suplementy diety bez tajemnic

Owoc 艣liwy

Owoc 艣liwy w formie pe艂na 艣liwka w otoczce zi贸艂 zawiera w sk艂adzie Wi艣nia kosmata, Senna chi艅ska, Lotos, Morwa bia艂a, 艢liwka, Inulina, Fruktooligosacharydy. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2017. Jego status w rejestrze to: weryfikacja negatywna (odrzucony). suplement diety Owoc 艣liwy zosta艂 wyprodukowany przez Beilixian Biological Technology Co. Ltd, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Quo VadisVision.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Wi艣nia kosmata, Senna chi艅ska, Lotos, Morwa bia艂a, 艢liwka, Inulina, Fruktooligosacharydy
    Forma: pe艂na 艣liwka w otoczce zi贸艂
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja negatywna (odrzucony)

    Rok zg艂oszenia: 2017
    Producent: Beilixian Biological Technology Co. Ltd
    Rejestruj膮cy: Quo VadisVision
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    wi艣nia kosmata - 艢liwa (Prunus L.) 鈥 rodzaj krzew贸w i drzew z rodziny r贸偶owatych (Rosaceae Juss). W obecnie dominuj膮cym, szerokim uj臋ciu obejmuje ponad 200 gatunk贸w. Wyst臋puj膮 one w strefie umiarkowanej i ciep艂ej p贸艂kuli p贸艂nocnej, przy czym odmiany uprawne i ozdobne rozpowszechnione s膮 na ca艂ym 艣wiecie. Do rodzaju tego nale偶膮 gatunki okre艣lane zwyczajowymi nazwami jako: brzoskwinia, czeremcha, czere艣nia, laurowi艣nia, morela, wi艣nia, 艣liwa.

    senna chi艅ska - Ziemia (艂ac. Terra, Tellus; gr.: 螕伪峥栁, trb.: Gaja) 鈥 trzecia, licz膮c od S艂o艅ca, oraz pi膮ta pod wzgl臋dem wielko艣ci planeta Uk艂adu S艂onecznego. Pod wzgl臋dem 艣rednicy, masy i g臋sto艣ci jest to najwi臋ksza planeta skalista Uk艂adu S艂onecznego. Ziemia jest zamieszkana przez miliony gatunk贸w, w tym przez cz艂owieka. Jest jedynym znanym miejscem we Wszech艣wiecie, w kt贸rym wyst臋puje 偶ycie. Wed艂ug danych zebranych metod膮 datowania izotopowego, planeta uformowa艂a si臋 ok. 4,54 卤 0,05 mld lat temu. Prawdopodobnie w ci膮gu pierwszego miliarda lat po uformowaniu si臋 Ziemi w oceanach pojawi艂o si臋 偶ycie. Z 偶yj膮cych na Ziemi organizm贸w 偶ywych sk艂ada si臋 biosfera, kt贸ra wp艂ywa na jej atmosfer臋, hydrosfer臋, litosfer臋 i inne czynniki abiotyczne planety, umo偶liwiaj膮c rozw贸j i wzrost liczby organizm贸w aerobowych i anaerobowych oraz powstanie ozonosfery. Rozw贸j 偶ycia na l膮dzie i w wodzie umo偶liwi艂a pow艂oka ozonowa oraz ziemskie pole magnetyczne, zmniejszaj膮c nat臋偶enie promieniowania ultrafioletowego, oraz magnetosfera, odbijaj膮ca cz膮stki wiatru s艂onecznego i promieniowania kosmicznego. Dystans dziel膮cy S艂o艅ce od Ziemi, jej w艂a艣ciwo艣ci fizyczne oraz jej historia geologiczna s膮 najwa偶niejszymi czynnikami, kt贸re pozwoli艂y organizmom 偶y膰 i ewoluowa膰. R贸偶norodno艣膰 biologiczna Ziemi nieustannie powi臋ksza si臋, chocia偶 w dziejach 偶ycia Ziemi proces ten by艂 kilkukrotnie przerywany, kiedy mia艂o miejsce masowe wymieranie gatunk贸w. Pomimo 偶e naukowcy szacuj膮, 偶e ok. 99% gatunk贸w organizm贸w 偶ywych (ok. 5 mld) kiedykolwiek zamieszkuj膮cych Ziemi臋 uwa偶a si臋 za wymar艂e, wci膮偶 mieszka na niej ok. 10鈥14 mln gatunk贸w, z czego 1,2 mln zosta艂o udokumentowanych. Litosfera Ziemi dzieli si臋 na kilkana艣cie p艂yt tektonicznych, kt贸re przesuwaj膮 si臋 wzgl臋dem siebie w ci膮gu okres贸w trwaj膮cych nawet przez wiele milion贸w lat. W ich trakcie dochodzi do znacznej zmiany po艂o偶enia kontynent贸w. Powierzchni臋 w 70,8% zajmuje woda wszechoceanu zawarta w morzach i oceanach; pozosta艂e 29,2% stanowi膮 kontynenty i wyspy, na powierzchni kt贸rych znajduj膮 si臋 jeziora oraz inne 藕r贸d艂a wody tworz膮ce hydrosfer臋. Niezb臋dnej do 偶ycia na Ziemi wody w stanie ciek艂ym nie wykryto na powierzchni innych cia艂 niebieskich. Wn臋trze Ziemi pozostaje aktywne; sk艂ada si臋 z grubego i w du偶ej mierze sta艂ego p艂aszcza, p艂ynnego j膮dra zewn臋trznego (generuj膮cego pole magnetyczne) oraz sk艂adaj膮cego si臋 z 偶elaza sta艂ego j膮dra wewn臋trznego. Strefy podbiegunowe Ziemi s膮 pokryte lodem wchodz膮cym w sk艂ad pokrywy lodowej Antarktydy (biegun po艂udniowy), pokrywy lodowej Grenlandii i lodu morskiego, w tym arktycznego paku lodowego (biegun p贸艂nocny). Ziemia oddzia艂uje grawitacyjnie z innymi cia艂ami w przestrzeni kosmicznej, zw艂aszcza ze S艂o艅cem i Ksi臋偶ycem. Planeta wykonuje jedno okr膮偶enie wok贸艂 S艂o艅ca raz na ka偶de 366,256 obrot贸w wok贸艂 w艂asnej osi. Czas jednego okr膮偶enia wok贸艂 S艂o艅ca nazywa si臋 rokiem gwiazdowym i odpowiada 365,256 dniom czasu s艂onecznego. Nachylenie osi Ziemi do prostej prostopad艂ej do p艂aszczyzny orbity wynosi 23,44掳, co prowadzi do rocznych waha艅 o艣wietlenia, kt贸re powoduj膮 m.in. wyst臋powanie na jej powierzchni p贸r roku, kt贸re tworz膮 rok zwrotnikowy. Wok贸艂 Ziemi kr膮偶y jeden naturalny satelita 鈥 Ksi臋偶yc. Jego oddzia艂ywanie grawitacyjne na Ziemi臋 wywo艂uje p艂ywy morskie, spowalnia jej rotacj臋 oraz stabilizuje k膮t nachylenia osi obrotu wzgl臋dem orbity. Przypuszcza si臋, 偶e orbituje on wok贸艂 Ziemi od ok. 4,53 mld lat. Bombardowanie przez komety we wczesnej historii Ziemi przyczyni艂o si臋 do powstania ocean贸w, a upadki pojedynczych planetoid mog艂y prowadzi膰 do niekt贸rych masowych wymiera艅. Ponad 7,6 mld ludzi zamieszkuj膮cych Ziemi臋 w czerwcu 2018 jest zale偶nych od jej biosfery i minera艂贸w. Zasoby naturalne skorupy ziemskiej i umiej臋tno艣膰 ich przetworzenia zapewniaj膮 przetrwanie m.in. globalnej populacji ludzkiej. Populacja ta podzielona jest politycznie na oko艂o 200 suwerennych pa艅stw; ich mieszka艅cy komunikuj膮 si臋 mi臋dzy sob膮 drog膮 dyplomacji, konflikt贸w, podr贸偶y i 艣rodk贸w komunikacji. W kulturze ludzkiej wykszta艂ci艂y si臋 r贸偶ne pogl膮dy na temat planety, takie jak personifikacja w postaci b贸stwa, wiara, 偶e Ziemia jest p艂aska, oraz idea 艣wiata jako wra偶liwego, zintegrowanego 艣rodowiska. Cz艂owiek po raz pierwszy umownie opu艣ci艂 Ziemi臋 w 1961, kiedy Jurij Gagarin wylecia艂 lotem orbitalnym na oko艂o 2 godziny (jedno okr膮偶enie) nieco ponad jej atmosfer臋, a w 1969 Neil Armstrong i Buzz Aldrin jako pierwsi wyl膮dowali na powierzchni innego cia艂a niebieskiego 鈥 Ksi臋偶yca. Na og贸艂 przewiduje si臋, 偶e za oko艂o 7,59 mld lat planeta zostanie wch艂oni臋ta przez atmosfer臋 S艂o艅ca i ulegnie zniszczeniu.

    lotos - Lotos (Nelumbo Adans.) 鈥 rodzaj ro艣lin z rodziny lotosowatych. Nale偶膮 do niego dwa gatunki wyst臋puj膮ce w Ameryce P贸艂nocnej, Azji i Europie. Ma liczne synonimy: bobowiec, b贸b wodny, nelumbo, nurzyb贸b, nurzyk艂膮b. Nazwa rodzajowa Nelumbo pochodzi z j臋zyka syngaleskiego.

    morwa bia艂a - Morwa bia艂a (Morus alba L.) 鈥 gatunek niewielkich drzew li艣ciastych z rodziny morwowatych.

    艢liwka - 艣liwka 鈥 owoc 艣liwy; zobacz te偶 艣liwki suszone 艣liwka chi艅ska 鈥 liczi chi艅skie, gatunek owocowych drzew tropikalnych 艢liwka 鈥 obraz 脡douarda Maneta 艢liwka 鈥 nazwisko

    inulina - Inulina (艂ac. inulinum) 鈥 polisacharyd zbudowany z oko艂o 30鈥35 cz膮steczek monocukr贸w po艂膮czonych wi膮zaniami 尾-2,1-glikozydowymi w nierozga艂臋ziony 艂a艅cuch. 艁a艅cuch ten, zbudowany z reszt 尾-D-fruktofuranozy, zawiera jedn膮 terminalnie umieszczon膮 cz膮steczk臋 D-glukozy (na ko艅cu redukuj膮cym) oraz drug膮, w 艣rodku 艂a艅cucha, po艂膮czon膮 wi膮zaniem 1,3-glikozydowym. Masa cz膮steczkowa inuliny to ok. 5000 Da. Nale偶y do fruktan贸w, jest prebiotykiem. Cz艂owiek nie trawi inuliny. Jej rozk艂adu dokonuj膮 bakterie w okr臋偶nicy. Spo偶ywanie du偶ych ilo艣ci inuliny (ponad 20 - 30 g/ doba) mo偶e powodowa膰 wzd臋cie, b贸l brzucha, w skrajnym przypadku biegunk臋.

    fruktooligosacharydy - Prebiotyk 鈥 substancja obecna lub wprowadzana do po偶ywienia w celu pobudzania rozwoju prawid艂owej flory jelit, poprawiaj膮ca w ten spos贸b zdrowie. Prebiotykiem mo偶e by膰 naturalny sk艂adnik diety np. skrobia, b艂onnik pokarmowy lub dodatki do 偶ywno艣ci (suplementy diety) o charakterze prozdrowotnym 鈥 healthy food for the colon. W odr贸偶nieniu od probiotyku nie zawiera 偶adnych mikroorganizm贸w, a jedynie substancje stymuluj膮ce. Prebiotyki to nietrawione 鈥 oporne na dzia艂anie enzym贸w trawiennych w przewodzie pokarmowym 鈥 sk艂adniki 偶ywno艣ci, kt贸re korzystnie oddzia艂uj膮 na gospodarza przez selektywn膮 stymulacj臋 wzrostu lub aktywno艣ci jednego rodzaju lub ograniczonej liczby bakterii w okr臋偶nicy i w ten spos贸b poprawiaj膮 zdrowie gospodarza. Tymi substancjami mog膮 by膰 bia艂ka, t艂uszcze, oligo- lub polisacharydy, kt贸re nie ulegaj膮 trawieniu i w formie niezmienionej docieraj膮 do 艣wiat艂a jelita, by tam rozwija膰 swoje dzia艂anie. Prebiotyki ulegaj膮 fermentacji w przewodzie pokarmowym gospodarza za spraw膮 dzia艂ania mikroflory jelitowej, w procesie tym powstaj膮 kr贸tko艂a艅cuchowe kwasy karboksylowe: mas艂owy 鈥 maj膮cy znaczenie w utrzymywaniu prawid艂owej struktury i funkcji kolonocyt贸w propionowy octowy oraz niskocz膮steczkowe produkty przemiany materii (diacetyl), kwas 2-pirolidono-5karboksylowy, bakteriocyny, a tak偶e pochodne tlenuNajcz臋艣ciej stosowanymi prebiotykami s膮: poli- i oligosacharydy 鈥 inulina, fruktooligosacharydy (FOS) zawarte w ro艣linach, takich jak: szparagi, karczochy, cykoria, cebula mannanoligosacharydy (MOS) laktuloza 鈥 polimer fruktozo-glukozowy powstaj膮cy podczas przemian laktozyPo艂膮czenie prebiotyku i probiotyku w jednym preparacie nosi nazw臋 synbiotyku.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋