suplementy diety bez tajemnic

Special Kid ULGA DLA BRZUSZKA

Suplement diety Special Kid ULGA DLA BRZUSZKA (roztw贸r do picia) sk艂adaj膮cy si臋 z: Wyci膮g z rumianku, Kwas cytrynowy, Surkaloza, Sorbinian potasu, Benzoesan sodu, Aromat truskawkowy, Guma ksantanowa, Barwnik karmelowy, Gliceryna, Sok z fig, Sok z suszonych 艣liwek, Wyci膮g z kopru w艂oskiego. Zarejestrowano go w 2016 roku. Jego stan w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Special Kid ULGA DLA BRZUSZKA zosta艂 wyprodukowany przez suplementu diety, oraz zg艂oszony do rejestracji przez GM CONSULTING GRZEGORZ MRUGA艁A.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Wyci膮g z rumianku, Kwas cytrynowy, Surkaloza, Sorbinian potasu, Benzoesan sodu, Aromat truskawkowy, Guma ksantanowa, Barwnik karmelowy, Gliceryna, Sok z fig, Sok z suszonych 艣liwek, Wyci膮g z kopru w艂oskiego
    Forma: roztw贸r do picia
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2016
    Producent: ERIC FAVRE庐 WELLNESS
    Rejestruj膮cy: GM CONSULTING GRZEGORZ MRUGA艁A
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    wyci膮g z rumianku - Olej z rumianku 鈥 kwiaty rumianku (Chamomilla recutita) macerowane najcz臋艣ciej w oleju jojoba lub w oliwie. Zawiera terpeny. Oleisty wyci膮g nie zawiera chamazulenu, tak jak olejki eteryczne. Ma 偶贸艂tawe zabarwienie i rumiankowy zapach.

    kwas cytrynowy - Kwas cytrynowy (艂ac. Acidum citricum; E330) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy hydroksykwas贸w karboksylowych. Zawiera 3 grupy karboksylowe. Kwas cytrynowy jest uwa偶any za zwi膮zek bezpieczny, jednak mo偶e powodowa膰 uszkodzenia oczu w przypadku bezpo艣redniego kontaktu. Doniesienia o mo偶liwym dzia艂aniu rakotw贸rczym s膮 ca艂kowicie b艂臋dne.

    sorbinian potasu - Sorbinian potasu (E202) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, s贸l potasowa kwasu sorbowego. Jego zakres stosowania i w艂a艣ciwo艣ci s膮 prawie takie same, jak dla kwasu sorbowego, jednak forma potasowa (oraz inne jego sole) jest lepiej rozpuszczalna w wodzie. Dopuszczalne dzienne spo偶ycie wynosi 25 mg/kg cia艂a. Sorbinian potasu jest u偶ywany jako 艣rodek konserwuj膮cy do 偶ywno艣ci, zw艂aszcza pieczywa, ser贸w i sernik贸w (oraz innych ciast i wypiek贸w), wina, napoj贸w gazowanych oraz czekolady. Poza przemys艂em spo偶ywczym stosuje si臋 go do kosmetyk贸w i papieros贸w. Zwi膮zek ten jest cz臋sto u偶ywany razem z benzoesanem sodu[potrzebny przypis]. U niekt贸rych os贸b zwi膮zek ten mo偶e wywo艂ywa膰 reakcje alergiczne, podra偶nienia sk贸ry, astm臋 oraz problemy behawioralne.

    benzoesan sodu - Benzoesan sodu, E211, C6H5COONa 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, s贸l sodowa kwasu benzoesowego, stosowana jako konserwant 偶ywno艣ci. Na skal臋 przemys艂ow膮 uzyskuje si臋 go syntetycznie. Ma w艂a艣ciwo艣ci bakteriostatyczne i fungistatyczne, hamuje rozw贸j dro偶d偶y, ple艣ni, bakterii mas艂owych, octowych oraz w mniejszym stopniu mlekowych. Obecno艣膰 dwutlenku siarki, dwutlenku w臋gla, soli kuchennej, cukru spo偶ywczego, kwasu sorbowego (lub jego soli) zwi臋ksza jego aktywno艣膰.

    aromat truskawkowy - Kuchnia bia艂oruska 鈥 kuchnia narodowa Bia艂orusin贸w, w kt贸rej unikatowe i wsp贸lne z o艣ciennymi narodami potrawy oraz napoje s膮 przyrz膮dzane wed艂ug przepis贸w ludowych i wiekowych tradycji kulinarnych. Prosta i po偶ywna kuchnia oparta na 藕r贸d艂ach po偶ywienia (g艂贸wnie zbo偶ach i warzywach bulwiastych) dost臋pnych na Bia艂orusi. Uwa偶ana za do艣膰 ci臋偶kostrawn膮 i t艂ust膮. Tradycyjne potrawy bia艂oruskie s膮 stosunkowo 艂atwe do przygotowania i dzia艂aj膮 rozgrzewaj膮co. Tradycyjna kuchnia bia艂oruska oferuje du偶y wyb贸r potraw ziemniaczanych oraz m膮cznych. Jej podstaw臋 stanowi艂y ziemniaki, kwa艣ny chleb 偶ytni, kapusta i wieprzowina. Przyk艂adami charakterystycznych potraw s膮: zrazy, ko艂duny, maczanka z blinami i placki kartoflane (draniki) ze 艣mietan膮, syrniki; zupy 鈥 偶ur, krupnik, ch艂odnik i barszcz, a z napoj贸w 鈥 sok brzozowy i kwas chlebowy. Charakterystyczne dla niej jest r贸wnie偶 szerokie wykorzystywanie burak贸w 膰wik艂owych, le艣nych grzyb贸w i jag贸d, j臋czmienia, kwa艣nej 艣mietany oraz solonej s艂oniny. Potrawy s膮 przyprawiane do smaku cebul膮 i czosnkiem oraz ozdabiane zielon膮 pietruszk膮 i koperkiem 鈥 warzywami 艂atwymi do uprawy w przydomowych ogr贸dkach. Narodowa kuchnia Bia艂orusin贸w ma regionalne, lokalne, a nawet rodzinne odmiany. Jest przy tym podobna do kuchni s膮siednich narod贸w. Zarazem elementy tradycyjnej kuchni bia艂oruskiej przenikn臋艂y do kuchni s膮siad贸w. W Polsce tradycyjne potrawy bia艂oruskie s膮 obecne w kuchni podlaskiej, albowiem na terenie p贸艂nocno-wschodniej Polski od wiek贸w 偶yj膮 obok siebie Polacy i Bia艂orusini, a tak偶e Tatarzy, Rosjanie i 呕ydzi.

    guma ksantanowa - Guma ksantanowa (艂ac. gummi xanthani) 鈥 polisacharyd pochodzenia mikrobiologicznego, hydrokoloid zbudowany z glukozy, mannozy i kwasu glukuronowego oraz cz臋艣ciowo zestryfikowanych kwas贸w octowego i pirogronowego. Otrzymuje si臋 j膮 poprzez fermentacj臋 w臋glowodan贸w przez bakterie Xanthomonas campestris. Po oczyszczeniu 鈥 przez ekstrakcj臋 etanolem lub izopropanolem 鈥 ksantan jest suszony i mielony. Guma ksantanowa tworzy pseudoplastyczne roztwory, kt贸rych lepko艣膰 jest bardzo zale偶na od czynnik贸w mechanicznych (mieszanie). Lepko艣膰 roztwor贸w jest w ma艂ym stopniu zale偶na od pH, temperatury i dodatku soli. Jest te偶 odporna na kwa艣ne 艣rodowisko. Roztwory ksantanu nie reaguj膮 na dzia艂anie enzym贸w i zmiany temperatury. Wytrzymuj膮 zar贸wno ogrzewanie, jak i zamra偶anie, oraz ponowne rozmra偶anie. Obecno艣膰 elektrolit贸w zwi臋ksza lepko艣膰 uk艂adu. Dzi臋ki swojej chemicznej i fizycznej stabilno艣ci guma ksantanowa jest szczeg贸lnie przydatna do zag臋szczania silnie kwa艣nych lub zasadowych roztwor贸w. Dodatek gumy guar zwi臋ksza znacznie lepko艣膰 roztworu gumy ksantanowej. Sama nie tworzy ona 偶elu, ale z gum膮 karobow膮 daje 偶ele elastyczne i termoodwracalne. Jest stosowana jako dodatek do 偶ywno艣ci i ma symbol E415. Du偶e ilo艣ci gumy ksantanowej zu偶ywane s膮 w przemy艣le wiertniczym w celu zwi臋kszenia lepko艣ci p艂uczki wiertniczej.

    barwnik karmelowy - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, 偶ytnie, palone, w臋dzone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    gliceryna - Gliceryna, glicerol (艂ac. glycerolum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy cukroli; najprostszy trwa艂y alkohol tr贸jwodorotlenowy (triol).

    sok z fig - Weganizm 鈥 styl 偶ycia, kt贸rego jedn膮 z cech jest stosowanie diety wega艅skiej, czyli rezygnacja ze spo偶ywania produkt贸w zwierz臋cych. Weganie d膮偶膮 jednak do wyeliminowania produkt贸w pochodzenia zwierz臋cego nie tylko z diety, ale r贸wnie偶 ze wszystkich innych aspekt贸w 偶ycia. Weganie rezygnuj膮 ze spo偶ywania nie tylko mi臋sa, ale tak偶e innych produkt贸w pochodzenia zwierz臋cego, kt贸rych wytwarzanie wi膮偶e si臋 z eksploatacj膮 zwierz膮t, takich jak: nabia艂 (w tym jajka) oraz mi贸d. Weganie nie stosuj膮 kosmetyk贸w i nie kupuj膮 ubra艅 powsta艂ych z odzwierz臋cych surowc贸w (sk贸ry, futra, we艂na, jedwab), nie bior膮 udzia艂u w rozrywkach, w kt贸rych wykorzystuje si臋 zwierz臋ta (polowania, zoo, rodeo, cyrk, oceanarium). Bojkotuj膮 tak偶e wszelkie produkty testowane na zwierz臋tach. Zawieszenie przestrzegania tych zasad dopuszczaj膮 tylko kiedy jest to niezb臋dne do przetrwania. Ludzie decyduj膮 si臋 na weganizm ze wzgl臋d贸w etycznych, zdrowotnych, ekologicznych, duchowych, religijnych, spo艂ecznych lub ekonomicznych.

    sok z suszonych 艣liwek - 艢liwki suszone 鈥 produkt spo偶ywczy z suszonych owoc贸w 艣liwy, zaliczany do bakalii. Mog膮 by膰 spo偶ywane surowe lub przetworzone. Stanowi膮 sk艂adnik wielu potraw w kuchni polskiej i innych kuchniach 艣wiata. Suszenie 艣liwek pozwala na ich d艂ugotrwa艂e przechowywanie. Przepisy w zakresie jako艣ci i ich przechowywania zawiera Polska Norma PN-A-75201:1997 Produkty owocowe 鈥 艢liwki suszone.

    wyci膮g z kopru w艂oskiego - Trejos Devynerios (Trzy Dziewi膮tki, 999, Trojanka litewska) 鈥 litewska nalewka zio艂owa produkowana przez firm臋 Stumbras z Kowna. Zawiera wyci膮g z 27 zi贸艂 (po 9 zi贸艂 gorzkich, 9 piek膮cych i 9 aromatycznych) i od tej liczby pochodzi nazwa wyrobu.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋