suplementy diety bez tajemnic

Unidyne

Unidyne w formie kapsu艂ka zawiera w sk艂adzie ekstrakt z zielonej herbaty, pokrzywa indyjska, kofeina bezwodna, ekstrakt z wierzby bia艂ej, korzen imbiru, Citrinelle-kwas hydroksycytrynowy, zastrze偶onaa mieszanka(L-tyrozyna, fumaran karnityny, fosforan dimagnezu, dimetyloaminoetanol DMAE,lucerna siewna), Isoflavonol, opornik 艂atkowaty-korze艅Pueraria labata, ekstrakt Garcinia cambogia. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2014. Jego status w rejestrze to: 0. suplement diety Unidyne zosta艂 wyprodukowany przez Universal Nutrition, USA, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma SFD S.A., Opole.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: ekstrakt z zielonej herbaty, pokrzywa indyjska, kofeina bezwodna, ekstrakt z wierzby bia艂ej, korzen imbiru, Citrinelle-kwas hydroksycytrynowy, zastrze偶onaa mieszanka(L-tyrozyna, fumaran karnityny, fosforan dimagnezu, dimetyloaminoetanol DMAE,lucerna siewna), Isoflavonol, opornik 艂atkowaty-korze艅Pueraria labata, ekstrakt Garcinia cambogia
    Forma: kapsu艂ka
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: UWAGA! Nieznany status

    Rok zg艂oszenia: 2014
    Producent: Universal Nutrition, USA
    Rejestruj膮cy: SFD S.A., Opole
    Dodatkowe informacje: firma zrezygnowa艂a z wprowadzania do obrotu

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    pokrzywa indyjska - Kuchnia rosyjska 鈥 narodowa kuchnia Rosjan. Tradycyjna kuchnia rosyjska dominowa艂a na obszarze le偶膮cym pomi臋dzy zachodni膮 granic膮 kraju a Wo艂g膮, w艂膮cznie z obszarami metropolitalnymi Moskw膮 i Sankt Petersburgiem. Wyst臋powa艂a w wielu wariantach, od kuchni ch艂opskiej a偶 do kuchni carskiej. Wykwintna kuchnia klas 艣redniej i wy偶szej prze偶ywa艂a okres swojej najwi臋kszej 艣wietno艣ci sto lat przed wybuchem rewolucji w 1917 roku. Prosta kuchnia ch艂opska wykorzystywa艂a surowce mo偶liwe do wyprodukowania we w艂asnym zakresie w p贸艂nocnym klimacie. Jej podstaw臋 stanowi艂y: ciemny chleb 偶ytni, r贸偶ne warianty zupy szczi oraz kasza gryczana, co znalaz艂o sw贸j wyraz w przys艂owiu rosyjskim: Szczi i kasza 鈥 strawa nasza. Znaczny wp艂yw na narodow膮 kuchni臋 w europejskiej cz臋艣ci Rosji wywar艂 obrz膮dek Ko艣cio艂a prawos艂awnego ze wzgl臋du na bardzo du偶膮 liczb臋 dni postnych w roku. W zwi膮zku z tym kuchnia rosyjska oferuje bogaty wyb贸r przepis贸w na potrawy z rybami oraz potrawy, w kt贸rych g艂贸wn膮 rol臋 odgrywaj膮 warzywa, grzyby i le艣ne owoce. W procesie kszta艂towania si臋 tradycyjnej kuchni rosyjskiej wyr贸偶niamy nast臋puj膮ce okresy: kuchni staroruskiej, kuchni moskiewskiej, kuchni za panowania Piotra Wielkiego i Katarzyny Wielkiej, kuchni petersburskiej, kuchni wszystkich Rusin贸w, kuchni radzieckiej oraz wsp贸艂czesnej kuchni rosyjskiej. Kuchnia rosyjska s艂ynie z kawioru 鈥 luksusowego artyku艂u spo偶ywczego, z tradycji podawania zak膮sek, od kt贸rych dawniej rozpoczyna艂 si臋 ka偶dy uroczysty posi艂ek, oraz kiszonych warzyw (kapusty, og贸rk贸w i pomidor贸w). Lista potraw, charakterystycznych dla tradycyjnej kuchni rosyjskiej, obejmuje: bliny, pi(e)r贸g i ma艂e piro偶ki, pielmieni, wareniki (pierogi gotowane) i boeuf Stroganow. Z zup tradycyjn膮 kuchni臋 rosyjsk膮 reprezentuj膮 szczi, ucha, okroszka i barszcz. Smak potraw wzbogacano dodatkiem koperku i 艣mietany. G艂贸wnym tradycyjnym napojem bezalkoholowym jest herbata, kt贸r膮 Rosjanie pij膮 gor膮c膮, bez mleka, czasami pos艂odzon膮 i doprawion膮 do smaku konfitur膮 owocow膮. Dawniej herbat臋 zaparzano przy u偶yciu samowaru i serwowano do niej lekko s艂odkie wypieki o charakterze obwarzank贸w tzw. suszki. Innymi tradycyjnymi napojami, kt贸re w dalszym ci膮gu ciesz膮 si臋 popularno艣ci膮, s膮 tak偶e kwas chlebowy i kefir. Najpopularniejszym napojem alkoholowym Rosjan jest w贸dka. Jako deser tradycyjnie podawany by艂 kisiel i kompot. Wsp贸艂cze艣nie Rosjanie preferuj膮 lody i torty.

    kofeina bezwodna - Kofeina (艂ac. coffeinum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, alkaloid purynowy znajduj膮cy si臋 w ziarnach kawy i wielu innych surowcach ro艣linnych. Mo偶e r贸wnie偶 by膰 otrzymywana syntetycznie. Zosta艂a odkryta przez niemieckiego chemika Friedricha Ferdinanda Rungego w 1819 roku. W zale偶no艣ci od 藕r贸d艂a nazywana jest tak偶e tein膮 (gdy 藕r贸d艂em jest herbata), guaranin膮 (gdy pochodzi z guarany) i matein膮 (gdy pochodzi z yerba mate). Kofeina jest 艣rodkiem psychoaktywnym z grupy stymulant贸w. Jest stosowana jako dodatek do niekt贸rych produkt贸w, w tym napoj贸w energetyzuj膮cych, a tak偶e do innych napoj贸w, przede wszystkim gazowanych (na przyk艂ad coli). Po d艂u偶szym okresie regularnego przyjmowania kofeiny wyst臋puje zjawisko tachyfilaksji (tolerancji), czyli stopniowego os艂abienia odpowiedzi biologicznej ustroju.

    ekstrakt z wierzby bia艂ej - Historia aspiryny, czyli kwasu acetylosalicylowego (ASA), i jej u偶ycie w celach medycznych si臋ga czas贸w staro偶ytnych, cho膰 substancja ta w czystej postaci produkowana i sprzedawana jest od 1899 roku. Informacje o lekach sporz膮dzanych z kory wierzby i innych ro艣lin bogatych w salicylany pojawia艂y si臋 ju偶 na papirusach spisywanych w czasach egipskich faraon贸w w II wieku p.n.e. Oko艂o roku 400 p.n.e. Hipokrates pisa艂 o stosowaniu herbaty z ro艣lin zawieraj膮cych salicylany w celu obni偶ania gor膮czki, salicylan贸w u偶ywano r贸wnie偶 w medycynie wschodu, w czasach antycznych i 艣redniowieczu. Lecznicze w艂a艣ciwo艣ci ekstraktu z kory wierzby, takie jak obni偶anie gor膮czki oraz dzia艂anie przeciwb贸lowe i przeciwzapalne, doceniono w po艂owie XVIII wieku. Lewis i Clark u偶ywali rzekomo naparu z kory wierzby w latach 1803鈥1806 jako remedium na gor膮czk臋 wyst臋puj膮c膮 u uczestnik贸w s艂ynnej ekspedycji. Ju偶 na pocz膮tku XIX wieku farmaceuci eksperymentowali i przepisywali pacjentom przer贸偶ne 艣rodki podobne do kwasu salicylowego, sk艂adnika aktywnego zawartego w ekstrakcie z kory wierzby. W 1853 chemik Charles Fr茅d茅ric Gerhardt po raz pierwszy wytworzy艂 kwas acetylosalicylowy poprzez wymieszanie chlorku acetylu z salicylanem sodu; w drugiej po艂owie XIX wieku inni chemicy ustalili struktur臋 chemiczn膮 tego zwi膮zku i opracowali skuteczniejsz膮 i wydajniejsz膮 metod臋 syntezy. W 1897 naukowcy z przedsi臋biorstwa farmaceutyczno-chemicznego Bayer rozpocz臋li badania nad kwasem acetylosalicylowym, jako mniej dra偶ni膮cym zamiennikiem dla typowych lek贸w zawieraj膮cych salicylany. W 1899 lek mia艂 ju偶 nazw臋 Aspiryna i by艂 sprzedawany przez Bayer na ca艂ym 艣wiecie. S艂owo Aspiryna by艂o raczej nazw膮 marki stworzonej przez Bayer, ani偶eli og贸ln膮 nazw膮 samego leku, jednak偶e prawa firmy Bayer do marki zosta艂y sprzedane lub w wielu krajach utracone. Do rosn膮cej w pierwszej po艂owie XX wieku popularno艣ci aspiryny przyczyni艂a si臋 jej skuteczno艣膰 podczas tak zwanej hiszpanki, czyli pandemii grypy w latach 1918鈥1919. Op艂acalno艣膰 produkcji aspiryny doprowadzi艂a do zaciek艂ej rywalizacji i namna偶ania si臋 podobnych produkt贸w i marek. Cz臋艣膰 zgon贸w zanotowanych podczas pandemii z 1918 mia艂a prawdopodobnie zwi膮zek z zatruciem aspiryn膮. Popularno艣膰 aspiryny spad艂a po opracowaniu paracetamolu w 1956 oraz ibuprofenu w 1962. W latach 60. i 70. XX wieku naukowcy tacy jak John Vane odkrywali podstawowe mechanizmy dzia艂ania i efekt贸w aspiryny. Badania kliniczne przeprowadzone od lat 60. do 80. wykaza艂y efektywno艣膰 aspiryny jako substancji przeciwzakrzepowej. Sprzeda偶 aspiryny ponownie wzrasta艂a w ostatnich dekadach XX wieku i nadal utrzymuje si臋 na wysokim poziomie; lek ten jest 艣rodkiem powszechnie stosowanym w celu zapobiegania atakom serca i udarom.

    fumaran karnityny - Oddychanie kom贸rkowe 鈥 wielostopniowy biochemiczny proces utleniania zwi膮zk贸w organicznych zwi膮zany z wytwarzaniem energii u偶ytecznej metabolicznie. Oddychanie przebiega w ka偶dej 偶ywej kom贸rce w spos贸b sta艂y. Zachodzi ono nawet wtedy, gdy inne procesy metaboliczne zostan膮 zahamowane. Chocia偶 istniej膮 r贸偶nice w przebiegu procesu oddychania u poszczeg贸lnych grup organizm贸w, to zestaw enzym贸w katalizuj膮cych poszczeg贸lne reakcje sk艂adaj膮ce si臋 na oddychanie jest zbli偶ony u wszystkich organizm贸w 偶ywych. Zachodzenie oddychania jest jednym z najcz臋艣ciej stosowanych wska藕nik贸w zachodzenia proces贸w 偶yciowych. Jedynie wirusy b臋d膮ce strukturami na pograniczu 偶ycia i cz膮stek chemicznych nie przeprowadzaj膮 procesu oddychania. Chocia偶 substratem w reakcji oddychania mog膮 by膰 wszystkie zwi膮zki organiczne obecne w kom贸rkach, najcz臋艣ciej og贸ln膮 reakcj臋 oddychania kom贸rkowego zapisuje si臋 dla utleniania cukru 鈥 glukozy w obecno艣ci tlenu: C6H12O6 + 6O2 鈫 6CO2 + 6H2O Energia uwolniona w procesie utleniania zwi膮zk贸w organicznych pojawia si臋 cz臋艣ciowo w postaci zwi膮zku wysokoenergetycznego 鈥 ATP, kt贸ry mo偶e by膰 wykorzystany do przeprowadzania reakcji chemicznych zachodz膮cych w kom贸rce lub do poruszania organizmu np. w tkance mi臋艣niowej. Proces produkcji ATP nie przebiega ze 100% sprawno艣ci膮 i cz臋艣膰 energii uwalniana jest w postaci ciep艂a. Poza w臋glowodanami organizmy w procesie oddychania mog膮 utlenia膰 t艂uszcze oraz bia艂ka, a po bardziej z艂o偶onych modyfikacjach tak偶e pozosta艂e zwi膮zki organiczne. Dla najcz臋艣ciej u偶ywanego substratu, glukozy, reakcje oddychania kom贸rkowego zachodz膮 na trzech szlakach metabolicznych: Glikoliza, w kt贸rej glukoza przekszta艂cana jest do kwasu pirogronowego i powstaj膮 niewielkie ilo艣ci ATP oraz NADH. Cykl Krebsa okre艣lany tak偶e cyklem kwasu cytrynowego lub cyklem kwas贸w trikarboksylowych, w kt贸rym kwas pirogronowy po przekszta艂ceniu do acetylo-CoA w cyklu przemian przekszta艂cany jest do CO2 z wytworzeniem NADH, FADH2 oraz GTP lub ATP. Oddychanie ko艅cowe, czyli mitochondrialny 艂a艅cuch transportu elektron贸w i fosforylacja oksydacyjna. W tym etapie zredukowane nukleotydy NADH, FADH2 s膮 utleniane. W efekcie szeregu reakcji powstaje woda, a uwalniana energia zamieniana jest na ATP.Pierwszy z wymienionych etap贸w jest charakterystyczny dla utleniania w臋glowodan贸w i zachodzi w cytozolu. Dwa pozosta艂e etapy zachodz膮 u organizm贸w eukariotycznych w wyspecjalizowanych organellach 鈥 mitochondriach. W kom贸rkach prokariont贸w enzymy bior膮ce udzia艂 we wszystkich etapach oddychania znajduj膮 si臋 w cytozolu i b艂onie kom贸rkowej. T艂uszcze oraz bia艂ka mog膮 by膰 tak偶e w艂膮czane w cykl Krebsa. Wcze艣niej jednak t艂uszcze rozk艂adane s膮 do acetylo-CoA w procesie 尾-oksydacji, a bia艂ka musz膮 by膰 roz艂o偶one na aminokwasy, te za艣 pozbawione reszty aminowej. Powsta艂e po od艂膮czeniu reszty aminowej ketokwasy w艂膮czane s膮 bezpo艣rednio lub po przekszta艂ceniu w reakcje glikolizy i cyklu kwasu cytrynowego. U organizm贸w, kt贸re stale lub okresowo nie maj膮 dost臋pu do tlenu, wytwarzanie energii u偶ytecznej biologicznie mo偶e polega膰 na niepe艂nym utlenieniu zwi膮zk贸w organicznych. Proces taki nazywany jest fermentacj膮. W efekcie fermentacji zwi膮zki organiczne ulegaj膮 zar贸wno utlenianiu, jak i redukcji. Drugim sposobem uzyskania energii w warunkach beztlenowych jest utlenianie zwi膮zk贸w organicznych z wykorzystaniem utlenionych zwi膮zk贸w nieorganicznych np. azotan贸w, siarczan贸w, zwi膮zk贸w 偶elaza lub manganu, a nawet dwutlenku w臋gla. Zwi膮zki te s艂u偶膮 jako akceptory elektron贸w w 艂a艅cuchu transportu elektron贸w zbli偶onym do 艂a艅cucha oddechowego zachodz膮cego przy przenoszeniu elektron贸w na tlen. Pozosta艂e etapy oddychania nie r贸偶ni膮 si臋 od oddychania tlenowego. Oba procesy zachodz膮ce w warunkach beztlenowych mog膮 by膰 okre艣lane jako oddychanie beztlenowe, jednak w mikrobiologii terminem oddychania beztlenowego okre艣la si臋 jedynie wykorzystywanie zwi膮zk贸w nieorganicznych w roli utleniacza. Fermentacje s膮 traktowane jako oddzielna grupa proces贸w metabolicznych prowadz膮cych do uzyskania energii u偶ytecznej metabolicznie.

    dimetyloaminoetanol dmae - Dimetyloaminoetanol lub dimetyloetanoloamina (DMAE lub DMEA; deanol), Me2NCH2CH2OH 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminoalkoholi, dwumetylowa pochodna aminoetanolu. W organizmach jest prekursorem do syntezy acetylocholiny. Stosowany jako lek stymuluj膮cy o艣rodkowy uk艂ad nerwowy.

    lucerna siewna - Lucerna siewna (Medicago sativa L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny bobowatych. Rodzimy obszar jego wyst臋powania to Afryka P贸艂nocna (Algieria, Libia, Maroko, Tunezja), znaczna cz臋艣膰 Azji i niemal ca艂a Europa, ale rozprzestrzeni艂 si臋 tak偶e na niekt贸rych innych obszarach Afryki (Egipt, Afryka Po艂udniowa, Azory), w Australii i na Nowej Zelandii, w Finlandii, w Ameryce P贸艂nocnej i Po艂udniowej. Jest uprawiany w licznych rejonach 艣wiata. W Polsce jest uprawiany, cz臋sto dziczej膮cy, kenofit.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋