suplementy diety bez tajemnic

Ultimate 16 strain formula

Suplement diety Ultimate 16 strain formula zosta艂 zg艂oszony do rejestracji w 2018 roku. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Bifidobacterium infantis, Streptococcus thermophilus, Lactococcus lactis, Lactobacillus salivarius, Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus reuteri, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus helvetius, Lactobacillus casei, Lactobacillus bulgaricus, Lactobacillus brevis, Bifidobacterium lactis, Bifidobacterium breve, Bifidobacterium bifidum, Lactobaillus Acidophilus, Bifidobacterium longum, fruktooligosacharydy. Jego obecny status rejestracji: weryfikacja w toku. Producentem tego suplementu diety jest firma SWANSON HEALTH PRODUCTS.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Bifidobacterium infantis, Streptococcus thermophilus, Lactococcus lactis, Lactobacillus salivarius, Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus reuteri, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus helvetius, Lactobacillus casei, Lactobacillus bulgaricus, Lactobacillus brevis, Bifidobacterium lactis, Bifidobacterium breve, Bifidobacterium bifidum, Lactobaillus Acidophilus, Bifidobacterium longum, fruktooligosacharydy
    Forma: Kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2018
    Producent: SWANSON HEALTH PRODUCTS
    Rejestruj膮cy: SYNCHRO PAWE艁 KOTECKI
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    bifidobacterium infantis - Psychobiotyki to bakterie probiotyczne, kt贸re spo偶ywane w odpowiednich dawkach wykazuj膮 dzia艂anie na o艣 jelitowo-m贸zgow膮 i maj膮 korzystny wp艂yw na zdrowie psychiczne pacjent贸w cierpi膮cych na choroby psychiczne oraz 艂agodz膮 objawy depresji, zespo艂u jelita dra偶liwego i chronicznego zm臋czenia. Termin psychobiotyk zosta艂 utworzony przez psychiatr臋 Teda Dinana i neurologa Johna F. Cryana.

    streptococcus thermophilus - Streptococcus salivarius ssp. thermophilus, dawniej Streptococcus thermophilus 鈥 Gram-dodatnia, termofilna bakteria o optymalnej temperaturze wzrostu wynosz膮cej 45 掳C. Zalicza si臋 j膮 do paciorkowc贸w zieleniej膮cych, do grupy salivarius (wraz z Streptococcus salivarius i Streptococcus vestibularis). Jako jedyny paciorkowiec grupy viridans nie wchodzi w sk艂ad flory fizjologicznej cz艂owieka. Dok艂adna analiza genomu wykaza艂a, 偶e Streptococcus thermophilus oddzieli艂 si臋 od innych gatunk贸w nie tak dawno temu; jest to przyk艂ad ewolucji regresywnej, w kt贸rej specjalizacja wynika z utraty funkcji.

    lactococcus lactis - Lactococcus lactis, dawniej Streptococcus lactis 鈥 gram-dodatnie bakterie mlekowe, efektywne mikroorganizmy powoduj膮ce fermentacj臋 mlekow膮, w wyniku kt贸rej produkowany jest kwas mlekowy. Rozk艂adaj膮 cukry proste na kwas mlekowy. Ich naturalnym 艣rodowiskiem jest uk艂ad trawienny cz艂owieka (prze艂yk). Znajduj膮 si臋 w r贸偶nych produktach spo偶ywczych, np. kwasie chlebowym, serach i jogurtach.

    lactobacillus salivarius - Lactobacillus acidophilus - gatunek pa艂eczek kwasu mlekowego. Razem z Streptococcus salivarius powszechnie u偶ywany przy produkcji wyrob贸w mlecznych (np. jogurty). Jej nazwa wywodzi si臋 od 艂ac. -lacto - mleko, -bacillus - o kszta艂cie laseczki i acidophilus - lubi膮cy kwas. Bakteria ta dobrze rozwija si臋 w bardziej zakwaszonym 艣rodowisku (pH 4-5 albo ni偶sze) ni偶 wi臋kszo艣膰 mikroorganizm贸w, najlepiej s艂u偶y jej temperatura ok. 45 stopni Celsjusza. Naturalnie wyst臋puje w wielu produktach 偶ywno艣ciowych (mleko i jego przetwory, mi臋so, zbo偶a) a tak偶e w przewodzie pokarmowym i jamie ustnej ludzi i zwierz膮t oraz w ko艅cowej cz臋艣ci dr贸g rodnych. Lactobacillus acidophilus tak jak wi臋kszo艣膰 bakterii z rodzaju Lactobacillus posiada zdolno艣膰 przekszta艂cania laktozy w kwas mlekowy w procesie fermentacji mlekowej. Niekt贸re spokrewnione z ni膮 gatunki w tym procesie wytwarzaj膮 jeszcze etanol, dwutlenek w臋gla i kwas octowy. Natomiast sama L. acidophilus wytwarza tylko kwas mlekowy. Jest wra偶liwa na wilgo膰, wysok膮 temperatur臋 oraz bezpo艣rednie nas艂onecznienie. W 2002 r. opracowano kompletn膮 map臋 genomu tej bakterii. Bakteria ta jest uwa偶ana za probiotyczn膮 i wywieraj膮c膮 korzystny wp艂yw na organizm cz艂owieka. Dzi臋ki jej dzia艂alno艣ci w przewodzie pokarmowym (razem z innymi bakteriami tworzy tzw. flor臋 jelitow膮) wytwarzane jest 艣rodowisko, kt贸re zapobiega rozwojowi niekt贸rych szkodliwych mikroorganizm贸w, ponadto uczestniczy w produkcji niacyny, kwasu foliowego i witaminy B6. Obecno艣膰 tej bakterii w pochwie u kobiet poprzez produkcj臋 kwasu pomaga kontrolowa膰 niepo偶膮dany wzrost grzyba - Candida albicans. Antybiotyki za偶ywane doustnie niszcz膮 t臋 bakteri臋, dlatego te偶 zalecane jest podczas kuracji antybiotykowej za偶ywanie lek贸w os艂onowych.

    lactobacillus rhamnosus - Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus GG 鈥 probiotyczna bakteria uwa偶ana dawniej za podgatunek L. casei, ale p贸藕niejsze badania genetyczne dowiod艂y, 偶e jest oddzielnym gatunkiem. L. rhamnosus hamuje rozw贸j wi臋kszo艣ci szkodliwych bakterii w jelicie. Nale偶y do bakterii Gram dodatnich. Jest u偶ywany jako naturalny 艣rodek konserwuj膮cy w jogurtach i innych produktach mlecznych przed艂u偶aj膮cy ich okres przydatno艣ci do spo偶ycia. Niekt贸re badania przeprowadzone in vivo wykaza艂y korzystne skutki ich dzia艂ania w uk艂adzie pokarmowym. Mimo to wykazano, 偶e w pewnych okoliczno艣ciach L. rhamnosus mo偶e by膰 patogenem.

    lactobacillus reuteri - Lactobacillus reuteri 鈥 gatunek Gram-dodatniej bakterii z rodzaju Lactobacillus, kt贸ra naturalnie zasiedla jelita u ssak贸w i ptak贸w. Pierwszy raz opisano j膮 w 1980 roku. Jest wykorzystywana jako probiotyk.

    lactobacillus plantarum - Lactobacillus plantarum jest gatunkiem mezofilnej bakterii z rodzaju Lactobacillus. Bakterie L.plantarum powszechnie wyst臋puj膮 w fermentowanych produktach ro艣linych, zosta艂y jednak r贸wnie偶 wyizolowane z ludzkiej 艣liny i mikrobioty jelitowej. Bakterie te maj膮 kszta艂t pa艂eczek 艣rednicy 0,9- 1,2 渭m i d艂ugo艣ci 3-8 渭m. S膮 nieruchliwe, wyst臋puj膮 pojedynczo lub tworz膮 kr贸tkie 艂a艅cuchy. Ze wzgl臋du na swoje prozdrowotne w艂a艣ciwo艣ci bakterie Lactobacillus plantarum znalaz艂y zastosowanie w produkcji probiotyk贸w. S膮 tak偶e wykorzystywane jako kultury starterowe w produkcji 偶ywno艣ci oraz jako biokonserwanty.

    lactobacillus casei - Lactobacillus casei 鈥 gatunek Gram-dodatnich, laseczkowatych bakterii z rodzaju Lactobacillus. S膮 nieruchliwe, osi膮gaj膮 od 0,7 do 1,1 mikrometr贸w 艣rednicy i od 2 do 4 mikrometr贸w d艂ugo艣ci. Bakteria przeprowadza homofermentacj臋 glukozy, kt贸rej produktem jest kwas mlekowy. Jest mezofilna i nie ro艣nie w temperaturach przekraczaj膮cych 45 掳C. Wyst臋puje w mleku, dojrzewaj膮cych serach, kulturach piekarniczych zawieraj膮cych mleko oraz w kiszonej kapu艣cie. Znaleziono j膮 tak偶e w przewodzie pokarmowym cz艂owieka i krowich odchodach. Obecnie jest dodawana do wielu produkt贸w 偶ywno艣ciowych celem poprawy ich jako艣ci. Wyr贸偶nia si臋 wiele podgatunk贸w i szczep贸w.

    lactobacillus bulgaricus - Lactobacillus 鈥 pa艂eczki, najliczniejsze spo艣r贸d grupy bakterii kwasu mlekowego. Wi臋kszo艣膰 z nich jest zdolna do zamiany laktozy i innych prostych cukr贸w w kwas mlekowy. Bardzo powszechne, cz臋sto wywieraj膮 pozytywny wp艂yw na organizm cz艂owieka i zwierz膮t. Aktywnie przytwierdzaj膮 si臋 do 艣cian jelita, tworz膮c mikroflor臋 konkuruj膮c膮 o sk艂adniki pokarmowe z innymi organizmami, tak偶e chorobotw贸rczymi. Swoj膮 obecno艣ci膮 wp艂ywaj膮 na zwi臋kszon膮 produkcj臋 przeciwcia艂 klasy IgA, kt贸re s膮 wydzielane g艂贸wnie do przewodu pokarmowego, oraz jamy ustnej w postaci 艣liny. U cz艂owieka s膮 obecne w przewodzie pokarmowym (s膮 bardzo wa偶nym sk艂adnikiem flory jelitowej) oraz u kobiet w pochwie. Niekt贸re gatunki Lactobacillus s膮 u偶ywane na skal臋 przemys艂ow膮 do wyrobu produkt贸w mleczarskich (jogurty, kefir, ma艣lanka), kiszonej kapusty, kiszonych og贸rk贸w czy do wytwarzania sianokiszonki. Cz臋sto szczepy Lactobacillus s膮 dodawane do jogurt贸w w celu wzbogacenia ich w艂a艣ciwo艣ci probiotycznych. Wiele z nich do wzrostu nie potrzebuje 偶elaza i pozostaje bardzo odporne na du偶膮 zawarto艣膰 dwutlenku w臋gla. Ponadto, bakterie Lactobacillus s膮 w niekt贸rych stylach piwa, wykorzystywane w przemy艣le piwowarskim - niewielkie ilo艣ci dodane do piwa w procesie fermentacji, powoduj膮, 偶e piwo zyskuje kwa艣nawy - orze藕wiaj膮cy smak.

    lactobacillus brevis - Fermentacja mannitowa (inaczej 鈥 fermentacja 艣luzowa albo gumowa) 鈥 przeobra偶enie zachodz膮ce w cieczach zawieraj膮cych cukier, jak wino lub mleko, skutkiem czego ciecze te staj膮 si臋 w艂贸kniste i 艣luzowate. Zmiany te s膮 wywo艂ywane przez pewne w艂a艣ciwe bakterie, jak Bacillus sachari, Bacillus vini, Lactobacillus brevis. Efektem tej fermentacji jest pojawienie si臋 zapachu psuj膮cych si臋 owoc贸w, a tak偶e wydzielanie si臋 mannitolu i r贸wnocze艣nie kwasu octowego oraz kwasu mlekowego. Fermentacja mannitowa zaliczana jest do chor贸b win, skutkuj膮cej md艂ym posmakiem i zm臋tnieniem wina. Zapobieganie jej polega g艂贸wnie na stosowaniu tylko zdrowych owoc贸w i zachowaniu czysto艣ci, a tak偶e termin贸w i re偶im贸w wynikaj膮cych z technologii produkcji wina. Leczenie skutk贸w fermentacji mannitowej jest mo偶liwe, je艣li nie posun臋艂a si臋 zbyt daleko i polega膰 mo偶e m.in. na pasteryzacji w temperaturze 70 掳C, a tak偶e ewentualnym dokwaszeniu lub kupa偶owaniu z innym gatunkiem wina.

    bifidobacterium lactis - Bifidobacterium animalis 鈥 gatunek pa艂eczkowatych bakterii Gram-dodatnich, kt贸re bytuj膮 w jelicie grubym wi臋kszo艣ci ssak贸w, w tym ludzi. Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis by艂y wcze艣niej opisywane jako dwa odr臋bne gatunki. Obecnie uwa偶a si臋 je za jeden gatunek B. animalis z podgatunkami Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis. Obie stare nazwy, zar贸wno B. animalis, jak i B. lactis stosowane s膮 na etykietach produkt贸w 偶ywno艣ciowych pod nazw膮 probiotyki. W wi臋kszo艣ci przypadk贸w nie jest jasne, kt贸ry z podgatunk贸w zastosowano w produkcie.

    bifidobacterium breve - O艣 jelitowo-m贸zgowa odnosi si臋 do sygnalizacji biochemicznej zachodz膮cej pomi臋dzy przewodem pokarmowym i uk艂adem nerwowym, cz臋sto z udzia艂em mikroflory jelitowej. O艣 jelitowo-m贸zgowa odgrywa wa偶n膮 rol臋 w utrzymywaniu normalnego funkcjonowania m贸zgu. Flora bakteryjna jelit komunikuje si臋 z centralnym uk艂adem nerwowym (OUN) w ramach szlak贸w nerwowych, immunologicznych oraz hormonalnych i ma wp艂yw na funkcje oraz dzia艂anie m贸zgu. Liczne badania naukowe wskazuj膮, 偶e mikroflora jelitowa jest zaanga偶owana w regulacj臋 l臋ku, b贸lu, zaburze艅 funkcji poznawczych oraz nastroju. W badaniach oddzia艂ywania flory bakteryjnej jelit na funkcjonowanie m贸zgu stosuje si臋 por贸wnanie wolnych od zarazk贸w (sterylnych) zwierz膮t, kt贸re by艂y poddane dzia艂aniu infekcji patogenicznymi bakteriami, bakterii probiotycznych i antybiotyk贸w, do zwierz膮t hodowanych w niesterylnych warunkach. O艣 jelitowo-m贸zgowa jest obecnie rozwijan膮 koncepcj膮, kt贸ra mo偶e by膰 pomocna w opracowaniu nowych strategii terapeutycznych z艂o偶onych zaburze艅 o艣rodkowego uk艂adu nerwowego polegaj膮cych na modyfikacji flory bakteryjnej jelit.

    bifidobacterium bifidum - Oddychanie kom贸rkowe 鈥 wielostopniowy biochemiczny proces utleniania zwi膮zk贸w organicznych zwi膮zany z wytwarzaniem energii u偶ytecznej metabolicznie. Oddychanie przebiega w ka偶dej 偶ywej kom贸rce w spos贸b sta艂y. Zachodzi ono nawet wtedy, gdy inne procesy metaboliczne zostan膮 zahamowane. Chocia偶 istniej膮 r贸偶nice w przebiegu procesu oddychania u poszczeg贸lnych grup organizm贸w, to zestaw enzym贸w katalizuj膮cych poszczeg贸lne reakcje sk艂adaj膮ce si臋 na oddychanie jest zbli偶ony u wszystkich organizm贸w 偶ywych. Zachodzenie oddychania jest jednym z najcz臋艣ciej stosowanych wska藕nik贸w zachodzenia proces贸w 偶yciowych. Jedynie wirusy b臋d膮ce strukturami na pograniczu 偶ycia i cz膮stek chemicznych nie przeprowadzaj膮 procesu oddychania. Chocia偶 substratem w reakcji oddychania mog膮 by膰 wszystkie zwi膮zki organiczne obecne w kom贸rkach, najcz臋艣ciej og贸ln膮 reakcj臋 oddychania kom贸rkowego zapisuje si臋 dla utleniania cukru 鈥 glukozy w obecno艣ci tlenu: C6H12O6 + 6O2 鈫 6CO2 + 6H2O Energia uwolniona w procesie utleniania zwi膮zk贸w organicznych pojawia si臋 cz臋艣ciowo w postaci zwi膮zku wysokoenergetycznego 鈥 ATP, kt贸ry mo偶e by膰 wykorzystany do przeprowadzania reakcji chemicznych zachodz膮cych w kom贸rce lub do poruszania organizmu np. w tkance mi臋艣niowej. Proces produkcji ATP nie przebiega ze 100% sprawno艣ci膮 i cz臋艣膰 energii uwalniana jest w postaci ciep艂a. Poza w臋glowodanami organizmy w procesie oddychania mog膮 utlenia膰 t艂uszcze oraz bia艂ka, a po bardziej z艂o偶onych modyfikacjach tak偶e pozosta艂e zwi膮zki organiczne. Dla najcz臋艣ciej u偶ywanego substratu, glukozy, reakcje oddychania kom贸rkowego zachodz膮 na trzech szlakach metabolicznych: Glikoliza, w kt贸rej glukoza przekszta艂cana jest do kwasu pirogronowego i powstaj膮 niewielkie ilo艣ci ATP oraz NADH. Cykl Krebsa okre艣lany tak偶e cyklem kwasu cytrynowego lub cyklem kwas贸w trikarboksylowych, w kt贸rym kwas pirogronowy po przekszta艂ceniu do acetylo-CoA w cyklu przemian przekszta艂cany jest do CO2 z wytworzeniem NADH, FADH2 oraz GTP lub ATP. Oddychanie ko艅cowe, czyli mitochondrialny 艂a艅cuch transportu elektron贸w i fosforylacja oksydacyjna. W tym etapie zredukowane nukleotydy NADH, FADH2 s膮 utleniane. W efekcie szeregu reakcji powstaje woda, a uwalniana energia zamieniana jest na ATP.Pierwszy z wymienionych etap贸w jest charakterystyczny dla utleniania w臋glowodan贸w i zachodzi w cytozolu. Dwa pozosta艂e etapy zachodz膮 u organizm贸w eukariotycznych w wyspecjalizowanych organellach 鈥 mitochondriach. W kom贸rkach prokariont贸w enzymy bior膮ce udzia艂 we wszystkich etapach oddychania znajduj膮 si臋 w cytozolu i b艂onie kom贸rkowej. T艂uszcze oraz bia艂ka mog膮 by膰 tak偶e w艂膮czane w cykl Krebsa. Wcze艣niej jednak t艂uszcze rozk艂adane s膮 do acetylo-CoA w procesie 尾-oksydacji, a bia艂ka musz膮 by膰 roz艂o偶one na aminokwasy, te za艣 pozbawione reszty aminowej. Powsta艂e po od艂膮czeniu reszty aminowej ketokwasy w艂膮czane s膮 bezpo艣rednio lub po przekszta艂ceniu w reakcje glikolizy i cyklu kwasu cytrynowego. U organizm贸w, kt贸re stale lub okresowo nie maj膮 dost臋pu do tlenu, wytwarzanie energii u偶ytecznej biologicznie mo偶e polega膰 na niepe艂nym utlenieniu zwi膮zk贸w organicznych. Proces taki nazywany jest fermentacj膮. W efekcie fermentacji zwi膮zki organiczne ulegaj膮 zar贸wno utlenianiu, jak i redukcji. Drugim sposobem uzyskania energii w warunkach beztlenowych jest utlenianie zwi膮zk贸w organicznych z wykorzystaniem utlenionych zwi膮zk贸w nieorganicznych np. azotan贸w, siarczan贸w, zwi膮zk贸w 偶elaza lub manganu, a nawet dwutlenku w臋gla. Zwi膮zki te s艂u偶膮 jako akceptory elektron贸w w 艂a艅cuchu transportu elektron贸w zbli偶onym do 艂a艅cucha oddechowego zachodz膮cego przy przenoszeniu elektron贸w na tlen. Pozosta艂e etapy oddychania nie r贸偶ni膮 si臋 od oddychania tlenowego. Oba procesy zachodz膮ce w warunkach beztlenowych mog膮 by膰 okre艣lane jako oddychanie beztlenowe, jednak w mikrobiologii terminem oddychania beztlenowego okre艣la si臋 jedynie wykorzystywanie zwi膮zk贸w nieorganicznych w roli utleniacza. Fermentacje s膮 traktowane jako oddzielna grupa proces贸w metabolicznych prowadz膮cych do uzyskania energii u偶ytecznej metabolicznie.

    bifidobacterium longum - Bifidobacterium animalis 鈥 gatunek pa艂eczkowatych bakterii Gram-dodatnich, kt贸re bytuj膮 w jelicie grubym wi臋kszo艣ci ssak贸w, w tym ludzi. Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis by艂y wcze艣niej opisywane jako dwa odr臋bne gatunki. Obecnie uwa偶a si臋 je za jeden gatunek B. animalis z podgatunkami Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis. Obie stare nazwy, zar贸wno B. animalis, jak i B. lactis stosowane s膮 na etykietach produkt贸w 偶ywno艣ciowych pod nazw膮 probiotyki. W wi臋kszo艣ci przypadk贸w nie jest jasne, kt贸ry z podgatunk贸w zastosowano w produkcie.

    fruktooligosacharydy - Prebiotyk 鈥 substancja obecna lub wprowadzana do po偶ywienia w celu pobudzania rozwoju prawid艂owej flory jelit, poprawiaj膮ca w ten spos贸b zdrowie. Prebiotykiem mo偶e by膰 naturalny sk艂adnik diety np. skrobia, b艂onnik pokarmowy lub dodatki do 偶ywno艣ci (suplementy diety) o charakterze prozdrowotnym 鈥 healthy food for the colon. W odr贸偶nieniu od probiotyku nie zawiera 偶adnych mikroorganizm贸w, a jedynie substancje stymuluj膮ce. Prebiotyki to nietrawione 鈥 oporne na dzia艂anie enzym贸w trawiennych w przewodzie pokarmowym 鈥 sk艂adniki 偶ywno艣ci, kt贸re korzystnie oddzia艂uj膮 na gospodarza przez selektywn膮 stymulacj臋 wzrostu lub aktywno艣ci jednego rodzaju lub ograniczonej liczby bakterii w okr臋偶nicy i w ten spos贸b poprawiaj膮 zdrowie gospodarza. Tymi substancjami mog膮 by膰 bia艂ka, t艂uszcze, oligo- lub polisacharydy, kt贸re nie ulegaj膮 trawieniu i w formie niezmienionej docieraj膮 do 艣wiat艂a jelita, by tam rozwija膰 swoje dzia艂anie. Prebiotyki ulegaj膮 fermentacji w przewodzie pokarmowym gospodarza za spraw膮 dzia艂ania mikroflory jelitowej, w procesie tym powstaj膮 kr贸tko艂a艅cuchowe kwasy karboksylowe: mas艂owy 鈥 maj膮cy znaczenie w utrzymywaniu prawid艂owej struktury i funkcji kolonocyt贸w propionowy octowy oraz niskocz膮steczkowe produkty przemiany materii (diacetyl), kwas 2-pirolidono-5karboksylowy, bakteriocyny, a tak偶e pochodne tlenuNajcz臋艣ciej stosowanymi prebiotykami s膮: poli- i oligosacharydy 鈥 inulina, fruktooligosacharydy (FOS) zawarte w ro艣linach, takich jak: szparagi, karczochy, cykoria, cebula mannanoligosacharydy (MOS) laktuloza 鈥 polimer fruktozo-glukozowy powstaj膮cy podczas przemian laktozyPo艂膮czenie prebiotyku i probiotyku w jednym preparacie nosi nazw臋 synbiotyku.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋