suplementy diety bez tajemnic

Unidyne

Suplement diety Unidyne (kapsu艂ka) sk艂adaj膮cy si臋 z: ekstrakt z zielonej herbaty, pokrzywa indyjska, kofeina bezwodna, ekstrakt z wierzby bia艂ej, korzen imbiru, Citrinelle-kwas hydroksycytrynowy, zastrze偶onaa mieszanka(L-tyrozyna, fumaran karnityny, fosforan dimagnezu, dimetyloaminoetanol DMAE,lucerna siewna), Isoflavonol, opornik 艂atkowaty-korze艅Pueraria labata, ekstrakt Garcinia cambogia. Zarejestrowano go w 2014 roku. Jego stan w rejestrze to: 0. suplement diety Unidyne zosta艂 wyprodukowany przez suplementu diety, oraz zg艂oszony do rejestracji przez SFD S.A., Opole.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: ekstrakt z zielonej herbaty, pokrzywa indyjska, kofeina bezwodna, ekstrakt z wierzby bia艂ej, korzen imbiru, Citrinelle-kwas hydroksycytrynowy, zastrze偶onaa mieszanka(L-tyrozyna, fumaran karnityny, fosforan dimagnezu, dimetyloaminoetanol DMAE,lucerna siewna), Isoflavonol, opornik 艂atkowaty-korze艅Pueraria labata, ekstrakt Garcinia cambogia
    Forma: kapsu艂ka
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: UWAGA! Nieznany status

    Rok zg艂oszenia: 2014
    Producent: Universal Nutrition, USA
    Rejestruj膮cy: SFD S.A., Opole
    Dodatkowe informacje: firma zrezygnowa艂a z wprowadzania do obrotu

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    pokrzywa indyjska - Ro艣liny przyprawowe 鈥 ro艣liny i ich cz臋艣ci (korzenie, k艂膮cza, cebule, kora, kwiaty, owoce, nasiona) w stanie 艣wie偶ym, wysuszonym lub po obr贸bce mechanicznej, stosowane jako przyprawy. Ze wzgl臋du na specyficzny smak i aromat stosowane s膮 jako dodatki do po偶ywienia w celu poprawienia smaku, nierzadko przypisuje si臋 im r贸wnocze艣nie dzia艂anie lecznicze. Wa偶niejsze ro艣liny przyprawowe Owoce baldaszkowatych: biedrzeniec any偶 (Pimpinella anisum) 鈥 any偶, kminek zwyczajny (Carum carvi) 鈥 kminek, kolendra siewna (Coriandrum sativum) 鈥 kolendra, fenku艂 w艂oski (Foeniculum vulgare) 鈥 koper w艂oski, koper ogrodowy (Anethum graveolens) kmin rzymski (Cuminum cyminum) 鈥 kmin, kminek rzymski, ad偶wan (Trachyspermum ammi) 鈥 ajowan, selery zwyczajne (Apium graveolens) 鈥 owoce seler贸w.Owoce inne: badian w艂a艣ciwy (Illicium verum) 鈥 any偶 gwia藕dzisty, berberys pospolity (Berberis vulgaris), bor贸wka brusznica (Vaccinium vitis-idaea), chmiel zwyczajny (Humulus lupulus), cytrus (Citrus sp.) 鈥 naowocnia (egzokarp) zw艂aszcza cytryny (C. limon) i pomara艅czy (C. sinensis) 鈥 sk贸rka cytrynowa i pomara艅czowa, dere艅 jadalny (Cornus mas), granatowiec w艂a艣ciwy (Punica granatum) 鈥 granat, ja艂owiec pospolity (Juniperus communis) 鈥 szyszkojagody, tzw. jagody ja艂owca, jarz膮b pospolity (Sorbus aucuparia) 鈥 jarz臋bina, korzennik lekarski (Pimenta dioica) 鈥 ziele angielskie, melonowiec w艂a艣ciwy (Carica papaya) 鈥 papaja, oliwka europejska (Olea europaea), papryka (Capsicum sp.) 鈥 m.in. pieprz cayenne, pieprz czarny (Piper nigrum), pieprz d艂ugi (Piper longum), pieprz kubeba (Piper cubeba), pomidor zwyczajny (Lycopersicon esculentum) 鈥 keczup, rokitnik zwyczajny (Hippopha毛 rhamnoides), r贸偶a dzika (Rosa canina), sumak garbarski (Rhus coriaria), wanilia p艂askolistna (Vanilla planifolia) 鈥 wanilia, laski wanilii, wawrzyn szlachetny (Laurus nobilis) 鈥 owoce wawrzynu, winoro艣l w艂a艣ciwa (Vitis vinifera) 鈥 wino, rodzynki. Nasiona: czarnuszka siewna (Nigella sativa) 鈥 czarnuszka, czarny kminek, gorczyca bia艂a (Sinapis alba), gorczyca bia艂a gardalska (Sinapis alba subsp. dissecta) 鈥 gorczyca gardalska, kapusta czarna (Brassica nigra) 鈥 gorczyca czarna, kapusta sitowata (Brassica juncea) 鈥 gorczyca sarepska, gorczyca brunatna, gorczyca chi艅ska, kardamon malabarski (Elettaria cardamomum) 鈥 kardamon zielony, kakaowiec w艂a艣ciwy (Theobroma cacao) 鈥 kakao, kawa arabska (Coffea arabica), kola zaostrzona (Cola acuminata), kozieradka pospolita (Trigonella foenum-graecum) 鈥 kozieradka, mak lekarski (Papaver somniferum), migda艂owiec pospolity (Amygdalus communis) 鈥 migda艂y, marcepan muszkato艂owiec korzenny (Myristica fragrans) 鈥 kwiat muszkato艂owy (macis, osn贸wka nasion), ga艂ka muszkato艂owa, rokietta siewna (Eruca vesicaria subsp. sativa) 鈥 rukola, gorczyca perska, sezam indyjski (Sesamum indicum) 鈥 sezam, soja warzywna (Glycine max) 鈥 sos sojowy. Kwiaty: bez czarny (Sambucus nigra), czapetka pachn膮ca, go藕dzikowiec korzenny (Syzygium aromaticum) 鈥 go藕dziki, kapary cierniste, kapar ciernisty (Capparis spinosa) 鈥 kapary, ketmia szczawiowa (Hibiscus sabdariffa), szafran uprawny (Crocus sativus) 鈥 szafran. K艂膮cza i korzenie: alpinia lekarska (Alpinia officinarum) 鈥 ka艂gan, chrzan pospolity (Armoracia rusticana), cykoria podr贸偶nik (Cichorium intybus), dzi臋giel litwor, arcydzi臋giel litwor (Angelica archangelica), imbir lekarski (Zingiber officinale) 鈥 imbir, Kaempferia galanga 鈥 kentior, lukrecja g艂adka (Glycyrrhiza glabra) 鈥 lukrecja, ostry偶 d艂ugi (Curcuma longa) 鈥 kurkuma, szafran indyjski, pasternak zwyczajny (Pastinaca sativa) 鈥 pasternak, rzodkiewka (Raphanus sativus var. sativus), tatarak zwyczajny (Acorus calamus) 鈥 tatarak, zapaliczka cuchn膮ca (Ferula assa-foetida) 鈥 asafetyda.Cebule: cebula zwyczajna (Allium cepa) 鈥 cebula, czosnek askalo艅ski (Allium ascalonicum) 鈥 szalotka, czosnek d臋ty (Allium fistulosum) 鈥 siedmiolatka, czosnek szczypiorek (Allium schoenoprasum) 鈥 szczypiorek, czosnek pospolity (Allium sativum) 鈥 czosnek, por (Allium ampeloprasum). Kora: cynamonowiec cejlo艅ski (Cinnamomum verum) 鈥 cynamon cejlo艅ski, cynamon seszelski, cynamonowiec wonny, kasja (Cinnamomum cassia) 鈥 cynamon chi艅ski, cynamonowiec Burmana (Cinnamomun burmanii) 鈥 cynamon Padang, cynamon jawajski, Cinnamomum loureiroi 鈥 cynamon sajgo艅ski. Li艣cie i zio艂a: bazylia pospolita (Ocimium basilicum) 鈥 bazylia, Bergera koenigii 鈥 li艣cie curry, biedrzeniec mniejszy (Pimpinella saxifraga), bluszczyk kurdybanek (Glechoma hederacea), bylica draganek (Artemisia dracunculus) 鈥 estragon, bylica pio艂un (Artemisia absynthium) 鈥 pio艂un, bylica bo偶e drzewko (Artemisia abrotanum), bylica pospolita (Artemisia vulgaria), cz膮ber ogrodowy (Satureia hortensis) 鈥 cz膮ber, cz膮ber g贸rski (Satureja montana) 鈥 cz膮ber w艂oski, cz膮ber zimowy, czubrica, hyzop lekarski (Hyssopus officinalis) 鈥 hyzop, koper ogrodowy (Anethum graveolens) 鈥 koper, koperek, krwi艣ci膮g mniejszy (Sanguisorba minor), lawenda w膮skolistna (Lavandula angustifolia) 鈥 lawenda, lebiodka majeranek, majeranek ogrodowy (Origanum majorana) 鈥 majeranek, lebiodka krete艅ska (Origanum onites) 鈥 chmiel hiszpa艅ski, majeranek dziki, lebiodka pospolita (Origanum vulgare) 鈥 oregano (zw艂aszcza O. vulgare subsp. viridulum), majeranek dziki, Lippia graveolens 鈥 oregano meksyka艅skie, lubczyk ogrodowy (Levisticum officinale) 鈥 lubczyk, maggi, macierzanka tymianek (Thymus vulgaris) 鈥 tymianek, Thymus zygis 鈥 tymianek hiszpa艅ski, Thymus saturejoides 鈥 tymianek saturejski, Thymus mastichina 鈥 tymianek mastix, marchewnik any偶owy (Myrrhis odorata), melisa lekarska (Melissa officinalis), mi臋ta zielona (Mentha spicata), mi臋ta pieprzowa (Mentha piperita), mirt zwyczajny (Myrtus communis), og贸recznik lekarski (Borago officinalis), palczatka cytrynowa (Cymbopogon citratus) 鈥 trawa cytrynowa, pietruszka zwyczajna (Petroselinum crispum) 鈥 pietruszka, pieprzyca siewna (Lepidium sativum) 鈥 rze偶ucha, pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica), portulaka pospolita (Portulaca oleracea), przytulia wonna (Galium odoratum), roszponka warzywna (Valerianella locusta), rozmaryn lekarski (Rosmarinus officinalis) 鈥 rozmaryn, rukiew wodna (Nasturtium officinale), ruta zwyczajna (Ruta graveolens), selery zwyczajne (Apium graveolens) 鈥 selery, sza艂wia lekarska (Salvia officinalis), sza艂wia muszkato艂owa (Salvia sclarea), szczaw zwyczajny (Rumex acetosa) trybula ogrodowa (Anthriscus cerefolium) 鈥 trybula, wawrzyn szlachetny (Laurus nobilis) - li艣cie bobkowe, li艣cie laurowe, wrotycz balsamiczny (Tanacetum balsamita), wrotycz pospolity (Tanacetum vulgare).

    kofeina bezwodna - Kofeina (艂ac. coffeinum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, alkaloid purynowy znajduj膮cy si臋 w ziarnach kawy i wielu innych surowcach ro艣linnych. Mo偶e r贸wnie偶 by膰 otrzymywana syntetycznie. Zosta艂a odkryta przez niemieckiego chemika Friedricha Ferdinanda Rungego w 1819 roku. W zale偶no艣ci od 藕r贸d艂a nazywana jest tak偶e tein膮 (gdy 藕r贸d艂em jest herbata), guaranin膮 (gdy pochodzi z guarany) i matein膮 (gdy pochodzi z yerba mate). Kofeina jest 艣rodkiem psychoaktywnym z grupy stymulant贸w. Jest stosowana jako dodatek do niekt贸rych produkt贸w, w tym napoj贸w energetyzuj膮cych, a tak偶e do innych napoj贸w, przede wszystkim gazowanych (na przyk艂ad coli). Po d艂u偶szym okresie regularnego przyjmowania kofeiny wyst臋puje zjawisko tachyfilaksji (tolerancji), czyli stopniowego os艂abienia odpowiedzi biologicznej ustroju.

    ekstrakt z wierzby bia艂ej - Historia aspiryny, czyli kwasu acetylosalicylowego (ASA), i jej u偶ycie w celach medycznych si臋ga czas贸w staro偶ytnych, cho膰 substancja ta w czystej postaci produkowana i sprzedawana jest od 1899 roku. Informacje o lekach sporz膮dzanych z kory wierzby i innych ro艣lin bogatych w salicylany pojawia艂y si臋 ju偶 na papirusach spisywanych w czasach egipskich faraon贸w w II wieku p.n.e. Oko艂o roku 400 p.n.e. Hipokrates pisa艂 o stosowaniu herbaty z ro艣lin zawieraj膮cych salicylany w celu obni偶ania gor膮czki, salicylan贸w u偶ywano r贸wnie偶 w medycynie wschodu, w czasach antycznych i 艣redniowieczu. Lecznicze w艂a艣ciwo艣ci ekstraktu z kory wierzby, takie jak obni偶anie gor膮czki oraz dzia艂anie przeciwb贸lowe i przeciwzapalne, doceniono w po艂owie XVIII wieku. Lewis i Clark u偶ywali rzekomo naparu z kory wierzby w latach 1803鈥1806 jako remedium na gor膮czk臋 wyst臋puj膮c膮 u uczestnik贸w s艂ynnej ekspedycji. Ju偶 na pocz膮tku XIX wieku farmaceuci eksperymentowali i przepisywali pacjentom przer贸偶ne 艣rodki podobne do kwasu salicylowego, sk艂adnika aktywnego zawartego w ekstrakcie z kory wierzby. W 1853 chemik Charles Fr茅d茅ric Gerhardt po raz pierwszy wytworzy艂 kwas acetylosalicylowy poprzez wymieszanie chlorku acetylu z salicylanem sodu; w drugiej po艂owie XIX wieku inni chemicy ustalili struktur臋 chemiczn膮 tego zwi膮zku i opracowali skuteczniejsz膮 i wydajniejsz膮 metod臋 syntezy. W 1897 naukowcy z przedsi臋biorstwa farmaceutyczno-chemicznego Bayer rozpocz臋li badania nad kwasem acetylosalicylowym, jako mniej dra偶ni膮cym zamiennikiem dla typowych lek贸w zawieraj膮cych salicylany. W 1899 lek mia艂 ju偶 nazw臋 Aspiryna i by艂 sprzedawany przez Bayer na ca艂ym 艣wiecie. S艂owo Aspiryna by艂o raczej nazw膮 marki stworzonej przez Bayer, ani偶eli og贸ln膮 nazw膮 samego leku, jednak偶e prawa firmy Bayer do marki zosta艂y sprzedane lub w wielu krajach utracone. Do rosn膮cej w pierwszej po艂owie XX wieku popularno艣ci aspiryny przyczyni艂a si臋 jej skuteczno艣膰 podczas tak zwanej hiszpanki, czyli pandemii grypy w latach 1918鈥1919. Op艂acalno艣膰 produkcji aspiryny doprowadzi艂a do zaciek艂ej rywalizacji i namna偶ania si臋 podobnych produkt贸w i marek. Cz臋艣膰 zgon贸w zanotowanych podczas pandemii z 1918 mia艂a prawdopodobnie zwi膮zek z zatruciem aspiryn膮. Popularno艣膰 aspiryny spad艂a po opracowaniu paracetamolu w 1956 oraz ibuprofenu w 1962. W latach 60. i 70. XX wieku naukowcy tacy jak John Vane odkrywali podstawowe mechanizmy dzia艂ania i efekt贸w aspiryny. Badania kliniczne przeprowadzone od lat 60. do 80. wykaza艂y efektywno艣膰 aspiryny jako substancji przeciwzakrzepowej. Sprzeda偶 aspiryny ponownie wzrasta艂a w ostatnich dekadach XX wieku i nadal utrzymuje si臋 na wysokim poziomie; lek ten jest 艣rodkiem powszechnie stosowanym w celu zapobiegania atakom serca i udarom.

    fumaran karnityny - Oddychanie kom贸rkowe 鈥 wielostopniowy biochemiczny proces utleniania zwi膮zk贸w organicznych zwi膮zany z wytwarzaniem energii u偶ytecznej metabolicznie. Oddychanie przebiega w ka偶dej 偶ywej kom贸rce w spos贸b sta艂y. Zachodzi ono nawet wtedy, gdy inne procesy metaboliczne zostan膮 zahamowane. Chocia偶 istniej膮 r贸偶nice w przebiegu procesu oddychania u poszczeg贸lnych grup organizm贸w, to zestaw enzym贸w katalizuj膮cych poszczeg贸lne reakcje sk艂adaj膮ce si臋 na oddychanie jest zbli偶ony u wszystkich organizm贸w 偶ywych. Zachodzenie oddychania jest jednym z najcz臋艣ciej stosowanych wska藕nik贸w zachodzenia proces贸w 偶yciowych. Jedynie wirusy b臋d膮ce strukturami na pograniczu 偶ycia i cz膮stek chemicznych nie przeprowadzaj膮 procesu oddychania. Chocia偶 substratem w reakcji oddychania mog膮 by膰 wszystkie zwi膮zki organiczne obecne w kom贸rkach, najcz臋艣ciej og贸ln膮 reakcj臋 oddychania kom贸rkowego zapisuje si臋 dla utleniania cukru 鈥 glukozy w obecno艣ci tlenu: C6H12O6 + 6O2 鈫 6CO2 + 6H2O Energia uwolniona w procesie utleniania zwi膮zk贸w organicznych pojawia si臋 cz臋艣ciowo w postaci zwi膮zku wysokoenergetycznego 鈥 ATP, kt贸ry mo偶e by膰 wykorzystany do przeprowadzania reakcji chemicznych zachodz膮cych w kom贸rce lub do poruszania organizmu np. w tkance mi臋艣niowej. Proces produkcji ATP nie przebiega ze 100% sprawno艣ci膮 i cz臋艣膰 energii uwalniana jest w postaci ciep艂a. Poza w臋glowodanami organizmy w procesie oddychania mog膮 utlenia膰 t艂uszcze oraz bia艂ka, a po bardziej z艂o偶onych modyfikacjach tak偶e pozosta艂e zwi膮zki organiczne. Dla najcz臋艣ciej u偶ywanego substratu, glukozy, reakcje oddychania kom贸rkowego zachodz膮 na trzech szlakach metabolicznych: Glikoliza, w kt贸rej glukoza przekszta艂cana jest do kwasu pirogronowego i powstaj膮 niewielkie ilo艣ci ATP oraz NADH. Cykl Krebsa okre艣lany tak偶e cyklem kwasu cytrynowego lub cyklem kwas贸w trikarboksylowych, w kt贸rym kwas pirogronowy po przekszta艂ceniu do acetylo-CoA w cyklu przemian przekszta艂cany jest do CO2 z wytworzeniem NADH, FADH2 oraz GTP lub ATP. Oddychanie ko艅cowe, czyli mitochondrialny 艂a艅cuch transportu elektron贸w i fosforylacja oksydacyjna. W tym etapie zredukowane nukleotydy NADH, FADH2 s膮 utleniane. W efekcie szeregu reakcji powstaje woda, a uwalniana energia zamieniana jest na ATP.Pierwszy z wymienionych etap贸w jest charakterystyczny dla utleniania w臋glowodan贸w i zachodzi w cytozolu. Dwa pozosta艂e etapy zachodz膮 u organizm贸w eukariotycznych w wyspecjalizowanych organellach 鈥 mitochondriach. W kom贸rkach prokariont贸w enzymy bior膮ce udzia艂 we wszystkich etapach oddychania znajduj膮 si臋 w cytozolu i b艂onie kom贸rkowej. T艂uszcze oraz bia艂ka mog膮 by膰 tak偶e w艂膮czane w cykl Krebsa. Wcze艣niej jednak t艂uszcze rozk艂adane s膮 do acetylo-CoA w procesie 尾-oksydacji, a bia艂ka musz膮 by膰 roz艂o偶one na aminokwasy, te za艣 pozbawione reszty aminowej. Powsta艂e po od艂膮czeniu reszty aminowej ketokwasy w艂膮czane s膮 bezpo艣rednio lub po przekszta艂ceniu w reakcje glikolizy i cyklu kwasu cytrynowego. U organizm贸w, kt贸re stale lub okresowo nie maj膮 dost臋pu do tlenu, wytwarzanie energii u偶ytecznej biologicznie mo偶e polega膰 na niepe艂nym utlenieniu zwi膮zk贸w organicznych. Proces taki nazywany jest fermentacj膮. W efekcie fermentacji zwi膮zki organiczne ulegaj膮 zar贸wno utlenianiu, jak i redukcji. Drugim sposobem uzyskania energii w warunkach beztlenowych jest utlenianie zwi膮zk贸w organicznych z wykorzystaniem utlenionych zwi膮zk贸w nieorganicznych np. azotan贸w, siarczan贸w, zwi膮zk贸w 偶elaza lub manganu, a nawet dwutlenku w臋gla. Zwi膮zki te s艂u偶膮 jako akceptory elektron贸w w 艂a艅cuchu transportu elektron贸w zbli偶onym do 艂a艅cucha oddechowego zachodz膮cego przy przenoszeniu elektron贸w na tlen. Pozosta艂e etapy oddychania nie r贸偶ni膮 si臋 od oddychania tlenowego. Oba procesy zachodz膮ce w warunkach beztlenowych mog膮 by膰 okre艣lane jako oddychanie beztlenowe, jednak w mikrobiologii terminem oddychania beztlenowego okre艣la si臋 jedynie wykorzystywanie zwi膮zk贸w nieorganicznych w roli utleniacza. Fermentacje s膮 traktowane jako oddzielna grupa proces贸w metabolicznych prowadz膮cych do uzyskania energii u偶ytecznej metabolicznie.

    dimetyloaminoetanol dmae - Dimetyloaminoetanol lub dimetyloetanoloamina (DMAE lub DMEA; deanol), Me2NCH2CH2OH 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminoalkoholi, dwumetylowa pochodna aminoetanolu. W organizmach jest prekursorem do syntezy acetylocholiny. Stosowany jako lek stymuluj膮cy o艣rodkowy uk艂ad nerwowy.

    lucerna siewna - Lucerna siewna (Medicago sativa L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny bobowatych. Rodzimy obszar jego wyst臋powania to Afryka P贸艂nocna (Algieria, Libia, Maroko, Tunezja), znaczna cz臋艣膰 Azji i niemal ca艂a Europa, ale rozprzestrzeni艂 si臋 tak偶e na niekt贸rych innych obszarach Afryki (Egipt, Afryka Po艂udniowa, Azory), w Australii i na Nowej Zelandii, w Finlandii, w Ameryce P贸艂nocnej i Po艂udniowej. Jest uprawiany w licznych rejonach 艣wiata. W Polsce jest uprawiany, cz臋sto dziczej膮cy, kenofit.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋