suplementy diety bez tajemnic

PEAK International Plutonium 2.0

PEAK International Plutonium 2.0 w formie proszek / kapsu艂ki zawiera w sk艂adzie ekstrakt z pieprzu czarnego, Ekstrakt z k艂膮cza imbiru, Ekstrakt z owoc贸w grejpfruita, ekstrakt z pestek winogron, ekstrakt z 偶e艅szenia, Ekstrakt z ziaren kakaowca, Alfaketoglutarat ornityny, Ekstrakt z zielonej herbaty, Trifosforan adenozyny, Kofeina, Hydroksymetyloma艣lan wapnia, Ekstrakt Garcinia Cambogia, D-glukoronolakton, Ekstrakt z kory bia艂ej wierzby, Acetylo-L-karnityna, N-acetylo-L-tyrozyna, Betaina, Glicyna, Tauryna, Alfaketoglutarat L-argininy, Chlorowodorek kreatyny, Alfaketoglutarat kreatyny, Beta alanina, Izomaltuloza, Cytrulina, L-walina, L-izoleucyna, L-leucyna, Chrom, Magnez, Witamina B6, Niacyna, Witamina C. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2019. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety PEAK International Plutonium 2.0 zosta艂 wyprodukowany przez Hi Tec Nutrition, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Hi Tec Nutrition.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: ekstrakt z pieprzu czarnego, Ekstrakt z k艂膮cza imbiru, Ekstrakt z owoc贸w grejpfruita, ekstrakt z pestek winogron, ekstrakt z 偶e艅szenia, Ekstrakt z ziaren kakaowca, Alfaketoglutarat ornityny, Ekstrakt z zielonej herbaty, Trifosforan adenozyny, Kofeina, Hydroksymetyloma艣lan wapnia, Ekstrakt Garcinia Cambogia, D-glukoronolakton, Ekstrakt z kory bia艂ej wierzby, Acetylo-L-karnityna, N-acetylo-L-tyrozyna, Betaina, Glicyna, Tauryna, Alfaketoglutarat L-argininy, Chlorowodorek kreatyny, Alfaketoglutarat kreatyny, Beta alanina, Izomaltuloza, Cytrulina, L-walina, L-izoleucyna, L-leucyna, Chrom, Magnez, Witamina B6, Niacyna, Witamina C
    Forma: proszek / kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: Hi Tec Nutrition
    Rejestruj膮cy: Hi Tec Nutrition
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    ekstrakt z pieprzu czarnego - Kapsaicyna 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny odpowiedzialny za ostry, piek膮cy smak papryki chili. Pomimo 偶e nie jest typowym alkaloidem, zazwyczaj przypisywany jest do tej grupy zwi膮zk贸w. Dzia艂a na receptory b贸lu (nocyceptory), powoduj膮c uczucie pieczenia i ostro艣ci w jamie ustnej. Ilo艣膰 kapsaicyny w danej potrawie lub produkcie (czyli jego ostro艣膰) jest mierzona w skali Scoville'a (w skr贸cie: SHU) i dla czystej kapsaicyny wynosi 16 000 000 SHU (dla por贸wnania klasyczny sos Tabasco ma 2500鈥5000 SHU). Ju偶 1鈥2 mg/kg 偶ywno艣ci nadaje jej intensywn膮 pikantno艣膰[potrzebny przypis].

    ekstrakt z ziaren kakaowca - Kofeina (艂ac. coffeinum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, alkaloid purynowy znajduj膮cy si臋 w ziarnach kawy i wielu innych surowcach ro艣linnych. Mo偶e r贸wnie偶 by膰 otrzymywana syntetycznie. Zosta艂a odkryta przez niemieckiego chemika Friedricha Ferdinanda Rungego w 1819 roku. W zale偶no艣ci od 藕r贸d艂a nazywana jest tak偶e tein膮 (gdy 藕r贸d艂em jest herbata), guaranin膮 (gdy pochodzi z guarany) i matein膮 (gdy pochodzi z yerba mate). Kofeina jest 艣rodkiem psychoaktywnym z grupy stymulant贸w. Jest stosowana jako dodatek do niekt贸rych produkt贸w, w tym napoj贸w energetyzuj膮cych, a tak偶e do innych napoj贸w, przede wszystkim gazowanych (na przyk艂ad coli). Po d艂u偶szym okresie regularnego przyjmowania kofeiny wyst臋puje zjawisko tachyfilaksji (tolerancji), czyli stopniowego os艂abienia odpowiedzi biologicznej ustroju.

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    trifosforan adenozyny - Adenozyno-5鈥-trifosforan, ATP, daw. adenozynotr贸jfosforan 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, nukleotyd adeninowy zbudowany z adenozyny z przy艂膮czon膮 wi膮zaniem estrowym w pozycji 5鈥-OH grup膮 trifosforanow膮. Odgrywa on wa偶n膮 rol臋 w biologii kom贸rki jako wielofunkcyjny koenzym i molekularna jednostka w wewn膮trzkom贸rkowym transporcie energii. Stanowi no艣nik energii chemicznej, u偶ywanej w metabolizmie kom贸rki. Powstaje jako magazyn energii w procesach fotosyntezy i oddychania kom贸rkowego. Zu偶ywaj膮 go liczne enzymy, a zgromadzona w nim energia s艂u偶y do przeprowadzania r贸偶norodnych proces贸w, jak biosyntezy, ruchu i podzia艂u kom贸rki. Tworzy si臋 z adenozyno-5鈥-difosforanu, a przekazuj膮c sw膮 energi臋 dalej, powraca do formy ADP lub adenozyno-5鈥-monofosforanu (AMP). Cykl ten zachodzi bezustannie w organizmach 偶ywych. Cz艂owiek doros艂y w ci膮gu doby syntetyzuje i zu偶ywa oko艂o 85 kg adenozynotrifosforanu (ATP). Zosta艂 wykryty w roku 1929 przez Karla Lohmanna. Po raz pierwszy zosta艂 otrzymany syntetycznie w roku 1948 przez zesp贸艂 Alexandra Todda w wyniku kolejnych fosforylacji adenozyny za pomoc膮 chlorofosforanu dibenzylowego (BnO)2P(=O)Cl. W przeka藕nictwie sygna艂贸w ATP bierze udzia艂 jako substrat dla kinaz fosforyluj膮cych bia艂ka i lipidy, na przyk艂ad cyklazy adenylanowej, przekszta艂caj膮cej ATP w drugi przeka藕nik, cykliczny AMP (cAMP). Stosunek pomi臋dzy ATP i AMP jest u偶ywany przez kom贸rk臋 jako wska藕nik ilo艣ci posiadanej energii, co pozwala kontrolowa膰 produkcj臋 i konsumpcj臋 ATP. Opr贸cz tego ATP jest w艂膮czany przez polimerazy w kwasy nukleinowe podczas transkrypcji. Pokrewny zwi膮zek, deoksyadenozyno-5鈥-trifosforan (dATP), wykorzystywany podczas biosyntezy syntezy DNA, zamiast rybozy zawiera deoksyryboz臋. Wyst臋powanie rybozy w tak wa偶nej dla proces贸w 偶yciowych cz膮steczce jest uwa偶ane za relikt 艣wiata RNA.

    kofeina - Kofeina (艂ac. coffeinum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, alkaloid purynowy znajduj膮cy si臋 w ziarnach kawy i wielu innych surowcach ro艣linnych. Mo偶e r贸wnie偶 by膰 otrzymywana syntetycznie. Zosta艂a odkryta przez niemieckiego chemika Friedricha Ferdinanda Rungego w 1819 roku. W zale偶no艣ci od 藕r贸d艂a nazywana jest tak偶e tein膮 (gdy 藕r贸d艂em jest herbata), guaranin膮 (gdy pochodzi z guarany) i matein膮 (gdy pochodzi z yerba mate). Kofeina jest 艣rodkiem psychoaktywnym z grupy stymulant贸w. Jest stosowana jako dodatek do niekt贸rych produkt贸w, w tym napoj贸w energetyzuj膮cych, a tak偶e do innych napoj贸w, przede wszystkim gazowanych (na przyk艂ad coli). Po d艂u偶szym okresie regularnego przyjmowania kofeiny wyst臋puje zjawisko tachyfilaksji (tolerancji), czyli stopniowego os艂abienia odpowiedzi biologicznej ustroju.

    d-glukoronolakton - Glukuronolakton 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy lakton贸w, cykliczny ester kwasu glukuronowego. Powstaje w w膮trobie w wyniku metabolizmu glukozy. Uczestniczy w usuwaniu toksyn, wspieraj膮c proces wydalania produkt贸w przemiany materii. Jest tak偶e obecny w r贸偶nych artyku艂ach spo偶ywczych (np. ziarna, czerwone wino) oraz niekt贸rych napojach energetycznych (np. Bullit, Hools i Rockstar)[potrzebny przypis].

    ekstrakt z kory bia艂ej wierzby - Historia aspiryny, czyli kwasu acetylosalicylowego (ASA), i jej u偶ycie w celach medycznych si臋ga czas贸w staro偶ytnych, cho膰 substancja ta w czystej postaci produkowana i sprzedawana jest od 1899 roku. Informacje o lekach sporz膮dzanych z kory wierzby i innych ro艣lin bogatych w salicylany pojawia艂y si臋 ju偶 na papirusach spisywanych w czasach egipskich faraon贸w w II wieku p.n.e. Oko艂o roku 400 p.n.e. Hipokrates pisa艂 o stosowaniu herbaty z ro艣lin zawieraj膮cych salicylany w celu obni偶ania gor膮czki, salicylan贸w u偶ywano r贸wnie偶 w medycynie wschodu, w czasach antycznych i 艣redniowieczu. Lecznicze w艂a艣ciwo艣ci ekstraktu z kory wierzby, takie jak obni偶anie gor膮czki oraz dzia艂anie przeciwb贸lowe i przeciwzapalne, doceniono w po艂owie XVIII wieku. Lewis i Clark u偶ywali rzekomo naparu z kory wierzby w latach 1803鈥1806 jako remedium na gor膮czk臋 wyst臋puj膮c膮 u uczestnik贸w s艂ynnej ekspedycji. Ju偶 na pocz膮tku XIX wieku farmaceuci eksperymentowali i przepisywali pacjentom przer贸偶ne 艣rodki podobne do kwasu salicylowego, sk艂adnika aktywnego zawartego w ekstrakcie z kory wierzby. W 1853 chemik Charles Fr茅d茅ric Gerhardt po raz pierwszy wytworzy艂 kwas acetylosalicylowy poprzez wymieszanie chlorku acetylu z salicylanem sodu; w drugiej po艂owie XIX wieku inni chemicy ustalili struktur臋 chemiczn膮 tego zwi膮zku i opracowali skuteczniejsz膮 i wydajniejsz膮 metod臋 syntezy. W 1897 naukowcy z przedsi臋biorstwa farmaceutyczno-chemicznego Bayer rozpocz臋li badania nad kwasem acetylosalicylowym, jako mniej dra偶ni膮cym zamiennikiem dla typowych lek贸w zawieraj膮cych salicylany. W 1899 lek mia艂 ju偶 nazw臋 Aspiryna i by艂 sprzedawany przez Bayer na ca艂ym 艣wiecie. S艂owo Aspiryna by艂o raczej nazw膮 marki stworzonej przez Bayer, ani偶eli og贸ln膮 nazw膮 samego leku, jednak偶e prawa firmy Bayer do marki zosta艂y sprzedane lub w wielu krajach utracone. Do rosn膮cej w pierwszej po艂owie XX wieku popularno艣ci aspiryny przyczyni艂a si臋 jej skuteczno艣膰 podczas tak zwanej hiszpanki, czyli pandemii grypy w latach 1918鈥1919. Op艂acalno艣膰 produkcji aspiryny doprowadzi艂a do zaciek艂ej rywalizacji i namna偶ania si臋 podobnych produkt贸w i marek. Cz臋艣膰 zgon贸w zanotowanych podczas pandemii z 1918 mia艂a prawdopodobnie zwi膮zek z zatruciem aspiryn膮. Popularno艣膰 aspiryny spad艂a po opracowaniu paracetamolu w 1956 oraz ibuprofenu w 1962. W latach 60. i 70. XX wieku naukowcy tacy jak John Vane odkrywali podstawowe mechanizmy dzia艂ania i efekt贸w aspiryny. Badania kliniczne przeprowadzone od lat 60. do 80. wykaza艂y efektywno艣膰 aspiryny jako substancji przeciwzakrzepowej. Sprzeda偶 aspiryny ponownie wzrasta艂a w ostatnich dekadach XX wieku i nadal utrzymuje si臋 na wysokim poziomie; lek ten jest 艣rodkiem powszechnie stosowanym w celu zapobiegania atakom serca i udarom.

    acetylo-l-karnityna - Karnityna (尾-hydroksy-纬-trimetyloamonioma艣lan), (CH3)3N+鈥揅H2鈥揅H(OH)鈥揅H2鈥揅OO鈭 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny o budowie betainowej, N,N,N-trimetylowa pochodna kwasu 纬-amino-尾-hydroksymas艂owego (GABAOB). W organizmach jest syntetyzowany w w膮trobie, nerkach i m贸zgu z aminokwas贸w (lizyny i metioniny) i pe艂ni rol臋 w transporcie kwas贸w t艂uszczowych z cytozolu do mitochondri贸w. Do艣膰 obficie wyst臋puje w mi臋艣niach. Karnityna jest zwi膮zkiem chiralnym, w kt贸rym centrum stereogeniczne stanowi 3 atom w臋gla. Substancja pochodzenia naturalnego, o nazwie zwyczajowej 鈥濴-karnityna鈥, jest enancjomerem o konfiguracji R. Tylko ten enancjomer ma dzia艂anie biologiczne, dlatego w tej postaci powinna by膰 obecna w codziennej diecie lub podawana jako suplement. Nazwa karnityny pochodzi st膮d, 偶e po raz pierwszy wyizolowano j膮 z mi臋艣ni (nazwa od 艂ac. caro, carnis 鈥 mi臋so) w 1905 roku. Pocz膮tkowo nazywano j膮 witamin膮 BT, poniewa偶 jej brak w po偶ywieniu prowadzi艂 do gromadzenia t艂uszczu u larw m膮cznika m艂ynarka (Tenebrio molitor). Poniewa偶 karnityna u cz艂owieka pochodzi z dw贸ch 藕r贸de艂: jest syntetyzowana i dostarczana z po偶ywieniem, bywa nazywana substancj膮 witaminopodobn膮. Jest ona naturalnie wyst臋puj膮c膮 substancj膮 w organizmie. G艂贸wnym 藕r贸d艂em karnityny w 偶ywno艣ci s膮 mi臋so i przetwory mleczne. Najbogatsze w karnityn臋 s膮 baranina, wo艂owina, wieprzowina i ryby. Mniej L-karnityny zawiera mi臋so z drobiu. Pokarmy pochodzenia ro艣linnego (warzywa, owoce) zawieraj膮 tylko 艣ladowe ilo艣ci karnityny. Dzienne zapotrzebowanie zdrowej, doros艂ej osoby na karnityn臋 wynosi 艣rednio 15 mg. Dzienne synteza karnityny wynosi 11鈥34 mg, a z diet膮 dostarczane jest codziennie 艣rednio 20鈥200 mg. U wegan i niekt贸rych wegetarian ilo艣膰 karnityny w po偶ywieniu jest du偶o mniejsza i wynosi ok. 1 mg/dzie艅. Karnityna nie podlega metabolizmowi. W nerkach ulega filtracji w k艂臋buszkach nerkowych, a nast臋pnie prawie w ca艂o艣ci wch艂aniana zwrotnie w kanalikach nerkowych. U os贸b zdrowych na og贸艂 nie stwierdza si臋 niedoboru karnityny, gdy偶 biosynteza i codzienna dieta zaspokaja potrzeby organizmu. Jednak偶e niedobory karnityny mog膮 pojawia膰 si臋 u os贸b niedo偶ywionych, przy nieprawid艂owej, ubogiej diecie, a tak偶e u os贸b na diecie wega艅skiej lub w schorzeniach nerek czy w膮troby.

    n-acetylo-l-tyrozyna - Cykl kwasu cytrynowego, cykl kwas贸w trikarboksylowych (TCA) lub cykl Krebsa 鈥 cykliczny szereg reakcji biochemicznych. Stanowi ko艅cowy etap metabolizmu aerob贸w, czyli organizm贸w oddychaj膮cych tlenem. Mechanizm cyklu zbada艂 w latach 30. XX wieku sir Hans Krebs, a kluczowe elementy cyklu przedstawi艂 w 1937, za co zosta艂 nagrodzony w 1953 Nagrod膮 Nobla. Cykl kwasu cytrynowego przebiega w macierzy mitochondrialnej eukariont贸w i w cytoplazmie prokariont贸w. Substratem cyklu jest acetylokoenzym A (acetylo-CoA, czynny octan), kt贸ry po po艂膮czeniu ze szczawiooctanem daje cytrynian (koenzym A od艂膮cza si臋), a nast臋pnie w wyniku kolejnych reakcji izomeryzacji, dehydrogenacji, hydratacji, dehydratacji i dekarboksylacji zostaje ostatecznie utleniony do dw贸ch cz膮steczek dwutlenku w臋gla. Jednocze艣nie regeneruje si臋 cz膮steczka szczawiooctanu, redukuj膮 si臋 3 cz膮steczki NAD i jedna FAD, powstaje te偶 cz膮steczka ATP lub GTP. Sumaryczny zysk energetyczny cyklu to 12 wi膮za艅 wysokoenergetycznych z jednej cz膮steczki acetylo-CoA.

    betaina - N,N,N-Trimetyloglicyna (TMG, betaina), (CH3)3N+CH2CO2鈭 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy betain, pochodna aminokwasu glicyny. Wykryta zosta艂a po raz pierwszy w burakach cukrowych Beta vulgaris w XIX w. (st膮d nazwa betaina). Z czasem okre艣lenie betainy rozszerzy艂o swoje znaczenie na ca艂膮 klas臋 zwi膮zk贸w tego typu, a sam膮 trimetyloglicyn臋 wyr贸偶nia si臋 nazw膮 betaina glicynowa. Jest produktem ubocznym przemys艂u cukrowniczego. Izoluje si臋 j膮 za pomoc膮 krystalizacji w formie chlorowodorku.

    glicyna - Glicyna (艂ac. acidum aminoaceticum), skr. Gly, G 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, najprostszy spo艣r贸d 20 standardowych aminokwas贸w bia艂kowych, jedyny nieb臋d膮cy czynny optycznie. Za jej pojawienie si臋 w 艂a艅cuchu polipeptydowym odpowiada obecno艣膰 kodon贸w GGU, GGC, GGA lub GGG w 艂a艅cuchu mRNA. Mo偶na j膮 otrzyma膰 sztucznie w reakcji kwasu chlorooctowego z amoniakiem. ClCH2COOH + 2NH3 鈫 H2NCH2COOH + NH4Cl

    tauryna - Tauryna, kwas 2-aminoetanosulfonowy 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminokwas贸w biogennych. W przeciwie艅stwie do aminokwas贸w bia艂kowych nie ma kwasowej grupy karboksylowej, lecz grup臋 sulfonow膮. Tauryna jest 尾-aminokwasem (grupa aminowa i sulfonowa s膮 rozdzielone 2 atomami w臋gla). Nie zawiera atom贸w asymetrycznych, nie wykazuje wi臋c aktywno艣ci optycznej. Zwi膮zek ten jest produktem ko艅cowym degradacji aminokwasu siarkowego, cysteiny. Mo偶e by膰 wbudowywana do peptyd贸w, lecz nie stwierdzono wyst臋powania aminoacylo-tRNA specyficznego dla tauryny.

    chlorowodorek kreatyny - Kreatyna (kwas 尾-metyloguanidynooctowy) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny zawieraj膮cy elementy strukturalne guanidyny i kwasu octowego. W organizmach zwierz臋cych tworzy si臋 w trakcie przemiany materii, wyst臋puje g艂贸wnie w mi臋艣niach i 艣ci臋gnach. Kreatyna zosta艂a odkryta w 1832 roku przez Michela Eug猫ne鈥檃 Chevreula jako sk艂adnik mi臋艣nia szkieletowego, a nazw臋 nadano jej od greckiego s艂owa kreas (鈥瀖i臋so鈥). Ulega fosforylacji przy u偶yciu enzymu kinazy kreatynowej przechodz膮c w fosfokreatyn臋. Jest wykorzystywana do magazynowania i uwalniania energii niezb臋dnej do wielu proces贸w chemicznych zachodz膮cych w kom贸rkach, w tym do syntezy bia艂ek mi臋艣niowych. Kreatyna wyst臋puje u cz艂owieka w mi臋艣niach (98% ca艂kowitej zawarto艣ci kreatyny w organizmie cz艂owieka), ma艂e ilo艣ci tego zwi膮zku znajduj膮 si臋 tak偶e w m贸zgu, w膮trobie, nerkach oraz j膮drach. Szacuje si臋, 偶e dobowe zapotrzebowanie organizmu osoby o masie 70 kg na kreatyn臋 wynosi 2 g, przy czym 1 g tego zwi膮zku jest syntezowany przez organizm z aminokwas贸w, a pozosta艂a ilo艣膰 powinna by膰 dostarczona w po偶ywieniu 鈥 najlepszymi 藕r贸d艂ami kreatyny s膮 mi臋so (1 g jest zawarty w 250 g 艣wie偶ego mi臋sa) oraz ryby. Preparaty kreatynowe bywaj膮 stosowane przez osoby uprawiaj膮ce sporty si艂owe. Glicyna reaguje w ustroju z arginin膮 i wobec enzymu fermentu transaminacyjnego zamienia si臋 na kwas guanidynooctowy, czyli glukocyjamin臋, z argininy tworzy si臋 w贸wczas ornityna (kt贸ra stymuluje wydzielanie hormonu wzrostu). Z glukocyjaminy w ustroju powstaje kreatyna. Wytworzona kreatyna 艂膮czy si臋 w tkankach z kwasem fosforowym tworz膮c kwas kreatynofosforowy (fosfagen), niezb臋dny do proces贸w 偶yciowych w tkankach zwierz臋cych.

    beta alanina - 尾-Alanina (kwas 3-aminopropionowy), NH2CH2CH2COOH 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminokwas贸w, izomer konstytucyjny 伪-alaniny, podstawowego aminokwasu bia艂kowego. Nale偶y do tzw. 尾-aminokwas贸w, w kt贸rych grupa aminowa znajduje si臋 przy w臋glu 尾 w stosunku do grupy karboksylowej.

    izomaltuloza - Izomaltuloza (palatynoza) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy disacharyd贸w, izomer sacharozy. Jest substancj膮 bezwonn膮, bia艂膮 lub prawie bia艂膮, krystaliczn膮. Izomaltuloza znajduje zastosowanie g艂贸wnie w przemy艣le spo偶ywczym. Charakteryzuje si臋 ni偶szym od sacharozy indeksem glikemicznym, a w procesie jej trawienia energia uwalniana jest w bardziej zr贸wnowa偶ony spos贸b i przez d艂u偶szy czas.

    cytrulina - Cytrulina 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy 伪-aminokwas贸w, pochodna ornityny. Po raz pierwszy wyizolowano j膮 z arbuza. Bierze udzia艂 w cyklu mocznikowym, w kt贸rym powstaje z ornityny i karbamoilofosforanu w mitochondrium (reakcja katalizowana przez transkarbamoilaz臋 ornitynow膮), a nast臋pnie jest wydzielana do cytozolu i przekszta艂cana do kwasu argininobursztynowego z udzia艂em syntetazy argininobursztynowej.

    l-walina - Walina (nazwa skr贸towa Val, V) - organiczny zwi膮zek chemiczny, aminokwas egzogenny, kodowany przez kodony GUU, GUC, GUA oraz GUG. Jest aminokwasem niepolarnym o alifatycznym, rozga艂臋zionym 艂a艅cuchu bocznym -CH-(CH3)2.

    l-izoleucyna - Izoleucyna (艂ac. Isoleucinum; skr贸ty: Ile, I) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, izomer leucyny, aminokwas alifatyczny wyst臋puj膮cy w praktycznie ka偶dym bia艂ku, oboj臋tny elektrycznie. Nale偶y do aminokwas贸w egzogennych czyli nie mo偶e by膰 syntetyzowany w organizmie cz艂owieka i musi by膰 dostarczany z po偶ywieniem. Du偶e jego ilo艣ci znajduj膮 si臋 w kazeinie, hemoglobinie, bia艂kach osocza krwi.

    l-leucyna - Leucyna (skr贸ty: Leu, L) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, jest kodowanym aminokwasem alifatycznym, o rozga艂臋zionym 艂a艅cuchu bocznym, oboj臋tnym elektrycznie. Odkryta przez francuskiego chemika L. J. Prousta. Wyst臋puje we wszystkich bia艂kach, du偶e ilo艣ci w albuminach i cia艂ach wyst臋puj膮cych w osoczu. Nale偶y do grupy aminokwas贸w egzogennych, niewytwarzanych przez organizm ludzki. Ma posta膰 bia艂ego proszku, jest rozpuszczalna w wodzie, jej temperatura topnienia wynosi 337 掳C. Otrzymywana jest przez hydroliz臋 bia艂ek lub syntetycznie. Izomerem leucyny jest izoleucyna. Oba aminokwasy maj膮 zastosowanie w medycynie.

    chrom - Chrom (Cr, 艂ac. chromium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z bloku d uk艂adu okresowego. Ma 13 izotop贸w, od 45Cr do 57Cr, z czego trwa艂e s膮 izotopy 50, 52, 53 i 54. Zosta艂 odkryty w roku 1797 przez Louisa Nicolasa Vauqellina.

    magnez - Magnez (Mg, 艂ac. magnesium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal ziem alkalicznych (druga grupa g艂贸wna uk艂adu okresowego). Ma trzy stabilne izotopy: 24Mg, 25Mg oraz 26Mg. Magnez po raz pierwszy zosta艂 uznany za pierwiastek przez Josepha Blacka (1755), za艣 wyodr臋bniony w formie czystej w 1808 roku przez Humphry鈥檈go Davy鈥檈go, kt贸ry nada艂 mu 艂aci艅sk膮 nazw臋. Polsk膮 nazw臋 jako pierwszy zaproponowa艂 Filip Neriusz Walter.

    witamina b6 - Witamina B6 (ATC: A 11 HA 02) 鈥 grupa 6 organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, pochodnych pirydyny: pirydoksyny, pirydoksalu i pirydoksaminy oraz ich 5'-fosforan贸w. Form膮 aktywn膮 biologicznie jest fosforan pirydoksalu, do kt贸rego pozosta艂e formy s膮 przekszta艂cane enzymatycznie, w wyniku dzia艂ania kinaz i oksydaz. Niekt贸re formy witaminy B6 Jest to witamina z grupy B, rozpuszcza si臋 w wodzie i jest prekursorem wa偶nych koenzym贸w, kt贸re kontroluj膮 przebieg wielu kluczowych reakcji biochemicznych. Stosowanie izoniazydu jest najcz臋stsz膮 przyczyn膮 niedoboru tej witaminy.

    niacyna - Witamina B3 (witamina PP) 鈥 wsp贸lna nazwa na okre艣lenie dw贸ch zwi膮zk贸w: kwasu nikotynowego (niacyny, czyli kwasu 3-pirydynokarboksylowego, pochodnej pirydyny) i jego amidu (nikotynamidu), kt贸re dla cz艂owieka s膮 witamin膮. Witamina B3 Niacyna jest znana r贸wnie偶 jako czynnik przeciwpelagryczny, st膮d niekiedy nazywa si臋 j膮 r贸wnie偶 witamin膮 PP. Mo偶e by膰 ona, w przeciwie艅stwie do innych witamin z grupy B, produkowana w organizmie z podstawowego aminokwasu, tryptofanu. S膮 to jednak niewielkie ilo艣ci i jej najwa偶niejszym 藕r贸d艂em powinno by膰 po偶ywienie. Nale偶y r贸wnie偶 pami臋ta膰, 偶e tryptofan nale偶y do aminokwas贸w egzogennych, czyli takich, kt贸re nie mog膮 by膰 syntetyzowane w organizmie, lecz musz膮 zosta膰 dostarczone w po偶ywieniu.

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋