suplementy diety bez tajemnic

Stacker2 Night Caps

Stacker2 Night Caps to suplement diety w formie kapsu艂ki. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Biotyna, melatonina, melisa, teanina, L-tryptofan, korze艅 passiflory, Korze艅 Asparagus Racemosus, korze艅 koz艂ka lekarskiego, Chmiel, Magnez. Produkt ten zg艂oszono do rejestracji w 2019 roku. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Stacker2 Night Caps zosta艂 wyprodukowany przez Stacker2 Europe, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Bez Zb臋dnych kiloGram贸w Przemys艂aw Goss.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Biotyna, melatonina, melisa, teanina, L-tryptofan, korze艅 passiflory, Korze艅 Asparagus Racemosus, korze艅 koz艂ka lekarskiego, Chmiel, Magnez
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: Stacker2 Europe
    Rejestruj膮cy: Bez Zb臋dnych kiloGram贸w Przemys艂aw Goss
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    biotyna - Biotyna (gr. bios 鈥 偶ycie), witamina H, witamina B7 鈥 heterocykliczny organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy rozpuszczalnych w wodzie witamin B. Zawiera uk艂ad skondensowanych pier艣cieni imidazolidynowego oraz tiolanowego z 艂a艅cuchem alkilowym zako艅czonym grup膮 karboksylow膮. Wyst臋puje w organizmach zwierz臋cych i ro艣linnych. Stanowi ona koenzym kilku r贸偶nych enzym贸w. Jest niezb臋dnym sk艂adnikiem karboksylaz biotynozale偶nych. Uczestniczy w przenoszeniu grupy karboksylowej (鈥揅OO鈭) z anionu wodorow臋glanu na r贸偶ne zwi膮zki organiczne, zale偶nie od rodzaju danej karboksylazy. Antywitaminami biotyny s膮 destiobiotyna, dehydrobiotyna, homobiotyna i norbiotyna.

    melatonina - Melatonina 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, pochodna tryptofanu. U zwierz膮t jest hormonem syntetyzowanym g艂贸wnie w szyszynce. Koordynuje prac臋 nadrz臋dnego zegara biologicznego u ssak贸w, reguluj膮cego rytmy dobowe, mi臋dzy innymi snu i czuwania. Biosynteza melatoniny zachodzi w pinealocytach. Produktem wyj艣ciowym jest tryptofan, kt贸ry dzi臋ki dzia艂aniu hydroksylazy ulega przekszta艂ceniu w 5-hydroksytryptofan, kt贸ry pod wp艂ywem dekarboksylazy 5-hydroksytryptofanowej przekszta艂ca si臋 w 5-hydroksytryptamin臋 (serotonin臋). Dalsza synteza polega na N-acetylacji pod wp艂ywem N-acetylotransferazy serotoninowej (jej aktywno艣膰 podlega wahaniom dobowym) z powstaniem N-acetyloserotoniny, kt贸ra ulega O-metylacji z udzia艂em 5-hydroksyindolo-O-metylotransferazy z wytworzeniem 5-metoksy-N-acetylotryptaminy, czyli melatoniny. Jest katabolizowana do kynuramin. Jako przyk艂ad jednej z najlepiej poznanych kynuramin Jaworek i in. podaj膮 N1-acetylo-N1-formylo-5-metoksykynuramin臋 (AFMK). Zwi膮zki te, podobnie jak i tryptofan, przypominaj膮 w艂a艣ciwo艣ciami melatonin臋. Wytwarzanie melatoniny pozostaje pod hamuj膮cym wp艂ywem 艣wiat艂a. Ekspozycja organizmu w porze snu na o艣wietlenie powoduje znaczne zmniejszenie syntezy i uwalniania melatoniny. Impulsy nerwowe przekazywane s膮 drog膮 nerwow膮 rozpoczynaj膮c膮 si臋 w neuronach siatk贸wki i ko艅cz膮c膮 w przestrzeniach oko艂onaczyniowych w pobli偶u cia艂a pinealocyt贸w. Obecno艣膰 receptor贸w melatoniny opisano ju偶 w okresie p艂odowym. Niemowl臋ta do 12 tygodnia nie maj膮 艣ci艣le okre艣lonego rytmu dobowego (ich organizm prawie wcale nie produkuje melatoniny, dziecko 艣pi kiedy jest najedzone), dopiero oko艂o 20 tygodnia pojawia si臋 wyra藕ny zarys tego cyklu. Wraz ze starzeniem si臋 organizmu dochodzi do zwapnienia szyszynki, zmniejsza to ilo艣膰 zsyntezowanej melatoniny (dlatego osoby w wieku 80 i wi臋cej lat maj膮 problemy ze snem, cz臋sto sypiaj膮 w dzie艅 i budz膮 si臋 wcze艣nie rano). Obecnie sprzedawana jest w postaci tabletek bez recepty jako lek (ATC N05CM17) u艂atwiaj膮cy zasypianie w zaburzeniach rytmu dobowego u pacjent贸w niewidomych oraz w zaburzeniach snu zwi膮zanych ze zmian膮 stref czasowych (zesp贸艂 nag艂ej zmiany strefy czasowej). Jest szybko przetwarzana w dwa metabolity: 6-hydroksymelatonin臋 i 6-sulfotoksymelatonin臋. Melatonina ma tak偶e dzia艂anie antygonadotropowe. Zniszczenie szyszynki powoduje przedwczesne pokwitanie u dzieci. Opr贸cz szyszynki melatonina jest tak偶e syntetyzowana przez siatk贸wk臋 i kom贸rki enterochromatofilne przewodu pokarmowego. W uk艂adzie pokarmowym odpowiada za spowalnianie proces贸w trawiennych, cho膰 pobudza wydzielanie enzym贸w przez trzustk臋. Poza regulowaniem rytm贸w dobowych melatonina ma r贸wnie偶 korzystny wp艂yw na uk艂ad odporno艣ciowy. Jest te偶 silnym przeciwutleniaczem. Przy nowotworach trzustki, podanie melatoniny lub AFMK wywo艂uje w kom贸rkach nowotworowych apoptoz臋.

    melisa - Melisa 鈥 imi臋 偶e艅skie Melisa 鈥 rodzaj ro艣lin z rodziny jasnotowatych, do tego rodzaju nale偶y Melisa lekarska

    teanina - Teanina 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy 伪-aminokwas贸w niebia艂kowych, pochodna glutaminy, zawieraj膮ca podstawnik etylowy przy atomie azotu w 艂a艅cuchu bocznym. Wyst臋puje naturalnie jako enancjomer o konfiguracji L w li艣ciach herbaty zielonej (kamelii). 艁atwo pokonuje barier臋 krew-m贸zg i jest zwi膮zkiem psychoaktywnym. Ma dzia艂anie uspokajaj膮ce, zmniejszaj膮ce stres i niepok贸j, stabilizuj膮ce nastr贸j. Zwi臋ksza intensywno艣膰 fal alfa w m贸zgu, co poprawia wydajno艣膰 pracy i skuteczno艣膰 nauki. Jest nootropem.

    l-tryptofan - Tryptofan (nazwa skr贸towa Trp) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminokwas贸w bia艂kowych. Jest oboj臋tny elektrycznie; jego 艂a艅cuch boczny oparty jest na szkielecie indolu. Wchodzi w sk艂ad bia艂ek (bia艂ka mleka, bia艂ka krwi), nale偶y do aminokwas贸w niezb臋dnych (nie mo偶e by膰 syntetyzowany w organizmie cz艂owieka i musi by膰 dostarczany z po偶ywieniem). Zdolno艣膰 do jego syntezy maj膮 niekt贸re ro艣liny i bakterie. Przemiany tryptofanu s膮 藕r贸d艂em istotnych zwi膮zk贸w, m.in. tryptaminy, serotoniny (w organizmie zachodzi przemiana Trp 鈫 5-hydroksytryptofan 鈫 serotonina), melatoniny, niacyny i ro艣linnych hormon贸w wzrostu (auksyn). Rozpuszczalny w t艂uszczach, gor膮cym alkoholu i mocnych zasadach. Tryptofan jest obok metioniny jednym z dw贸ch aminokwas贸w kodowanych zawsze tym samym kodonem 鈥 UGG.

    korze艅 asparagus racemosus - Szparag lekarski (Asparagus officinalis L.) 鈥 gatunek byliny z rodziny szparagowatych. Wyst臋puje naturalnie w obszarze 艣r贸dziemnomorskim i na terenach przyleg艂ych. Jest jedynym jadalnym przedstawicielem rodzaju szparag (Asparagus) i jako ro艣lina uprawna rozpowszechniony zosta艂 na ca艂ym 艣wiecie, z najwi臋kszym obecnie o艣rodkiem produkcji w Chinach. Jest warzywem cenionym ze wzgl臋du na walory smakowe i lekkostrawno艣膰, przy czym jadalne s膮 m艂ode p臋dy zwane zwyczajowo szparagami lub wypustkami szparag贸w. W ofercie handlowej obecne s膮 bia艂e i zielone wypustki, kt贸re mimo r贸偶nic s膮 p臋dami tego samego gatunku. R贸偶na barwa wypustek wynika z r贸偶nego sposobu uprawy 鈥 zielone wypustki wyrastaj膮 nad powierzchni臋 gruntu, a bia艂e rosn膮 przysypane ziemi膮. Szparag lekarski stosowany jest tak偶e jako ro艣lina ozdobna i lecznicza, cho膰 w Polsce od wielu lat nie jest jednak umieszczany w oficjalnym wykazie ro艣lin leczniczych. Wed艂ug medycyny ludowej oraz wzmianek w literaturze pi臋knej bywaj膮 uwa偶ane za afrodyzjak. Wsp贸艂czesne badania potwierdzi艂y jego dzia艂anie moczop臋dne, u艂atwiaj膮ce defekacj臋, hipotensyjne (tj. obni偶aj膮ce nadci艣nienie t臋tnicze 鈥 dzi臋ki poprawie stosunku jon贸w potasu do sodu), a tak偶e du偶膮 zawarto艣膰 witamin, soli mineralnych i przeciwutleniaczy.

    korze艅 koz艂ka lekarskiego - Korze艅 (艂ac. radix) 鈥 organ ro艣linny, cz臋艣膰 sporofitu, kt贸ra dostarcza ro艣linom wod臋 i sole mineralne, przytwierdza ro艣liny do pod艂o偶a, a u ro艣lin wieloletnich mo偶e pe艂ni膰 funkcj臋 organu spichrzowego. W wyniku przystosowania do warunk贸w 艣rodowiska korzenie poszczeg贸lnych grup ekologicznych ro艣lin pe艂ni膮 dodatkowe funkcje. M艂ode korzenie okryte s膮 ryzoderm膮 wytwarzaj膮c膮 w艂o艣niki, dodatkowo zwi臋kszaj膮ce jej powierzchni臋. Stanowi ona uk艂ad ch艂onny pobieraj膮cy wod臋 i sole mineralne. Pobrane substancje poprzez warstw臋 kory pierwotnej przenoszone s膮 do wi膮zek przewodz膮cych tworz膮cych walec osiowy. Trudno przepuszczalna dla wody warstwa kom贸rek kory pierwotnej (艣r贸dsk贸rnia) umo偶liwia kontrolowany, aktywny transport substancji do wi膮zek drewna. Wi膮zki 艂yka zapewniaj膮 z kolei dostarczanie do podziemnej cz臋艣ci ro艣liny substancji organicznych powsta艂ych w procesie fotosyntezy. Starsze korzenie przyrastaj膮c na grubo艣膰 uzyskuj膮 odmienn膮 budow臋, a zdolno艣膰 wch艂aniania roztworu glebowego jest w du偶ym stopniu przez nie tracona. Budowa anatomiczna korzeni jest w niewielkim stopniu zr贸偶nicowana w艣r贸d grup taksonomicznych ro艣lin naczyniowych, ulega natomiast znacznym modyfikacjom w korzeniach wyspecjalizowanych do pe艂nienia dodatkowych funkcji. Korze艅 wyst臋puje niemal u wszystkich ro艣lin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadaj膮cych chwytniki psylotowych i niekt贸rych ro艣lin, u kt贸rych korze艅 zanik艂 wt贸rnie (np. u rogatk贸w, p艂ywaczy i wolfii bezkorzeniowej). Ro艣liny zakorzenione s膮 zwykle w glebie, u epifit贸w wykszta艂caj膮 si臋 korzenie powietrzne, u hydrofit贸w korzenie zanurzone. Ze wzgl臋du na spos贸b powstawania wyr贸偶nia si臋 korze艅 pierwotny rozwijaj膮cy si臋 z zawi膮zka korzenia zarodkowego, korzenie boczne powstaj膮ce jako odga艂臋zienia korzenia g艂贸wnego w strefie r贸偶nicowania oraz korzenie przybyszowe powstaj膮ce zwykle w cz臋艣ci p臋dowej ro艣liny lub z korzeni w strefie ich budowy wt贸rnej. Korzenie tworz膮 silnie rozcz艂onkowany uk艂ad penetruj膮cy pod艂o偶e, nazywany systemem korzeniowym. Stanowi on dolny biegun osiowych organizm贸w ro艣linnych, u kt贸rych g贸rny biegun to p臋d. Korzenie w odr贸偶nieniu od p臋du nie wykszta艂caj膮 li艣ci i zwykle rosn膮 w d贸艂, najcz臋艣ciej s膮 niezielone, cho膰 niekt贸re korzenie powietrzne mog膮 zawiera膰 chlorofil. Innymi, obok korzeni, podziemnymi organami ro艣lin s膮 te偶 k艂膮cza stanowi膮ce podziemny fragment p臋du.

    chmiel - Chmiel (Humulus L.) 鈥 rodzaj ro艣lin pn膮cych z rodziny konopiowatych. Nale偶膮 do niego w zale偶no艣ci od uj臋cia 3 lub 5 gatunk贸w wyst臋puj膮cych w strefie klimatu umiarkowanego p贸艂kuli p贸艂nocnej. W Polsce ro艣nie dziko i uprawiany jest chmiel zwyczajny.

    magnez - Magnez (Mg, 艂ac. magnesium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal ziem alkalicznych (druga grupa g艂贸wna uk艂adu okresowego). Ma trzy stabilne izotopy: 24Mg, 25Mg oraz 26Mg. Magnez po raz pierwszy zosta艂 uznany za pierwiastek przez Josepha Blacka (1755), za艣 wyodr臋bniony w formie czystej w 1808 roku przez Humphry鈥檈go Davy鈥檈go, kt贸ry nada艂 mu 艂aci艅sk膮 nazw臋. Polsk膮 nazw臋 jako pierwszy zaproponowa艂 Filip Neriusz Walter.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋