suplementy diety bez tajemnic

Slim Farm

Suplement diety Slim Farm zawiera w sk艂adzie: Glicerynowo-wodny wyci膮g z zi贸艂:, Morszczyn, 艢liwka kalifornijska, Ziele naw艂oci, Ziele skrzypu, K艂膮cze perzu, Kora kruszyny, Ziele nostrzyka, Kwiat kocenki, Korze艅 mniszka, Owoc kopru w艂oskiego, Pluskwica groniasta, Ziele kwawnika, Owoc bzu czarnego, Zielona herbata, Li艣膰 brzozy, Korze艅 cykorii podr贸偶nik, L-karnityna, Guarana. Zg艂oszono go do rejestracji w roku 2011. Jego obecny stan w rejestrze to: 0. Ten suplement diety zosta艂 wyprodukowany przez INVENT FARM Sp. z o.o. Lublin, oraz zg艂oszony do rejestracji przez INVENT FARM Sp. z o.o. Lublin.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Glicerynowo-wodny wyci膮g z zi贸艂:, Morszczyn, 艢liwka kalifornijska, Ziele naw艂oci, Ziele skrzypu, K艂膮cze perzu, Kora kruszyny, Ziele nostrzyka, Kwiat kocenki, Korze艅 mniszka, Owoc kopru w艂oskiego, Pluskwica groniasta, Ziele kwawnika, Owoc bzu czarnego, Zielona herbata, Li艣膰 brzozy, Korze艅 cykorii podr贸偶nik, L-karnityna, Guarana
    Forma: p艂yn
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: UWAGA! Nieznany status

    Rok zg艂oszenia: 2011
    Producent: INVENT FARM Sp. z o.o. Lublin
    Rejestruj膮cy: INVENT FARM Sp. z o.o. Lublin
    Dodatkowe informacje: firma zrezygnowa艂a z wprowadzania do obrotu

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    morszczyn - Morszczyn (Fucus) 鈥 rodzaj wodnych glon贸w nale偶膮cych do brunatnic.

    艢liwka kalifornijska - 艢liwki suszone 鈥 produkt spo偶ywczy z suszonych owoc贸w 艣liwy, zaliczany do bakalii. Mog膮 by膰 spo偶ywane surowe lub przetworzone. Stanowi膮 sk艂adnik wielu potraw w kuchni polskiej i innych kuchniach 艣wiata. Suszenie 艣liwek pozwala na ich d艂ugotrwa艂e przechowywanie. Przepisy w zakresie jako艣ci i ich przechowywania zawiera Polska Norma PN-A-75201:1997 Produkty owocowe 鈥 艢liwki suszone.

    ziele naw艂oci - Ro艣liny truj膮ce 鈥 ro艣liny zawieraj膮ce tylko w niekt贸rych swoich cz臋艣ciach lub w ca艂ym organizmie ro艣linnym substancje truj膮ce, toksyczne dla cz艂owieka i zwierz膮t, mog膮 to by膰 takie substancje chemiczne jak np.: alkaloidy i glikozydy. Liczne gatunki ro艣lin w wi臋kszym lub mniejszym stopniu zawieraj膮 substancje truj膮ce dla cz艂owieka, jak i zwierz膮t, zar贸wno domowych, jak i dzikich. Trucizny te chroni膮 ro艣liny g艂贸wnie przed zjadaniem przez zwierz臋ta ro艣lino偶erne, czasami przed niekt贸rymi paso偶ytami i chorobami. Ro艣liny truj膮ce cz臋sto mo偶na rozpozna膰 po nieprzyjemnym zapachu lub ostrym, piek膮cym smaku. Zwierz臋ta na og贸艂 rozpoznaj膮 ro艣liny truj膮ce i omijaj膮 je 鈥 jednak nie zawsze. Ludzie nauczyli si臋 do艣wiadczalnie rozpoznawa膰 ro艣liny truj膮ce, w wi臋kszo艣ci zbadano chemiczny sk艂ad ich trucizn i oddzia艂ywanie na ludzi i zwierz臋ta. Lista ro艣lin truj膮cych i zawarto艣膰 w nich substancji truj膮cych nie jest jednak jeszcze zamkni臋ta. Niekt贸re ro艣liny trac膮 swe w艂asno艣ci truj膮ce po wysuszeniu 鈥 siano nie ma ju偶 w艂asno艣ci truj膮cych, niekt贸re zachowuj膮 je po wysuszeniu i d艂ugotrwa艂ym nawet przechowywaniu. R贸偶ny jest te偶 rozk艂ad trucizn w ro艣linie. U wielu gatunk贸w wyst臋puj膮 one w r贸偶nym stopniu w ca艂ej ro艣linie, u niekt贸rych gatunk贸w truj膮ce s膮 tylko okre艣lone cz臋艣ci ro艣liny, np. korzenie, nasiona, ziele. Ilo艣膰 truj膮cej substancji w ro艣linie zale偶y te偶 od wielu czynnik贸w, m.in. od pory roku (np. zimowit jesienny najbardziej truj膮cy jest na wiosn臋), od nas艂onecznienia, gleby, wilgotno艣ci itp. R贸偶na jest te偶 wra偶liwo艣膰 zwierz膮t na te same trucizny, np. cis pospolity jest znacznie bardziej truj膮cy dla koni, ni偶 dla innych zwierz膮t ro艣lino偶ernych. Przebieg zatrucia zale偶y od ilo艣ci spo偶ytej ro艣liny i sposobu spo偶ycia. Tak偶e ro艣liny s艂abo truj膮ce mog膮 spowodowa膰 ci臋偶kie zatrucie, a nawet 艣mier膰, gdy zosta艂y spo偶yte w wi臋kszych ilo艣ciach. Wiele ro艣lin leczniczych jest r贸wnocze艣nie ro艣linami truj膮cymi 鈥 wszystko zale偶y od dawki i od sposobu u偶ycia. Nawet niekt贸re ro艣liny uprawne, uprawiane dla cel贸w spo偶ywczych s膮 truj膮ce (szczeg贸lnie ro艣liny przyprawowe), gdy zostan膮 wykorzystane w niew艂a艣ciwy spos贸b, lub w nadmiernych ilo艣ciach. Zawarto艣膰 trucizn w ro艣linach zmienia si臋 te偶 w czasie ich cyklu rozwojowego. U niekt贸rych gatunk贸w np. mo偶na spo偶ywa膰 m艂ode p臋dy, podczas, gdy doros艂e okazy s膮 truj膮ce (lub odwrotnie). Wiele jest te偶 ro艣lin truj膮cych w艣r贸d ro艣lin ozdobnych.

    ziele skrzypu - Skrzyp polny (Equisetum arvense L.) 鈥 gatunek ro艣liny wieloletniej nale偶膮cy do rodziny skrzypowatych (Equisetaceae). Jest typem nomenklatorycznym rodzaju Equisetum.

    k艂膮cze perzu - K艂膮cze (艂ac. rhizoma, ang. rhizome) 鈥 u ro艣lin przekszta艂cony, zwykle zgrubia艂y p臋d podziemny, spe艂niaj膮cy funkcj臋 organu spichrzowego i przetrwalnikowego. Stanowi rosn膮c膮 pod ziemi膮 (lub pod wod膮 u ro艣lin wodnych) przekszta艂con膮 艂odyg臋, cz臋sto o skr贸conych mi臋dzyw臋藕lach. Zredukowane li艣cie wykszta艂caj膮 si臋 w formie 艂usek. Z w臋z艂贸w k艂膮cza wyrastaj膮 korzenie przybyszowe i p膮ki boczne, z kt贸rych rozwijaj膮 si臋 p臋dy nadziemne. Wzrost k艂膮cza na d艂ugo艣膰 odbywa si臋 przez rozw贸j szczytowego p膮czka. K艂膮cze mo偶e by膰, podobnie jak 艂odyga pojedyncze lub rozga艂臋zione. Nie posiada cia艂ek zieleni. Magazynuje materia艂y zapasowe umo偶liwiaj膮ce ro艣linie przetrwanie niesprzyjaj膮cych wegetacji okres贸w, podczas kt贸rych nie przeprowadza ona fotosyntezy. K艂膮cza tworz膮 g艂贸wnie byliny i zazwyczaj rosn膮 r贸wnolegle do powierzchni pod艂o偶a, czasami sko艣nie. Ro艣liny posiadaj膮ce k艂膮cza zaliczane s膮 do geofit贸w ryzomowych. Jest to najliczniejsza w gatunki grupa geofit贸w. Ro艣linami, kt贸re maj膮 k艂膮cze, s膮 m.in.: szparag, konwalia, perz w艂a艣ciwy. K艂膮cze s艂u偶y ro艣linom tak偶e do rozmna偶ania wegetatywnego. Z ka偶dego jego fragmentu, w kt贸rym znajduje si臋 przynajmniej jeden w臋ze艂 z p膮kiem, mo偶e wyrosn膮膰 nowa ro艣lina. Z tego powodu chwasty k艂膮czowe nale偶膮 do trudnych do zwalczenia.

    kora kruszyny - Kruszyna pospolita (Frangula alnus Mill.) 鈥 gatunek krzewu nale偶膮cy do rodziny szak艂akowatych (Rhamnaceae). W Polsce wyst臋puje pospolicie na ca艂ym ni偶u i w ni偶szych po艂o偶eniach g贸rskich. Inne nazwy: szak艂ak kruszyna, troszczyna, wilczyna. Status gatunku we florze Polski: gatunek rodzimy.

    ziele nostrzyka - Ro艣liny truj膮ce 鈥 ro艣liny zawieraj膮ce tylko w niekt贸rych swoich cz臋艣ciach lub w ca艂ym organizmie ro艣linnym substancje truj膮ce, toksyczne dla cz艂owieka i zwierz膮t, mog膮 to by膰 takie substancje chemiczne jak np.: alkaloidy i glikozydy. Liczne gatunki ro艣lin w wi臋kszym lub mniejszym stopniu zawieraj膮 substancje truj膮ce dla cz艂owieka, jak i zwierz膮t, zar贸wno domowych, jak i dzikich. Trucizny te chroni膮 ro艣liny g艂贸wnie przed zjadaniem przez zwierz臋ta ro艣lino偶erne, czasami przed niekt贸rymi paso偶ytami i chorobami. Ro艣liny truj膮ce cz臋sto mo偶na rozpozna膰 po nieprzyjemnym zapachu lub ostrym, piek膮cym smaku. Zwierz臋ta na og贸艂 rozpoznaj膮 ro艣liny truj膮ce i omijaj膮 je 鈥 jednak nie zawsze. Ludzie nauczyli si臋 do艣wiadczalnie rozpoznawa膰 ro艣liny truj膮ce, w wi臋kszo艣ci zbadano chemiczny sk艂ad ich trucizn i oddzia艂ywanie na ludzi i zwierz臋ta. Lista ro艣lin truj膮cych i zawarto艣膰 w nich substancji truj膮cych nie jest jednak jeszcze zamkni臋ta. Niekt贸re ro艣liny trac膮 swe w艂asno艣ci truj膮ce po wysuszeniu 鈥 siano nie ma ju偶 w艂asno艣ci truj膮cych, niekt贸re zachowuj膮 je po wysuszeniu i d艂ugotrwa艂ym nawet przechowywaniu. R贸偶ny jest te偶 rozk艂ad trucizn w ro艣linie. U wielu gatunk贸w wyst臋puj膮 one w r贸偶nym stopniu w ca艂ej ro艣linie, u niekt贸rych gatunk贸w truj膮ce s膮 tylko okre艣lone cz臋艣ci ro艣liny, np. korzenie, nasiona, ziele. Ilo艣膰 truj膮cej substancji w ro艣linie zale偶y te偶 od wielu czynnik贸w, m.in. od pory roku (np. zimowit jesienny najbardziej truj膮cy jest na wiosn臋), od nas艂onecznienia, gleby, wilgotno艣ci itp. R贸偶na jest te偶 wra偶liwo艣膰 zwierz膮t na te same trucizny, np. cis pospolity jest znacznie bardziej truj膮cy dla koni, ni偶 dla innych zwierz膮t ro艣lino偶ernych. Przebieg zatrucia zale偶y od ilo艣ci spo偶ytej ro艣liny i sposobu spo偶ycia. Tak偶e ro艣liny s艂abo truj膮ce mog膮 spowodowa膰 ci臋偶kie zatrucie, a nawet 艣mier膰, gdy zosta艂y spo偶yte w wi臋kszych ilo艣ciach. Wiele ro艣lin leczniczych jest r贸wnocze艣nie ro艣linami truj膮cymi 鈥 wszystko zale偶y od dawki i od sposobu u偶ycia. Nawet niekt贸re ro艣liny uprawne, uprawiane dla cel贸w spo偶ywczych s膮 truj膮ce (szczeg贸lnie ro艣liny przyprawowe), gdy zostan膮 wykorzystane w niew艂a艣ciwy spos贸b, lub w nadmiernych ilo艣ciach. Zawarto艣膰 trucizn w ro艣linach zmienia si臋 te偶 w czasie ich cyklu rozwojowego. U niekt贸rych gatunk贸w np. mo偶na spo偶ywa膰 m艂ode p臋dy, podczas, gdy doros艂e okazy s膮 truj膮ce (lub odwrotnie). Wiele jest te偶 ro艣lin truj膮cych w艣r贸d ro艣lin ozdobnych.

    kwiat kocenki - Parciaki 鈥 wie艣 w Polsce po艂o偶ona w wojew贸dztwie mazowieckim, w powiecie przasnyskim, w gminie Jednoro偶ec. W latach 1975鈥1998 miejscowo艣膰 administracyjnie nale偶a艂a do wojew贸dztwa ostro艂臋ckiego. Miejscowo艣膰 jest siedzib膮 parafii rzymskokatolickiej 艣w. Stanis艂awa, nale偶膮cej do metropolii bia艂ostockiej, diecezji 艂om偶y艅skiej, dekanatu Chorzele.

    korze艅 mniszka - Korze艅 (艂ac. radix) 鈥 organ ro艣linny, cz臋艣膰 sporofitu, kt贸ra dostarcza ro艣linom wod臋 i sole mineralne, przytwierdza ro艣liny do pod艂o偶a, a u ro艣lin wieloletnich mo偶e pe艂ni膰 funkcj臋 organu spichrzowego. W wyniku przystosowania do warunk贸w 艣rodowiska korzenie poszczeg贸lnych grup ekologicznych ro艣lin pe艂ni膮 dodatkowe funkcje. M艂ode korzenie okryte s膮 ryzoderm膮 wytwarzaj膮c膮 w艂o艣niki, dodatkowo zwi臋kszaj膮ce jej powierzchni臋. Stanowi ona uk艂ad ch艂onny pobieraj膮cy wod臋 i sole mineralne. Pobrane substancje poprzez warstw臋 kory pierwotnej przenoszone s膮 do wi膮zek przewodz膮cych tworz膮cych walec osiowy. Trudno przepuszczalna dla wody warstwa kom贸rek kory pierwotnej (艣r贸dsk贸rnia) umo偶liwia kontrolowany, aktywny transport substancji do wi膮zek drewna. Wi膮zki 艂yka zapewniaj膮 z kolei dostarczanie do podziemnej cz臋艣ci ro艣liny substancji organicznych powsta艂ych w procesie fotosyntezy. Starsze korzenie przyrastaj膮c na grubo艣膰 uzyskuj膮 odmienn膮 budow臋, a zdolno艣膰 wch艂aniania roztworu glebowego jest w du偶ym stopniu przez nie tracona. Budowa anatomiczna korzeni jest w niewielkim stopniu zr贸偶nicowana w艣r贸d grup taksonomicznych ro艣lin naczyniowych, ulega natomiast znacznym modyfikacjom w korzeniach wyspecjalizowanych do pe艂nienia dodatkowych funkcji. Korze艅 wyst臋puje niemal u wszystkich ro艣lin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadaj膮cych chwytniki psylotowych i niekt贸rych ro艣lin, u kt贸rych korze艅 zanik艂 wt贸rnie (np. u rogatk贸w, p艂ywaczy i wolfii bezkorzeniowej). Ro艣liny zakorzenione s膮 zwykle w glebie, u epifit贸w wykszta艂caj膮 si臋 korzenie powietrzne, u hydrofit贸w korzenie zanurzone. Ze wzgl臋du na spos贸b powstawania wyr贸偶nia si臋 korze艅 pierwotny rozwijaj膮cy si臋 z zawi膮zka korzenia zarodkowego, korzenie boczne powstaj膮ce jako odga艂臋zienia korzenia g艂贸wnego w strefie r贸偶nicowania oraz korzenie przybyszowe powstaj膮ce zwykle w cz臋艣ci p臋dowej ro艣liny lub z korzeni w strefie ich budowy wt贸rnej. Korzenie tworz膮 silnie rozcz艂onkowany uk艂ad penetruj膮cy pod艂o偶e, nazywany systemem korzeniowym. Stanowi on dolny biegun osiowych organizm贸w ro艣linnych, u kt贸rych g贸rny biegun to p臋d. Korzenie w odr贸偶nieniu od p臋du nie wykszta艂caj膮 li艣ci i zwykle rosn膮 w d贸艂, najcz臋艣ciej s膮 niezielone, cho膰 niekt贸re korzenie powietrzne mog膮 zawiera膰 chlorofil. Innymi, obok korzeni, podziemnymi organami ro艣lin s膮 te偶 k艂膮cza stanowi膮ce podziemny fragment p臋du.

    owoc kopru w艂oskiego - Fenku艂 w艂oski, koper w艂oski, koper s艂odki (Foeniculum vulgare Mill.) 鈥 gatunek ro艣liny dwuletniej, czasem byliny, zaliczany do rodziny selerowatych (Apiaceae). Gatunek jest bardzo zmienny (dwa podgatunki z kilkoma odmianami), uwa偶any za jedynego przedstawiciela rodzaju fenku艂 (Foeniculum Mill.) lub cz臋艣膰 zaliczanych tu takson贸w wyodr臋bnianych jest w randze osobnych gatunk贸w.

    pluskwica groniasta - Pluskwica groniasta, p. sercolistna, 艣wiecznica groniasta (Cimicifuga racemosa Nutt.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae Juss.). Pochodzi z Ameryki P贸艂nocnej. Uprawiana w wielu krajach, r贸wnie偶 w Polsce, jako ro艣lina ozdobna i zielarska. Wed艂ug nowszych uj臋膰 taksonomicznych gatunek ten w艂膮czony zosta艂 do rodzaju Actaea i jego nazwa naukowa to obecnie Actaea racemosa.

    owoc bzu czarnego - Bez czarny, dziki bez czarny (Sambucus nigra L.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny pi偶maczkowatych (Adoxaceae), dawniej zaliczany by艂 tak偶e do rodziny bzowatych (Sambucaceae) i przewiertniowatych (Caprifoliaceae). Inne zwyczajowe nazwy polskie: bez lekarski, bez pospolity, bzowina, bzina, buzina, hyczka, ba藕nik, bess, best, bestek, bez apteczny, bez aptekarski, bez bia艂y, bez dziki, bzowina czarna, bzowki, c么rny bez, flider, go艂臋bia pokrzywa, hebz, holunder, hy膰ka, kaszka, suk. Gatunek szeroko rozprzestrzeniony w Europie, w Polsce pospolity. Wykorzystywany jest jako ro艣lina lecznicza, kosmetyczna, ozdobna i jadalna. Spo偶ycie niedojrza艂ych i nieprzetworzonych owoc贸w skutkowa膰 mo偶e jednak zatruciem. Gatunek zmienny 鈥 wyr贸偶nia si臋 kilka podgatunk贸w, przy czym klasyfikacja ich nie jest ustalona. Wyhodowano liczne odmiany ozdobne r贸偶ni膮ce si臋 g艂贸wnie ubarwieniem i kszta艂tem li艣ci.

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    li艣膰 brzozy - Li艣膰 (艂ac. folium) 鈥 organ ro艣linny, element budowy cz臋艣ci osiowej (p臋dowej) ro艣lin telomowych. Wyrastaj膮ce z w臋z艂贸w ko艅cowe elementy rozga艂臋zie艅 p臋du, wyodr臋bniaj膮ce si臋 ze wzgl臋du na funkcj臋 i budow臋 od 艂odygi (nie maj膮 np. zdolno艣ci do nieprzerwanego wzrostu). Pe艂ni膮 g艂贸wnie funkcje od偶ywcze i z tego powodu maj膮 zwykle du偶膮 powierzchni臋 umo偶liwiaj膮c膮 poch艂anianie odpowiedniej ilo艣ci promieniowania s艂onecznego. Poza tym li艣cie bior膮 udzia艂 w transpiracji, gutacji i wymianie gazowej. Li艣cie wyspecjalizowane w fotosyntezie okre艣lane s膮 mianem li艣ci zielonych oraz li艣ci listowia. Nierzadko organy te pe艂ni膮 tak偶e funkcje spichrzowe, czepne, ochronne, obronne i pu艂apkowe, w takich przypadkach ulegaj膮c daleko id膮cym przystosowaniom w zakresie funkcji i budowy.

    korze艅 cykorii podr贸偶nik - Cykoria podr贸偶nik (Cichorium intybus L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny astrowatych. Znany te偶 jako podr贸偶nik b艂臋kitny. Rodzimy obszar jego wyst臋powania to znaczna cz臋艣膰 Europy, Azji oraz Algieria i Tunezja w Afryce P贸艂nocnej, ale rozprzestrzeni艂 si臋 szeroko i obecnie wyst臋puje na wszystkich kontynentach z wyj膮tkiem Antarktydy. Jest tak偶e uprawiany w Azji, Europie, Australazji, Afryce i Ameryce P贸艂nocnej. W polskiej florze jest archeofitem pospolicie wyst臋puj膮cym na ca艂ym obszarze.

    l-karnityna - Karnityna (尾-hydroksy-纬-trimetyloamonioma艣lan), (CH3)3N+鈥揅H2鈥揅H(OH)鈥揅H2鈥揅OO鈭 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny o budowie betainowej, N,N,N-trimetylowa pochodna kwasu 纬-amino-尾-hydroksymas艂owego (GABAOB). W organizmach jest syntetyzowany w w膮trobie, nerkach i m贸zgu z aminokwas贸w (lizyny i metioniny) i pe艂ni rol臋 w transporcie kwas贸w t艂uszczowych z cytozolu do mitochondri贸w. Do艣膰 obficie wyst臋puje w mi臋艣niach. Karnityna jest zwi膮zkiem chiralnym, w kt贸rym centrum stereogeniczne stanowi 3 atom w臋gla. Substancja pochodzenia naturalnego, o nazwie zwyczajowej 鈥濴-karnityna鈥, jest enancjomerem o konfiguracji R. Tylko ten enancjomer ma dzia艂anie biologiczne, dlatego w tej postaci powinna by膰 obecna w codziennej diecie lub podawana jako suplement. Nazwa karnityny pochodzi st膮d, 偶e po raz pierwszy wyizolowano j膮 z mi臋艣ni (nazwa od 艂ac. caro, carnis 鈥 mi臋so) w 1905 roku. Pocz膮tkowo nazywano j膮 witamin膮 BT, poniewa偶 jej brak w po偶ywieniu prowadzi艂 do gromadzenia t艂uszczu u larw m膮cznika m艂ynarka (Tenebrio molitor). Poniewa偶 karnityna u cz艂owieka pochodzi z dw贸ch 藕r贸de艂: jest syntetyzowana i dostarczana z po偶ywieniem, bywa nazywana substancj膮 witaminopodobn膮. Jest ona naturalnie wyst臋puj膮c膮 substancj膮 w organizmie. G艂贸wnym 藕r贸d艂em karnityny w 偶ywno艣ci s膮 mi臋so i przetwory mleczne. Najbogatsze w karnityn臋 s膮 baranina, wo艂owina, wieprzowina i ryby. Mniej L-karnityny zawiera mi臋so z drobiu. Pokarmy pochodzenia ro艣linnego (warzywa, owoce) zawieraj膮 tylko 艣ladowe ilo艣ci karnityny. Dzienne zapotrzebowanie zdrowej, doros艂ej osoby na karnityn臋 wynosi 艣rednio 15 mg. Dzienne synteza karnityny wynosi 11鈥34 mg, a z diet膮 dostarczane jest codziennie 艣rednio 20鈥200 mg. U wegan i niekt贸rych wegetarian ilo艣膰 karnityny w po偶ywieniu jest du偶o mniejsza i wynosi ok. 1 mg/dzie艅. Karnityna nie podlega metabolizmowi. W nerkach ulega filtracji w k艂臋buszkach nerkowych, a nast臋pnie prawie w ca艂o艣ci wch艂aniana zwrotnie w kanalikach nerkowych. U os贸b zdrowych na og贸艂 nie stwierdza si臋 niedoboru karnityny, gdy偶 biosynteza i codzienna dieta zaspokaja potrzeby organizmu. Jednak偶e niedobory karnityny mog膮 pojawia膰 si臋 u os贸b niedo偶ywionych, przy nieprawid艂owej, ubogiej diecie, a tak偶e u os贸b na diecie wega艅skiej lub w schorzeniach nerek czy w膮troby.

    guarana - Paulinia guarana (Paullinia cupana), zwana tak偶e cierniopl膮tem, guaran膮 lub osm臋t膮 鈥 gatunek pn膮cza z rodziny mydle艅cowatych. Wyst臋puje w ca艂ym dorzeczu Amazonki i Pary (Brazylia). Bywa nazywany zwyczajowo guaran膮 od nazwy gorzko-kwa艣nego napoju, sporz膮dzanego z jej nasion. Nazwa napoju za艣 pochodzi od plemienia Guarani.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋