suplementy diety bez tajemnic

PolythermeX Hardcore

Suplement diety PolythermeX Hardcore zosta艂 zg艂oszony do rejestracji w 2009 roku. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: ekstrakt z zielonej herbaty, ekstrakt z bia艂ej herbaty, Lecytyna, guarana, cholina, inozytol, ekstrakt z mniszka pospolitego, ekstrakt z ja艂owca pospolitego, ekstrakt pietruszki, ostrokrzewu paragwajskiego, niebiesko-zielona alga, L-carnitine, ekstrakt z pieprzu cayenne, ekstrakt z bia艂ego pieprzu, ekstrakt z czarnego pieprzu, Potas. Jego obecny status rejestracji: weryfikacja pozytywna. Producentem tego suplementu diety jest firma Advanced Performulations Inc. Kanada.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: ekstrakt z zielonej herbaty, ekstrakt z bia艂ej herbaty, Lecytyna, guarana, cholina, inozytol, ekstrakt z mniszka pospolitego, ekstrakt z ja艂owca pospolitego, ekstrakt pietruszki, ostrokrzewu paragwajskiego, niebiesko-zielona alga, L-carnitine, ekstrakt z pieprzu cayenne, ekstrakt z bia艂ego pieprzu, ekstrakt z czarnego pieprzu, Potas
    Forma: tabletka
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja pozytywna

    Rok zg艂oszenia: 2009
    Producent: Advanced Performulations Inc. Kanada
    Rejestruj膮cy: Polfit sp. Z o.o. Wojcieszyn
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    ekstrakt z bia艂ej herbaty - Herbata 鈥 napar przyrz膮dzany z li艣ci i p膮k贸w grupy ro艣lin, nazywanych t膮 sam膮 nazw膮, nale偶膮cych do rodzaju kamelia (Camellia). Ro艣liny te s膮 do siebie podobne, traktowane jako odr臋bne gatunki lub odmiany jednego gatunku 鈥 herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis). Dawniej zaliczano je do rodzaju Thea, r贸偶ni膮 si臋 od innych kamelii zawarto艣ci膮 substancji swoistych i kilkoma drobnymi cechami morfologicznymi. W Chinach zapisuje si臋 j膮 znakiem 鑼, kt贸ry jest jednak r贸偶nie czytany w zale偶no艣ci od dialektu: t锚 鈥 dialekt hokkien (czego odmiany s膮 cz臋sto obecne w j臋zykach zachodniej Europy) oraz ch谩, w dialekcie kanto艅skim i mandary艅skim (z odmianami tej wymowy popularnymi na wschodzie 鈥 Indie, Iran, Turcja, Rosja, Czechy). Polska nazwa herbata to zbitka pochodz膮ca od 艂ac. herba thea (gdzie pierwszy wyraz herba oznacza 鈥瀦io艂o鈥, a drugi 鈥 thea 鈥 jest zlatynizowan膮 postaci膮 chi艅skiej nazwy tej偶e ro艣liny). Nazw膮 herbata okre艣la si臋 r贸wnie偶 napary z r贸偶nych zi贸艂, suszu owocowego, dlatego w u偶yciu s膮 okre艣lenia: lipowa, mi臋towa, rumiankowa itp. herbata, herbata z malin, dzikiej r贸偶y, bzu czarnego itp., herbata paragwajska, Rooibos.

    lecytyna - Lecytyny (fosfatydylocholiny, E322) 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych zaliczanych do fosfolipid贸w, w kt贸rych reszta fosforanowa zestryfikowana jest cholin膮. W uj臋ciu 偶ywieniowym nazwa 鈥瀕ecytyna鈥 mo偶e obejmowa膰 tak偶e inne fosfolipidy, np. kefaliny (fosfatydyloetanoloaminy) lub fosfatydyloinozytol.

    guarana - Paulinia guarana (Paullinia cupana), zwana tak偶e cierniopl膮tem, guaran膮 lub osm臋t膮 鈥 gatunek pn膮cza z rodziny mydle艅cowatych. Wyst臋puje w ca艂ym dorzeczu Amazonki i Pary (Brazylia). Bywa nazywany zwyczajowo guaran膮 od nazwy gorzko-kwa艣nego napoju, sporz膮dzanego z jej nasion. Nazwa napoju za艣 pochodzi od plemienia Guarani.

    cholina - Cholina (kation 2-hydroksyetylotrimetyloamoniowy) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, posiadaj膮cy czwartorz臋dow膮 grup臋 aminow膮, wyst臋puj膮cy najcz臋艣ciej w postaci chlorku.

    inozytol - Inozytol (cykloheksanoheksaol; 艂ac. myo-Inositolum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy cukroli, cykliczny sze艣ciow臋glowy alkohol polihydroksylowy zawieraj膮cy sze艣膰 grup hydroksylowych. Bywa okre艣lany jako 鈥瀢itamina B8鈥, nie jest jednak witamin膮, gdy偶 mo偶e by膰 syntetyzowany przez organizm. Wszystkie izomery maj膮 s艂odkawy smak. Zale偶nie od po艂o偶enia grup hydroksylowych istnieje teoretycznie dziewi臋膰 stereoizomer贸w inozytolu, przy czym istnieje para enancjomer贸w (chiro-inozytol). W myo-inozytolu (cykloheksan-cis-1,2,3,5-trans-4,6-heksaolu) grupy hydroksylowe przy w臋glach 1, 2, 3 i 5 znajduj膮 si臋 po tej samej stronie pier艣cienia, a grupy hydroksylowe przy w臋glach C4 i C6 po przeciwnej stronie. Ta forma spotykana jest najcz臋艣ciej w przyrodzie i wyst臋puje w wielu ro艣linach i zwierz臋tach. Nazwy zwyczajowe pozosta艂ych izomer贸w to: scyllo-, D-chiro-, L-chiro-, muko-, neo-, allo-, epi- i cis-inozytol. W naturze wyst臋puj膮 one jednak bardzo rzadko.

    ekstrakt z mniszka pospolitego - Mniszek pospolity, mniszek lekarski (Taraxacum officinale F.H. Wiggers coll., w艂a艣c. Taraxacum sect. Taraxacum) 鈥 okre艣lenie ro艣lin z rodzaju mniszek, w zale偶no艣ci od uj臋cia systematycznego stanowi膮ce nazw臋 zbiorow膮 drobnych gatunk贸w z sekcji Taraxacum (= Vulgaria, Ruderalia) lub odnosz膮ce si臋 do jednego gatunku wyst臋puj膮cego na niewielkim obszarze w Skandynawii 鈥 T. campylodes. W dominuj膮cym znaczeniu s膮 to mniszki z sekcji obfituj膮cej w drobne, apomiktyczne gatunki. W samej Europie opisano ich ponad tysi膮c, w tym w Polsce ponad 200, a wyst臋puj膮 tak偶e w Azji i p贸艂nocnej Afryce. Zawleczone zosta艂y na wszystkie inne kontynenty. Poza Europ膮 dane o poszczeg贸lnych taksonach s膮 bardzo fragmentaryczne. Ro艣liny te rosn膮 na siedliskach ruderalnych, na 艂膮kach i murawach, w uprawach i widnych lasach. S膮 wykorzystywane jako ro艣liny jadalne, pastewne, miododajne i lecznicze. W uprawach uznawane za chwasty.

    ekstrakt z ja艂owca pospolitego - Ja艂owiec pospolity (Juniperus communis L.) 鈥 gatunek zawsze zielonego krzewu, rzadko niskiego drzewa, nale偶膮cy do rodziny cyprysowatych. Wyst臋puje na p贸艂kuli p贸艂nocnej od obszaru oko艂obiegunowego po g贸ry po艂udniowej Europy, Azji i Ameryki P贸艂nocnej. W Polsce jest to gatunek rozpowszechniony. Ro艣nie na bardzo r贸偶nych siedliskach 鈥 od bagien, poprzez lasy, po murawy, od艂ogi i tereny skaliste. Jest to te偶 gatunek bardzo zmienny 鈥 euroazjatycka odmiana typowa osi膮ga do kilkunastu metr贸w wysoko艣ci, podczas gdy pozosta艂e odmiany p艂o偶膮 si臋 lub podnosz膮, osi膮gaj膮c niewielk膮 wysoko艣膰. Ja艂owiec pospolity ma wszechstronne znaczenie u偶ytkowe i odgrywa艂 istotn膮 rol臋 w kulturze ludzkiej, tak偶e jako ro艣lina magiczna. Wykorzystywany jest m.in. jako ro艣lina lecznicza, jadalna (szyszkojagody u偶ywane s膮 jako przyprawa), olejkodajna, barwierska. Cz臋sto uprawiany jest jako krzew ozdobny. W 艣rodowisku naturalnym odgrywa istotn膮 rol臋 biocenotyczn膮.

    ekstrakt pietruszki - Czosnek pospolity, czosnek zwyczajny (Allium sativum L.) 鈥 gatunek byliny (w uprawie jako ro艣lina dwuletnia lub jednoroczna) nale偶膮cy do rodziny amarylkowatych (podrodzina czosnkowych). Jest warzywem, przypraw膮 i ro艣lin膮 lecznicz膮 znan膮 zwykle tylko pod nazw膮 rodzajow膮, jako czosnek. Pochodzi z Azji 艢rodkowej, sk膮d rozprzestrzeniony zosta艂 jako ro艣lina uprawna do Europy i p贸艂nocnej Afryki, z czasem trafi艂 na inne kontynenty. Rozprzestrzeniany w postaci rozmna偶anych wegetatywnie kultywar贸w, pochodz膮cych od dziko rosn膮cych w Azji po艂udniowo-zachodniej ro艣lin, opisywanych jako gatunek Allium longicuspis Rgl.

    ostrokrzewu paragwajskiego - Ostrokrzew paragwajski (Ilex paraguariensis A.St.-Hil.) 鈥 gatunek drzewa z rodziny ostrokrzewowatych (Aquifoliaceae Bartl.). Wyst臋puje w stanie dzikim w Ameryce Po艂udniowej (Brazylia, Argentyna, Paragwaj, Urugwaj. Nazw臋 (Ilex paraguarensis) tej ro艣linie nada艂 francuski botanik Auguste de Saint Hilaire w 1822 roku. Hiszpa艅ska nazwa potoczna to yerba mate, a portugalska erva-mate.

    niebiesko-zielona alga - Fotosynteza (stgr. 蠁峥断 鈥 艣wiat艂o, 蟽蠉谓胃蔚蟽喂蟼 鈥 艂膮czenie) 鈥 proces wytwarzania zwi膮zk贸w organicznych z materii nieorganicznej, zachodz膮cy w kom贸rkach zawieraj膮cych chlorofil lub bakteriochlorofil, przy udziale 艣wiat艂a. Jest to jedna z najwa偶niejszych przemian biochemicznych na Ziemi. Proces ten utrzymuje wysoki poziom tlenu w atmosferze oraz przyczynia si臋 do wzrostu ilo艣ci w臋gla organicznego w puli w臋gla, zwi臋kszaj膮c mas臋 materii organicznej kosztem materii nieorganicznej. Fotosynteza zachodzi w dw贸ch etapach 鈥 faza jasna (okre艣lana jako faza przemiany energii), w kt贸rej 艣wiat艂o jest absorbowane, a jego energia jest zamieniana na energi臋 wi膮za艅 chemicznych, a jako produkt uboczny wydzielany jest tlen, oraz faza ciemna (okre艣lana jako faza przemiany substancji), w kt贸rej energia wi膮za艅 chemicznych, zwi膮zk贸w powsta艂ych w fazie 艣wietlnej, jest wykorzystywana do syntezy zwi膮zk贸w organicznych. Obie fazy zachodz膮 jednocze艣nie. Wydajno艣膰 zamiany energii 艣wiat艂a na energi臋 wi膮za艅 chemicznych w臋glowodan贸w wynosi 0,1鈥8%. W uproszczonej formie sumaryczny przebieg fotosyntezy z glukoz膮 jako syntezowanym w臋glowodanem zapisuje si臋: 6H2O + 6CO2 + h谓 (energia 艣wietlna) 鈫 C6H12O6 + 6O2鈫; 螖E = 鈭2872 kJ/mol (鈥687 kcal/mol) gdzie: h 鈥 sta艂a Plancka ; 谓 鈥 cz臋stotliwo艣膰 faliNajcz臋艣ciej substratami fotosyntezy s膮 dwutlenek w臋gla i woda, produktem 鈥 w臋glowodan i tlen (jako produkt uboczny), a 藕r贸d艂em 艣wiat艂a 鈥 s艂o艅ce. Zar贸wno bezpo艣rednie produkty fotosyntezy, jak i niekt贸re ich pochodne (np. skrobia i sacharoza) okre艣lane s膮 jako asymilaty. W kom贸rkach eukariotycznych proces fotosyntezy zachodzi w wyspecjalizowanych organellach 鈥 chloroplastach, zawieraj膮cych barwniki fotosyntetyczne. U ro艣lin organami zawieraj膮cymi kom贸rki z chloroplastami s膮 g艂贸wnie li艣cie, b臋d膮ce podstawowymi organami asymilacyjnymi. Pewne ilo艣ci chloroplast贸w zawieraj膮 tak偶e kom贸rki niezdrewnia艂ych 艂odyg oraz kwiat贸w i owoc贸w. Ze wzgl臋du na rozk艂ad wody i wydzielanie tlenu sinice i fotosyntetyzuj膮ce eukarionty zalicza si臋 do organizm贸w o oksygenicznym typie fotosyntezy, z wydzieleniem tlenu. W艣r贸d bakterii jedynie sinice przeprowadzaj膮 fotosyntez臋 w spos贸b opisany powy偶ej. Pozosta艂e jako donor贸w elektron贸w u偶ywaj膮 zwi膮zk贸w siarki lub prostych zwi膮zk贸w organicznych. Tlen w takim przypadku nie jest wydzielany, a proces okre艣la si臋 jako anoksygeniczny typ fotosyntezy.

    l-carnitine - Karnityna (尾-hydroksy-纬-trimetyloamonioma艣lan), (CH3)3N+鈥揅H2鈥揅H(OH)鈥揅H2鈥揅OO鈭 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny o budowie betainowej, N,N,N-trimetylowa pochodna kwasu 纬-amino-尾-hydroksymas艂owego (GABAOB). W organizmach jest syntetyzowany w w膮trobie, nerkach i m贸zgu z aminokwas贸w (lizyny i metioniny) i pe艂ni rol臋 w transporcie kwas贸w t艂uszczowych z cytozolu do mitochondri贸w. Do艣膰 obficie wyst臋puje w mi臋艣niach. Karnityna jest zwi膮zkiem chiralnym, w kt贸rym centrum stereogeniczne stanowi 3 atom w臋gla. Substancja pochodzenia naturalnego, o nazwie zwyczajowej 鈥濴-karnityna鈥, jest enancjomerem o konfiguracji R. Tylko ten enancjomer ma dzia艂anie biologiczne, dlatego w tej postaci powinna by膰 obecna w codziennej diecie lub podawana jako suplement. Nazwa karnityny pochodzi st膮d, 偶e po raz pierwszy wyizolowano j膮 z mi臋艣ni (nazwa od 艂ac. caro, carnis 鈥 mi臋so) w 1905 roku. Pocz膮tkowo nazywano j膮 witamin膮 BT, poniewa偶 jej brak w po偶ywieniu prowadzi艂 do gromadzenia t艂uszczu u larw m膮cznika m艂ynarka (Tenebrio molitor). Poniewa偶 karnityna u cz艂owieka pochodzi z dw贸ch 藕r贸de艂: jest syntetyzowana i dostarczana z po偶ywieniem, bywa nazywana substancj膮 witaminopodobn膮. Jest ona naturalnie wyst臋puj膮c膮 substancj膮 w organizmie. G艂贸wnym 藕r贸d艂em karnityny w 偶ywno艣ci s膮 mi臋so i przetwory mleczne. Najbogatsze w karnityn臋 s膮 baranina, wo艂owina, wieprzowina i ryby. Mniej L-karnityny zawiera mi臋so z drobiu. Pokarmy pochodzenia ro艣linnego (warzywa, owoce) zawieraj膮 tylko 艣ladowe ilo艣ci karnityny. Dzienne zapotrzebowanie zdrowej, doros艂ej osoby na karnityn臋 wynosi 艣rednio 15 mg. Dzienne synteza karnityny wynosi 11鈥34 mg, a z diet膮 dostarczane jest codziennie 艣rednio 20鈥200 mg. U wegan i niekt贸rych wegetarian ilo艣膰 karnityny w po偶ywieniu jest du偶o mniejsza i wynosi ok. 1 mg/dzie艅. Karnityna nie podlega metabolizmowi. W nerkach ulega filtracji w k艂臋buszkach nerkowych, a nast臋pnie prawie w ca艂o艣ci wch艂aniana zwrotnie w kanalikach nerkowych. U os贸b zdrowych na og贸艂 nie stwierdza si臋 niedoboru karnityny, gdy偶 biosynteza i codzienna dieta zaspokaja potrzeby organizmu. Jednak偶e niedobory karnityny mog膮 pojawia膰 si臋 u os贸b niedo偶ywionych, przy nieprawid艂owej, ubogiej diecie, a tak偶e u os贸b na diecie wega艅skiej lub w schorzeniach nerek czy w膮troby.

    ekstrakt z pieprzu cayenne - Skala Scoville鈥檃 (oznaczana skr贸tem SHU, od Scoville Hotness Unit 鈥 z ang. jednostka ostro艣ci Scoville鈥檃) 鈥 skala ostro艣ci, czyli pikantno艣ci danej potrawy, g艂贸wnie u偶ywana w stosunku do papryk. Okre艣la ona ilo艣膰 kapsaicyny, czyli substancji powoduj膮cej uczucie ostro艣ci w produkcie. Skala zosta艂a wprowadzona przez ameryka艅skiego chemika Wilbura Scoville鈥檃 w roku 1912. Zgodnie z pierwotn膮 metodyk膮 ostro艣膰 w skali Scoville鈥檃 wyznaczano organoleptycznie. Najpierw tworzono roztw贸r cukru z wod膮, a nast臋pnie dodawano znan膮 ilo艣膰 alkoholowego ekstraktu z badanej papryki do roztworu. Gdy testerzy (zazwyczaj pi臋ciu) zaczynali odczuwa膰 pieczenie, wyznaczano stopie艅 rozcie艅czenia roztworu, co dawa艂o wynik na scali Scoville鈥檃, np. SHU papryki habanero odmiany 鈥楻ed Savina鈥 o warto艣ci 580 000 oznacza, 偶e jej ekstrakt musi zosta膰 rozcie艅czony w stosunku 1:580 000, zanim przestanie by膰 odczuwane uczucie ostro艣ci. Poniewa偶 wra偶liwo艣膰 na kapsaicyn臋 i odczucie ostrego smaku r贸偶ni膮 si臋 u poszczeg贸lnych os贸b, a tak偶e w pewnym stopniu zale偶膮 od warunk贸w wykonania testu, to otrzymane w powy偶szy spos贸b warto艣ci by艂y niedok艂adne 鈥 dla czystej kapsaicyny warto艣膰 SHU uzyskana t膮 metod膮 wynosi od 15 mln do 16 mln w zale偶no艣ci od badacza. Poza tym oznaczanie t膮 metod膮 skali Scoville鈥檃 by艂o 偶mudne i d艂ugotrwa艂e, poniewa偶 podczas ka偶dej sesji tester m贸g艂 smakowa膰 tylko jeden roztw贸r. Dlatego po odkryciu, 偶e odczucie ostro艣ci wynika z zawarto艣ci kapsaicyny, Ameryka艅skie Stowarzyszenie Sprzedawc贸w Przypraw (ang. American Spice Trade Association; ASTA) wprowadzi艂o w艂asn膮 skal臋 ostro艣ci i metodyk臋 jej oznaczania pozwalaj膮c膮 na dokonanie szybkiej i powtarzalnej oceny. Wprowadzono mierzenie zawarto艣ci kapsaicyny w badanej substancji metodami analitycznymi i oznaczanie ostro艣ci przy za艂o偶eniu, 偶e ostro艣膰 dla czystej kapsaicyny wynosi 1 mln jednostek (a zatem przyk艂adowo, je艣li 5% masy badanej przyprawy stanowi kapsaicyna, to warto艣膰 ostro艣ci wynosi 50 000). Poniewa偶 istnienie dw贸ch skal ostro艣ci by艂o k艂opotliwe, ostatecznie po艂膮czono je w jedn膮 skal臋, kt贸ra otrzyma艂a bardziej znan膮 nazw臋 skali Scoville鈥檃 (SHU). Zgodnie z metodyk膮 wyznaczania ostro艣ci w tej skali, jej warto艣膰 jest uzale偶niona od zawarto艣ci kapsaicyny, ale dla czystej kapsaicyny ostro艣膰 wynosi 16 mln SHU. Ponadto metod臋 organoleptyczn膮 zachowano dla wyznaczania ostro艣ci substancji (i mieszanin z ich udzia艂em) innych ni偶 kapsaicyna. Dlatego te偶 mo偶liwe s膮 warto艣ci SHU przekraczaj膮ce warto艣膰 dla czystej kapsaicyny (np. dla tiniatoksyny ostro艣膰 wynosi 5,3 mld SHU a dla rezynyferatoksyny 16 mld). W praktyce po ustaleniu ostro艣ci takiej substancji organoleptycznie przechodzi si臋 na stosowanie metody analitycznej z innym przelicznikiem zawarto艣ci na warto艣膰 SHU. Metoda analitycznego wyznaczania ostro艣ci usun臋艂a problemy zwi膮zane z r贸偶nym odczuwaniem ostrego smaku, ale dla odmiany ma inne ograniczenia zwi膮zane z tym, 偶e nie zawsze odczuwana ostro艣膰 wynika z zawarto艣ci kapsaicyny 鈥 np. ostro艣膰 chrzanu wynika z obecno艣ci innych sk艂adnik贸w ni偶 kapsaicyny (czyli ostro艣膰 鈥瀉nalityczna鈥 jest zani偶ona w stosunku do 鈥瀘rganoleptycznej鈥), a z kolei du偶a zawarto艣膰 lipid贸w w badanej substancji obni偶a ostro艣膰 鈥瀘rganoleptyczn膮鈥 wobec 鈥瀉nalitycznej鈥, bo zwi膮zki te wi膮偶膮 kapsaicyn臋. Zwyk艂a s艂odka papryka nie jest w og贸le ostra (0 SHU w skali Scoville鈥檃). Ziarenka pieprzu maj膮 100鈥500 SHU, w zale偶no艣ci od gatunku. Papryka Tabasco ma od 30鈥50 tys. SHU. Indyjskie papryki 鈥楧orset Naga鈥 i 鈥楴aga Jolokia鈥 osi膮gaj膮 ok. 1 mln SHU i s膮 ok. 25 razy ostrzejsze ni偶 papryka 鈥楾abasco鈥 (liczby u艣rednione; faktyczne warto艣ci SHU r贸偶ni膮 si臋 w zale偶no艣ci od warunk贸w uprawy, odmian ro艣liny oraz wielu innych czynnik贸w). W latach 2011鈥2012 pojawi艂y si臋 papryki 鈥楾rinidad Scorpion Butch T鈥 i 鈥楥arolina Reaper鈥 osi膮gaj膮ce 1,5 mln SHU. W roku 2017 doniesiono o wyhodowaniu papryki 鈥楧ragon's Breath鈥 kt贸rej ostro艣膰 wynosi ok. 2,5 mln SHU. Popularny gaz 艂zawi膮cy u偶ywany w Stanach Zjednoczonych do samoobrony ma od 2 500 000 do 5 000 000 SHU, za艣 czysta kapsaicyna (bez dodatk贸w) ma ostro艣膰 od 15 000 000 do 16 000 000 SHU. W 2007 r. firma Blair鈥檚 Death Sauces w ramach eksperymentu wypu艣ci艂a na rynek czyst膮 kapsaicyn臋 w buteleczce o obj臋to艣ci 1 ml. Wyprodukowano zaledwie 999 egzemplarzy produktu. Nie powinien by膰 on spo偶ywany, a nawet otwierany bez odpowiedniej ochrony r膮k i oczu. Mo偶e on zabi膰 astmatyk贸w i by膰 bardzo niebezpieczny przy kontakcie z wra偶liwymi cz臋艣ciami cia艂a.

    ekstrakt z bia艂ego pieprzu - Kapsaicyna 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny odpowiedzialny za ostry, piek膮cy smak papryki chili. Pomimo 偶e nie jest typowym alkaloidem, zazwyczaj przypisywany jest do tej grupy zwi膮zk贸w. Dzia艂a na receptory b贸lu (nocyceptory), powoduj膮c uczucie pieczenia i ostro艣ci w jamie ustnej. Ilo艣膰 kapsaicyny w danej potrawie lub produkcie (czyli jego ostro艣膰) jest mierzona w skali Scoville'a (w skr贸cie: SHU) i dla czystej kapsaicyny wynosi 16 000 000 SHU (dla por贸wnania klasyczny sos Tabasco ma 2500鈥5000 SHU). Ju偶 1鈥2 mg/kg 偶ywno艣ci nadaje jej intensywn膮 pikantno艣膰[potrzebny przypis].

    ekstrakt z czarnego pieprzu - Kapsaicyna 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny odpowiedzialny za ostry, piek膮cy smak papryki chili. Pomimo 偶e nie jest typowym alkaloidem, zazwyczaj przypisywany jest do tej grupy zwi膮zk贸w. Dzia艂a na receptory b贸lu (nocyceptory), powoduj膮c uczucie pieczenia i ostro艣ci w jamie ustnej. Ilo艣膰 kapsaicyny w danej potrawie lub produkcie (czyli jego ostro艣膰) jest mierzona w skali Scoville'a (w skr贸cie: SHU) i dla czystej kapsaicyny wynosi 16 000 000 SHU (dla por贸wnania klasyczny sos Tabasco ma 2500鈥5000 SHU). Ju偶 1鈥2 mg/kg 偶ywno艣ci nadaje jej intensywn膮 pikantno艣膰[potrzebny przypis].

    potas - Potas (K, 艂ac. kalium) 鈥 pierwiastek chemiczny z grupy metali alkalicznych w uk艂adzie okresowym i liczbie atomowej 19.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋