suplementy diety bez tajemnic

UNIVERSAL SUPER CUTS 3 130 tabletek

UNIVERSAL SUPER CUTS 3 130 tabletek to suplement diety w formie tabletki. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Chrom, Witamina B6, Pieprz kaje艅ski, Zielona herbata, Grejpfrut, Dl-metionina, M膮cznica lekarska, Mniszek lekarski, Dwuwinian choliny, Wap艅, Inozytol, Lecytyna sojowa, Karnityna. Produkt ten zg艂oszono do rejestracji w 2019 roku. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety UNIVERSAL SUPER CUTS 3 130 tabletek zosta艂 wyprodukowany przez Universal Nutrition New Brunswick, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma MUSCLE POWER.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Chrom, Witamina B6, Pieprz kaje艅ski, Zielona herbata, Grejpfrut, Dl-metionina, M膮cznica lekarska, Mniszek lekarski, Dwuwinian choliny, Wap艅, Inozytol, Lecytyna sojowa, Karnityna
    Forma: tabletki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: Universal Nutrition New Brunswick
    Rejestruj膮cy: MUSCLE POWER
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    chrom - Chrom (Cr, 艂ac. chromium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z bloku d uk艂adu okresowego. Ma 13 izotop贸w, od 45Cr do 57Cr, z czego trwa艂e s膮 izotopy 50, 52, 53 i 54. Zosta艂 odkryty w roku 1797 przez Louisa Nicolasa Vauqellina.

    witamina b6 - Witamina B6 (ATC: A 11 HA 02) 鈥 grupa 6 organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, pochodnych pirydyny: pirydoksyny, pirydoksalu i pirydoksaminy oraz ich 5'-fosforan贸w. Form膮 aktywn膮 biologicznie jest fosforan pirydoksalu, do kt贸rego pozosta艂e formy s膮 przekszta艂cane enzymatycznie, w wyniku dzia艂ania kinaz i oksydaz. Niekt贸re formy witaminy B6 Jest to witamina z grupy B, rozpuszcza si臋 w wodzie i jest prekursorem wa偶nych koenzym贸w, kt贸re kontroluj膮 przebieg wielu kluczowych reakcji biochemicznych. Stosowanie izoniazydu jest najcz臋stsz膮 przyczyn膮 niedoboru tej witaminy.

    pieprz kaje艅ski - Pieprz cayenne, papryka cayenne, pieprz kaje艅ski, papryka kaje艅ska 鈥 bardzo ostra przyprawa wyrabiana z papryki rocznej, odmiany Cayenne (kuzynki meksyka艅skiej papryczki jalape帽o). Owoce tej ro艣liny s膮 najcz臋艣ciej suszone, a nast臋pnie mielone i w takiej postaci konfekcjonowane do sprzeda偶y detalicznej. Przypraw臋 t臋 stosuje si臋 do zapiekanek, da艅 z jaj, makaron贸w, drobiu i sos贸w, a nawet czekolady pitnej. Nazwa ro艣liny wywodzi si臋 ze s艂owa qui铆nia, oznaczaj膮cego w j臋zyku tupi ostr膮 papryk臋. Pochodzi od niej (a nie odwrotnie) nazwa stolicy Gujany Francuskiej 鈥 Kajenny (fr. Cayenne) 鈥 nadana przez Europejczyk贸w, kt贸rzy b艂臋dnie skojarzyli ten region z wyst臋powaniem papryki cayenne.

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    grejpfrut - Grejpfrut (ang. grapefruit; Citrus paradisi) 鈥 gatunek wiecznie zielonej ro艣liny z rodziny rutowatych. Grejpfruty prawdopodobnie s膮 miesza艅cem pomara艅czy olbrzymiej (Citrus maxima) z Archipelagu Malajskiego, z pomara艅cz膮 chi艅sk膮 (Citrus sinensis), przy czym pomara艅cze chi艅skie prawdopodobnie s膮 tak偶e krzy偶贸wkami, aczkolwiek du偶o wcze艣niejszymi, tych偶e pomara艅czy olbrzymich z mandarynkami (Citrus reticulata). Grejpfruty sprowadzone zosta艂y i zadomowione na wyspie Barbados w XVII w. przez kapitana Jamesa Shaddocka. Rejon Morza Karaibskiego sta艂 si臋 g艂贸wnym obszarem ich uprawy. Obecnie ro艣lina uprawiana jest w wielu krajach strefy podzwrotnikowej (m.in. USA: Floryda, Kalifornia). Daje plon 300 ton z hektara.

    dl-metionina - Metionina (skr贸ty: Met, M) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy podstawowych aminokwas贸w bia艂kowych. Jest oboj臋tna elektrycznie. Obok cysteiny jest jednym z dw贸ch aminokwas贸w zawieraj膮cych siark臋. Wyst臋puje w du偶ych ilo艣ciach w kazeinie mlekowej, bia艂ku jaj. Naturalnie wyst臋puj膮ca metionina ma zazwyczaj konfiguracj臋 L. Nale偶y do aminokwas贸w niezb臋dnych dla cz艂owieka (nie mo偶e by膰 syntetyzowany w organizmie cz艂owieka i musi by膰 dostarczany z po偶ywieniem). Uczestniczy w wielu reakcjach metylacji (S-adenozylometionina), a tak偶e w reakcjach metabolicznych, dostarczaj膮c grupy siarkowej. Nie tworzy mostk贸w siarczkowych 鈭扴鈭扴鈭, gdy偶 nie ma grup tiolowych 鈭扴H. Metionina jest jednym z dw贸ch (obok tryptofanu) aminokwas贸w posiadaj膮cych tylko jeden kodon 鈥 kodowana jest przez tr贸jk臋 AUG. Jest to kodon o szczeg贸lnym znaczeniu, poniewa偶 jest odczytywany przez rybosom jako miejsce startu translacji 鈥 w efekcie u eukariont贸w metionina jest wbudowywana w koniec aminowy, jako pierwsza reszta aminokwasowa wszystkich bia艂ek. U prokariont贸w analogicznie pierwsz膮 reszt膮 aminokwasow膮 jest N-formylometionina, kt贸ra jednak zwykle jest usuwana w procesie modyfikacji potranslacyjnej. Reszty metioniny znajduj膮ce si臋 wewn膮trz sekwencji aminokwasowej wbudowywane s膮 z wykorzystaniem innego tRNA ni偶 reszty inicjuj膮ce 艂a艅cuch. Metionina jest r贸wnie偶 prekursorem biosyntezy fitohormonu etylenu, szczeg贸lnie w trakcie dojrzewania owoc贸w oraz w reakcji ro艣lin na stres. DL-Metionina jest stosowana jako dodatek do pasz w celu podniesienia ich warto艣ci od偶ywczej (podobnie jak lizyna). Roczna 艣wiatowa produkcja DL-metioniny wynios艂a w 2005 r. 600 tys. ton (trzecie miejsce po kwasie glutaminowym i lizynie), a L-metioniny 鈥 400 ton.

    m膮cznica lekarska - M膮cznica lekarska (Arctostaphylos uva-ursi (L.) Spreng.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny wrzosowatych (Ericaceae).

    mniszek lekarski - Mniszek pospolity, mniszek lekarski (Taraxacum officinale F.H. Wiggers coll., w艂a艣c. Taraxacum sect. Taraxacum) 鈥 okre艣lenie ro艣lin z rodzaju mniszek, w zale偶no艣ci od uj臋cia systematycznego stanowi膮ce nazw臋 zbiorow膮 drobnych gatunk贸w z sekcji Taraxacum (= Vulgaria, Ruderalia) lub odnosz膮ce si臋 do jednego gatunku wyst臋puj膮cego na niewielkim obszarze w Skandynawii 鈥 T. campylodes. W dominuj膮cym znaczeniu s膮 to mniszki z sekcji obfituj膮cej w drobne, apomiktyczne gatunki. W samej Europie opisano ich ponad tysi膮c, w tym w Polsce ponad 200, a wyst臋puj膮 tak偶e w Azji i p贸艂nocnej Afryce. Zawleczone zosta艂y na wszystkie inne kontynenty. Poza Europ膮 dane o poszczeg贸lnych taksonach s膮 bardzo fragmentaryczne. Ro艣liny te rosn膮 na siedliskach ruderalnych, na 艂膮kach i murawach, w uprawach i widnych lasach. S膮 wykorzystywane jako ro艣liny jadalne, pastewne, miododajne i lecznicze. W uprawach uznawane za chwasty.

    wap艅 - Wap艅 (Ca, 艂ac. calcium; nazwa ta pochodzi od 艂aci艅skiego rzeczownika calx 鈥 wapno, co oznacza wi臋c 鈥瀖etal z wapna鈥) 鈥 pierwiastek chemiczny z grupy berylowc贸w (metali ziem alkalicznych) w uk艂adzie okresowym.

    inozytol - Inozytol (cykloheksanoheksaol; 艂ac. myo-Inositolum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy cukroli, cykliczny sze艣ciow臋glowy alkohol polihydroksylowy zawieraj膮cy sze艣膰 grup hydroksylowych. Bywa okre艣lany jako 鈥瀢itamina B8鈥, nie jest jednak witamin膮, gdy偶 mo偶e by膰 syntetyzowany przez organizm. Wszystkie izomery maj膮 s艂odkawy smak. Zale偶nie od po艂o偶enia grup hydroksylowych istnieje teoretycznie dziewi臋膰 stereoizomer贸w inozytolu, przy czym istnieje para enancjomer贸w (chiro-inozytol). W myo-inozytolu (cykloheksan-cis-1,2,3,5-trans-4,6-heksaolu) grupy hydroksylowe przy w臋glach 1, 2, 3 i 5 znajduj膮 si臋 po tej samej stronie pier艣cienia, a grupy hydroksylowe przy w臋glach C4 i C6 po przeciwnej stronie. Ta forma spotykana jest najcz臋艣ciej w przyrodzie i wyst臋puje w wielu ro艣linach i zwierz臋tach. Nazwy zwyczajowe pozosta艂ych izomer贸w to: scyllo-, D-chiro-, L-chiro-, muko-, neo-, allo-, epi- i cis-inozytol. W naturze wyst臋puj膮 one jednak bardzo rzadko.

    lecytyna sojowa - Soja warzywna, s. ow艂osiona, s. zwyczajna (Glycine max (L.) Merr. 鈥 gatunek ro艣liny jednorocznej nale偶膮cy do rodziny bobowatych. Pochodzi z po艂udniowo-wschodniej Azji. W Polsce jest rzadko uprawiana, czasami przej艣ciowo dziczej膮ca.

    karnityna - Karnityna (尾-hydroksy-纬-trimetyloamonioma艣lan), (CH3)3N+鈥揅H2鈥揅H(OH)鈥揅H2鈥揅OO鈭 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny o budowie betainowej, N,N,N-trimetylowa pochodna kwasu 纬-amino-尾-hydroksymas艂owego (GABAOB). W organizmach jest syntetyzowany w w膮trobie, nerkach i m贸zgu z aminokwas贸w (lizyny i metioniny) i pe艂ni rol臋 w transporcie kwas贸w t艂uszczowych z cytozolu do mitochondri贸w. Do艣膰 obficie wyst臋puje w mi臋艣niach. Karnityna jest zwi膮zkiem chiralnym, w kt贸rym centrum stereogeniczne stanowi 3 atom w臋gla. Substancja pochodzenia naturalnego, o nazwie zwyczajowej 鈥濴-karnityna鈥, jest enancjomerem o konfiguracji R. Tylko ten enancjomer ma dzia艂anie biologiczne, dlatego w tej postaci powinna by膰 obecna w codziennej diecie lub podawana jako suplement. Nazwa karnityny pochodzi st膮d, 偶e po raz pierwszy wyizolowano j膮 z mi臋艣ni (nazwa od 艂ac. caro, carnis 鈥 mi臋so) w 1905 roku. Pocz膮tkowo nazywano j膮 witamin膮 BT, poniewa偶 jej brak w po偶ywieniu prowadzi艂 do gromadzenia t艂uszczu u larw m膮cznika m艂ynarka (Tenebrio molitor). Poniewa偶 karnityna u cz艂owieka pochodzi z dw贸ch 藕r贸de艂: jest syntetyzowana i dostarczana z po偶ywieniem, bywa nazywana substancj膮 witaminopodobn膮. Jest ona naturalnie wyst臋puj膮c膮 substancj膮 w organizmie. G艂贸wnym 藕r贸d艂em karnityny w 偶ywno艣ci s膮 mi臋so i przetwory mleczne. Najbogatsze w karnityn臋 s膮 baranina, wo艂owina, wieprzowina i ryby. Mniej L-karnityny zawiera mi臋so z drobiu. Pokarmy pochodzenia ro艣linnego (warzywa, owoce) zawieraj膮 tylko 艣ladowe ilo艣ci karnityny. Dzienne zapotrzebowanie zdrowej, doros艂ej osoby na karnityn臋 wynosi 艣rednio 15 mg. Dzienne synteza karnityny wynosi 11鈥34 mg, a z diet膮 dostarczane jest codziennie 艣rednio 20鈥200 mg. U wegan i niekt贸rych wegetarian ilo艣膰 karnityny w po偶ywieniu jest du偶o mniejsza i wynosi ok. 1 mg/dzie艅. Karnityna nie podlega metabolizmowi. W nerkach ulega filtracji w k艂臋buszkach nerkowych, a nast臋pnie prawie w ca艂o艣ci wch艂aniana zwrotnie w kanalikach nerkowych. U os贸b zdrowych na og贸艂 nie stwierdza si臋 niedoboru karnityny, gdy偶 biosynteza i codzienna dieta zaspokaja potrzeby organizmu. Jednak偶e niedobory karnityny mog膮 pojawia膰 si臋 u os贸b niedo偶ywionych, przy nieprawid艂owej, ubogiej diecie, a tak偶e u os贸b na diecie wega艅skiej lub w schorzeniach nerek czy w膮troby.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋