suplementy diety bez tajemnic

Zio艂a nerkowe

Zio艂a nerkowe w formie herbata do zaparzania zawiera w sk艂adzie majeranek, koci pazur, pokrzywa zwyczajna, m膮cznica lekarska, nasiona kopru w艂oskiego, ziele cykorii podr贸偶nika, korze艅 hortensji, korze艅 sad藕ca purpurowego, korze艅 prawo艣lazu lekarskiego, naw艂o膰 pospolita. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2013. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Zio艂a nerkowe zosta艂 wyprodukowany przez Dary Natury Koryciny, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Tajemnice Zdrowia – Dariusz Jagie艂艂o W臋grzce.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: majeranek, koci pazur, pokrzywa zwyczajna, m膮cznica lekarska, nasiona kopru w艂oskiego, ziele cykorii podr贸偶nika, korze艅 hortensji, korze艅 sad藕ca purpurowego, korze艅 prawo艣lazu lekarskiego, naw艂o膰 pospolita
    Forma: herbata do zaparzania
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2013
    Producent: Dary Natury Koryciny
    Rejestruj膮cy: Tajemnice Zdrowia - Dariusz Jagie艂艂o W臋grzce
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    majeranek - Lebiodka majeranek, majeranek ogrodowy (Origanum majorana L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae Lindl.). Inne nazwy zwyczajowe: majoran, mariolka. Pochodzi z basenu Morza 艢r贸dziemnego, ale obecnie ro艣nie dziko tylko na Cyprze i w Turcji. Jest natomiast uprawiany w wielu rejonach 艣wiata. U偶ywany jest jako przyprawa, ro艣lina lecznicza i kosmetyczna.

    koci pazur - Choroba kociego pazura, inaczej gor膮czka kociego pazura (ang. cat scratch fever, cat scratch disease) 鈥 bakteryjna choroba odzwierz臋ca przenoszona przede wszystkim przez m艂ode koty, podostre lub przewlek艂e miejscowe stany zapalne w臋z艂贸w ch艂onnych po zaka偶eniu sk贸ry, oczu lub b艂ony 艣luzowej. Zosta艂a opisana po raz pierwszy w 1889 przez Henri Parinauda.

    pokrzywa zwyczajna - Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica L.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). Wyst臋puje w stanie dzikim w Europie, Azji, Afryce P贸艂nocnej, Ameryce P贸艂nocnej, a zawleczona zosta艂a tak偶e na inne obszary i kontynenty. Ro艣nie w wilgotnych lasach i zaro艣lach oraz bardzo cz臋sto, jako gatunek synantropijny, na 偶yznych siedliskach ruderalnych. Pokrzywa zwyczajna jest u偶ytkowana na wiele sposob贸w 鈥 jest ro艣lin膮 lecznicz膮 i kosmetyczn膮, jadaln膮 i paszow膮, dostarcza tak偶e w艂贸kien, barwnika i jest u偶ytkowana w ogrodnictwie. Pokrzywa odgrywa te偶 rol臋 w ludzkiej kulturze duchowej. Z powodu obecno艣ci k艂uj膮co-parz膮cych w艂osk贸w powoduje bolesne podra偶nienia sk贸ry ludzi i zwierz膮t.

    m膮cznica lekarska - M膮cznica lekarska (Arctostaphylos uva-ursi (L.) Spreng.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny wrzosowatych (Ericaceae).

    nasiona kopru w艂oskiego - Fenku艂 w艂oski, koper w艂oski, koper s艂odki (Foeniculum vulgare Mill.) 鈥 gatunek ro艣liny dwuletniej, czasem byliny, zaliczany do rodziny selerowatych (Apiaceae). Gatunek jest bardzo zmienny (dwa podgatunki z kilkoma odmianami), uwa偶any za jedynego przedstawiciela rodzaju fenku艂 (Foeniculum Mill.) lub cz臋艣膰 zaliczanych tu takson贸w wyodr臋bnianych jest w randze osobnych gatunk贸w.

    ziele cykorii podr贸偶nika - Cykoria podr贸偶nik (Cichorium intybus L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny astrowatych. Znany te偶 jako podr贸偶nik b艂臋kitny. Rodzimy obszar jego wyst臋powania to znaczna cz臋艣膰 Europy, Azji oraz Algieria i Tunezja w Afryce P贸艂nocnej, ale rozprzestrzeni艂 si臋 szeroko i obecnie wyst臋puje na wszystkich kontynentach z wyj膮tkiem Antarktydy. Jest tak偶e uprawiany w Azji, Europie, Australazji, Afryce i Ameryce P贸艂nocnej. W polskiej florze jest archeofitem pospolicie wyst臋puj膮cym na ca艂ym obszarze.

    korze艅 hortensji - Japonia (jap. 鏃ユ湰 Nihon lub Nippon) 鈥 pa艅stwo wyspiarskie usytuowane na w膮skim 艂a艅cuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrze偶y Azji, o d艂ugo艣ci 3,3 tys. km. Archipelag rozci膮ga si臋 niemal po艂udnikowo, tworz膮c 艂agodny 艂uk wygi臋ty w stron臋 kontynentu. Punktem wysuni臋tym najdalej na p贸艂noc jest przyl膮dek S艒ya (45掳31鈥睳) na p贸艂nocnym kra艅cu wyspy Hokkaido, a punktem wysuni臋tym najdalej na po艂udnie jest mini-archipelag trzech wysepek o nazwie Oki-no-Tori-shima (20掳25鈥睳). Natomiast w przypadku wzi臋cia pod uwag臋 wy艂膮cznie czterech g艂贸wnych wysp, najbardziej wysuni臋tym na p贸艂noc punktem jest przyl膮dek S艒ya, a najbardziej wysuni臋tym na po艂udnie punktem jest przyl膮dek Sata (30掳59鈥睳) na kra艅cu p贸艂wyspu 艑sumi na wyspie Kiusiu. Stolic膮 jest Tokio, kt贸re usytuowane jest prawie dok艂adnie na tej samej szeroko艣ci geograficznej (35掳41鈥睳) co: Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton. Archipelag sk艂ada si臋 z czterech g艂贸wnych wysp: Hokkaido, Honsiu, Sikoku i Kiusiu (97% obszaru l膮dowego) oraz 6848 mniejszych wysp. Wed艂ug danych z 2006 roku, 艂膮czna powierzchnia kraju wynosi 377 921 km虏. Wi臋kszo艣膰 powierzchni jest pokryta g贸rami, a najwy偶szym szczytem jest wulkan Fud偶i (3776 m). Z tego powodu prawie po艂owa ludno艣ci zamieszkuje nadmorski pas nizin rozci膮gaj膮cy si臋 mi臋dzy Tokio a Osak膮 i Nagoj膮. Tam te偶 rozwija艂o si臋 rolnictwo i przemys艂. Obszar ten stanowi 13% terytorium kraju. Japonia jest po艂o偶ona na styku p艂yt tektonicznych, w obr臋bie 鈥瀘gnistego pier艣cienia Pacyfiku鈥. Sta艂ym zagro偶eniem s膮 wi臋c trz臋sienia ziemi, wybuchy wulkan贸w i fale tsunami. St膮d wynikaj膮 r贸偶nice danych podaj膮cych liczb臋 wysp i odmienn膮 wielko艣膰 powierzchni kraju. W sierpniu i wrze艣niu nad archipelag nadchodz膮 tajfuny powstaj膮ce na zachodnim Pacyfiku. Z liczb膮 ludno艣ci 126,5 mln os贸b Japonia zajmuje 10. miejsce na 艣wiecie. Wed艂ug danych ONZ i WHO, przeci臋tna d艂ugo艣膰 偶ycia jest najwy偶sza na 艣wiecie. Japonia nale偶y do grupy kraj贸w wysoko rozwini臋tych 鈥 jest ona jedn膮 z czo艂owych pot臋g gospodarczych 艣wiata. Zgodnie z przyj臋t膮 w 1947 demokratyczn膮 konstytucj膮, Japonia jest monarchi膮 parlamentarn膮 z cesarzem jako symbolem jedno艣ci pa艅stwa i wybieranym w wyborach powszechnych dwuizbowym parlamentem.

    korze艅 sad藕ca purpurowego - Ro艣liny truj膮ce 鈥 ro艣liny zawieraj膮ce tylko w niekt贸rych swoich cz臋艣ciach lub w ca艂ym organizmie ro艣linnym substancje truj膮ce, toksyczne dla cz艂owieka i zwierz膮t, mog膮 to by膰 takie substancje chemiczne jak np.: alkaloidy i glikozydy. Liczne gatunki ro艣lin w wi臋kszym lub mniejszym stopniu zawieraj膮 substancje truj膮ce dla cz艂owieka, jak i zwierz膮t, zar贸wno domowych, jak i dzikich. Trucizny te chroni膮 ro艣liny g艂贸wnie przed zjadaniem przez zwierz臋ta ro艣lino偶erne, czasami przed niekt贸rymi paso偶ytami i chorobami. Ro艣liny truj膮ce cz臋sto mo偶na rozpozna膰 po nieprzyjemnym zapachu lub ostrym, piek膮cym smaku. Zwierz臋ta na og贸艂 rozpoznaj膮 ro艣liny truj膮ce i omijaj膮 je 鈥 jednak nie zawsze. Ludzie nauczyli si臋 do艣wiadczalnie rozpoznawa膰 ro艣liny truj膮ce, w wi臋kszo艣ci zbadano chemiczny sk艂ad ich trucizn i oddzia艂ywanie na ludzi i zwierz臋ta. Lista ro艣lin truj膮cych i zawarto艣膰 w nich substancji truj膮cych nie jest jednak jeszcze zamkni臋ta. Niekt贸re ro艣liny trac膮 swe w艂asno艣ci truj膮ce po wysuszeniu 鈥 siano nie ma ju偶 w艂asno艣ci truj膮cych, niekt贸re zachowuj膮 je po wysuszeniu i d艂ugotrwa艂ym nawet przechowywaniu. R贸偶ny jest te偶 rozk艂ad trucizn w ro艣linie. U wielu gatunk贸w wyst臋puj膮 one w r贸偶nym stopniu w ca艂ej ro艣linie, u niekt贸rych gatunk贸w truj膮ce s膮 tylko okre艣lone cz臋艣ci ro艣liny, np. korzenie, nasiona, ziele. Ilo艣膰 truj膮cej substancji w ro艣linie zale偶y te偶 od wielu czynnik贸w, m.in. od pory roku (np. zimowit jesienny najbardziej truj膮cy jest na wiosn臋), od nas艂onecznienia, gleby, wilgotno艣ci itp. R贸偶na jest te偶 wra偶liwo艣膰 zwierz膮t na te same trucizny, np. cis pospolity jest znacznie bardziej truj膮cy dla koni, ni偶 dla innych zwierz膮t ro艣lino偶ernych. Przebieg zatrucia zale偶y od ilo艣ci spo偶ytej ro艣liny i sposobu spo偶ycia. Tak偶e ro艣liny s艂abo truj膮ce mog膮 spowodowa膰 ci臋偶kie zatrucie, a nawet 艣mier膰, gdy zosta艂y spo偶yte w wi臋kszych ilo艣ciach. Wiele ro艣lin leczniczych jest r贸wnocze艣nie ro艣linami truj膮cymi 鈥 wszystko zale偶y od dawki i od sposobu u偶ycia. Nawet niekt贸re ro艣liny uprawne, uprawiane dla cel贸w spo偶ywczych s膮 truj膮ce (szczeg贸lnie ro艣liny przyprawowe), gdy zostan膮 wykorzystane w niew艂a艣ciwy spos贸b, lub w nadmiernych ilo艣ciach. Zawarto艣膰 trucizn w ro艣linach zmienia si臋 te偶 w czasie ich cyklu rozwojowego. U niekt贸rych gatunk贸w np. mo偶na spo偶ywa膰 m艂ode p臋dy, podczas, gdy doros艂e okazy s膮 truj膮ce (lub odwrotnie). Wiele jest te偶 ro艣lin truj膮cych w艣r贸d ro艣lin ozdobnych.

    korze艅 prawo艣lazu lekarskiego - Korze艅 (艂ac. radix) 鈥 organ ro艣linny, cz臋艣膰 sporofitu, kt贸ra dostarcza ro艣linom wod臋 i sole mineralne, przytwierdza ro艣liny do pod艂o偶a, a u ro艣lin wieloletnich mo偶e pe艂ni膰 funkcj臋 organu spichrzowego. W wyniku przystosowania do warunk贸w 艣rodowiska korzenie poszczeg贸lnych grup ekologicznych ro艣lin pe艂ni膮 dodatkowe funkcje. M艂ode korzenie okryte s膮 ryzoderm膮 wytwarzaj膮c膮 w艂o艣niki, dodatkowo zwi臋kszaj膮ce jej powierzchni臋. Stanowi ona uk艂ad ch艂onny pobieraj膮cy wod臋 i sole mineralne. Pobrane substancje poprzez warstw臋 kory pierwotnej przenoszone s膮 do wi膮zek przewodz膮cych tworz膮cych walec osiowy. Trudno przepuszczalna dla wody warstwa kom贸rek kory pierwotnej (艣r贸dsk贸rnia) umo偶liwia kontrolowany, aktywny transport substancji do wi膮zek drewna. Wi膮zki 艂yka zapewniaj膮 z kolei dostarczanie do podziemnej cz臋艣ci ro艣liny substancji organicznych powsta艂ych w procesie fotosyntezy. Starsze korzenie przyrastaj膮c na grubo艣膰 uzyskuj膮 odmienn膮 budow臋, a zdolno艣膰 wch艂aniania roztworu glebowego jest w du偶ym stopniu przez nie tracona. Budowa anatomiczna korzeni jest w niewielkim stopniu zr贸偶nicowana w艣r贸d grup taksonomicznych ro艣lin naczyniowych, ulega natomiast znacznym modyfikacjom w korzeniach wyspecjalizowanych do pe艂nienia dodatkowych funkcji. Korze艅 wyst臋puje niemal u wszystkich ro艣lin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadaj膮cych chwytniki psylotowych i niekt贸rych ro艣lin, u kt贸rych korze艅 zanik艂 wt贸rnie (np. u rogatk贸w, p艂ywaczy i wolfii bezkorzeniowej). Ro艣liny zakorzenione s膮 zwykle w glebie, u epifit贸w wykszta艂caj膮 si臋 korzenie powietrzne, u hydrofit贸w korzenie zanurzone. Ze wzgl臋du na spos贸b powstawania wyr贸偶nia si臋 korze艅 pierwotny rozwijaj膮cy si臋 z zawi膮zka korzenia zarodkowego, korzenie boczne powstaj膮ce jako odga艂臋zienia korzenia g艂贸wnego w strefie r贸偶nicowania oraz korzenie przybyszowe powstaj膮ce zwykle w cz臋艣ci p臋dowej ro艣liny lub z korzeni w strefie ich budowy wt贸rnej. Korzenie tworz膮 silnie rozcz艂onkowany uk艂ad penetruj膮cy pod艂o偶e, nazywany systemem korzeniowym. Stanowi on dolny biegun osiowych organizm贸w ro艣linnych, u kt贸rych g贸rny biegun to p臋d. Korzenie w odr贸偶nieniu od p臋du nie wykszta艂caj膮 li艣ci i zwykle rosn膮 w d贸艂, najcz臋艣ciej s膮 niezielone, cho膰 niekt贸re korzenie powietrzne mog膮 zawiera膰 chlorofil. Innymi, obok korzeni, podziemnymi organami ro艣lin s膮 te偶 k艂膮cza stanowi膮ce podziemny fragment p臋du.

    naw艂o膰 pospolita - Naw艂o膰 pospolita (Solidago virgaurea L.) 鈥 gatunek ro艣liny wieloletniej nale偶膮cy do rodziny astrowatych. Inne nazwy zwyczajowe (dawne i ludowe): polska mimoza, z艂ota dziewica, z艂ota r贸zga, z艂otnik, w艂o膰, prosiana w艂o膰, g艂owienki czerwone, urasz. Wyst臋puje w Europie i Azji. Jest pospolity w ca艂ej Polsce.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋