suplementy diety bez tajemnic

NATURAL STEROL CAPSULES

Suplement diety NATURAL STEROL CAPSULES zosta艂 zg艂oszony do rejestracji w 2015 roku. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Muscle Cell Protection Blend: li艣cie zielonej herbaty, li艣cie mi艂orz臋bu japo艅skiego, bioflawonoidy ze sk贸rki cytrus贸w, ekstrakt z nasion grajepfruta, likopen, Opti-Phytonutrient Complex: li艣cie lucerny siewnej, nasiona ostropestu plamistego, spirulina, korze艅 minszka lekarskiego, czosnek, imbir, korze艅 lukrecji g艂adkiej, trawa pszeniczna, owoc palmy saba艂owej, nasiona selera, owoc cayenne, chlorella, EFA Complex & Support: mieszanka siemienia lnianego i lecytyny ( kwas alfalinolenowy, kwas linolenowy, kwas oleinowy, kwas palmitynowy, kwas stearynowy, fosfotydylocholina, fosfatydyloetanoloamina, fosfatydyloinozytol), Mass and Density Blend: kora Muira puama, korze艅 Urtica dioica, korze艅 Panax quinquefolius, orzechy Kola, korze艅 Cissus quadrangularis, owoc pieczarki bia艂ej, li艣cie Gymnema sylvestre, korze艅 Eurycoma longifolia, nasiona guarany., Anabolic Sterol Complex: beta sitosterol (stygmasterol, kampesterol, miks steroli), Tribulus terestris, korze艅 Kudzu, metoksyizoflawon, beta ecdysteron, 5,7-dihydroksyflawon. Jego obecny status rejestracji: weryfikacja w toku. Producentem tego suplementu diety jest firma Universal Nutrition.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Muscle Cell Protection Blend: li艣cie zielonej herbaty, li艣cie mi艂orz臋bu japo艅skiego, bioflawonoidy ze sk贸rki cytrus贸w, ekstrakt z nasion grajepfruta, likopen, Opti-Phytonutrient Complex: li艣cie lucerny siewnej, nasiona ostropestu plamistego, spirulina, korze艅 minszka lekarskiego, czosnek, imbir, korze艅 lukrecji g艂adkiej, trawa pszeniczna, owoc palmy saba艂owej, nasiona selera, owoc cayenne, chlorella, EFA Complex & Support: mieszanka siemienia lnianego i lecytyny ( kwas alfalinolenowy, kwas linolenowy, kwas oleinowy, kwas palmitynowy, kwas stearynowy, fosfotydylocholina, fosfatydyloetanoloamina, fosfatydyloinozytol), Mass and Density Blend: kora Muira puama, korze艅 Urtica dioica, korze艅 Panax quinquefolius, orzechy Kola, korze艅 Cissus quadrangularis, owoc pieczarki bia艂ej, li艣cie Gymnema sylvestre, korze艅 Eurycoma longifolia, nasiona guarany., Anabolic Sterol Complex: beta sitosterol (stygmasterol, kampesterol, miks steroli), Tribulus terestris, korze艅 Kudzu, metoksyizoflawon, beta ecdysteron, 5,7-dihydroksyflawon
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2015
    Producent: Universal Nutrition
    Rejestruj膮cy: Centrum Od偶ywek
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    li艣cie mi艂orz臋bu japo艅skiego - Mi艂orz膮b dwuklapowy, m. chi艅ski, m. dwudzielny (Ginkgo biloba L.) 鈥 gatunek drzewa nale偶膮cego do rodziny mi艂orz臋bowatych. Pochodzi z Chin. Obecnie jest gatunkiem zagro偶onym na stanowiskach naturalnych. Mi艂orz膮b dwuklapowy podobny jest do kopalnego gatunku Ginkgo adiantoides. Czasami u偶ywana nazwa mi艂orz膮b japo艅ski jest myl膮ca, gdy偶 gatunek ten nie wyst臋puje naturalnie w Japonii, a jedynie z tego kraju drzewo to po raz pierwszy trafi艂o do Europy.

    bioflawonoidy ze sk贸rki cytrus贸w - Pomara艅cza chi艅ska, pomara艅cza s艂odka (Citrus sinensis (L.) Osbeck) 鈥 gatunek ro艣liny wieloletniej z rodziny rutowatych. Pochodzenie nie jest znane, przypuszczalnie pochodzi z Chin.

    likopen - Likopen (E160d) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy karoten贸w, w臋glowod贸r nienasycony o budowie podobnej do kauczuku naturalnego. Nale偶y do rodziny naturalnych pigment贸w (karotenoid贸w) wyst臋puj膮cych u ro艣lin i zwierz膮t. Jest jednym z przeciwutleniaczy, posiada w艂a艣ciwo艣ci chroni膮ce organizm przed licznymi chorobami uk艂adu krwiono艣nego, a przede wszystkim przed rakiem. Jest g艂贸wnym karotenoidem, kt贸ry (w odr贸偶nieniu od 尾-karotenu) po wch艂oni臋ciu w jelicie nie ulega przekszta艂ceniu do retinolu (nie jest substratem dla cynkozale偶nej dioksygenazy, jak inne karotenoidy).[potrzebny przypis]

    nasiona ostropestu plamistego - Ostropest plamisty (Silybum marianum (L.) Gaertner) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny astrowatych (Asteraceae).

    spirulina - Spirulina Turpin ex Gomont, 1893 鈥 rodzaj sinic z rz臋du trz臋sid艂owc贸w, Spirulina Pompeckj 1912 鈥 podrz膮d dziesi臋ciornic z rz臋du Spirulida, spirulina 鈥 suplement diety stosowany w dietetyce oraz jako dodatek paszowy w akwarystyce.

    czosnek - Czosnek (Allium L.) 鈥 rodzaj ro艣lin z rodziny amarylkowatych (Amaryllidaceae), dawniej zaliczany do osobno wyodr臋bnianej rodziny czosnkowatych (Alliaceae) lub liliowatych (Liliaceae). Obejmuje oko艂o 700 gatunk贸w rosn膮cych w stanie dzikim na ca艂ej p贸艂kuli p贸艂nocnej, przede wszystkim w strefie umiarkowanej. Istotne znacznie jako ro艣liny jadalne maj膮: czosnek pospolity, cebula zwyczajna, por i szczypiorek, liczne gatunki uprawiane s膮 jako ozdobne.

    imbir - Imbir (Zingiber Boehm.) 鈥 rodzaj bylin z rodziny imbirowatych. Obejmuje co najmniej 144 gatunki. Naturalny zasi臋g rodzaju obejmuje obszar po艂udniowo-wschodniej Azji od Indii po wschodnie Chiny oraz Now膮 Gwine臋 na po艂udniowym wschodzie. Ro艣liny introdukowane z tego rodzaju rosn膮 w p贸艂nocnej Australii, w Korei, na Madagaskarze, w tropikalnej Afryce, w Ameryce 艢rodkowej, na Florydzie, na Hawajach i innych wyspach Oceanii. Imbir lekarski jest ro艣lin膮 przyprawow膮, jadaln膮 i kosmetyczn膮. Jako jego substytut u偶ywane s膮 tak偶e imbir cytwarowy i 偶贸艂ty. Ro艣liny z tego rodzaju stosowane s膮 tak偶e do cel贸w rytualnych i trucia strza艂.

    korze艅 lukrecji g艂adkiej - Korze艅 (艂ac. radix) 鈥 organ ro艣linny, cz臋艣膰 sporofitu, kt贸ra dostarcza ro艣linom wod臋 i sole mineralne, przytwierdza ro艣liny do pod艂o偶a, a u ro艣lin wieloletnich mo偶e pe艂ni膰 funkcj臋 organu spichrzowego. W wyniku przystosowania do warunk贸w 艣rodowiska korzenie poszczeg贸lnych grup ekologicznych ro艣lin pe艂ni膮 dodatkowe funkcje. M艂ode korzenie okryte s膮 ryzoderm膮 wytwarzaj膮c膮 w艂o艣niki, dodatkowo zwi臋kszaj膮ce jej powierzchni臋. Stanowi ona uk艂ad ch艂onny pobieraj膮cy wod臋 i sole mineralne. Pobrane substancje poprzez warstw臋 kory pierwotnej przenoszone s膮 do wi膮zek przewodz膮cych tworz膮cych walec osiowy. Trudno przepuszczalna dla wody warstwa kom贸rek kory pierwotnej (艣r贸dsk贸rnia) umo偶liwia kontrolowany, aktywny transport substancji do wi膮zek drewna. Wi膮zki 艂yka zapewniaj膮 z kolei dostarczanie do podziemnej cz臋艣ci ro艣liny substancji organicznych powsta艂ych w procesie fotosyntezy. Starsze korzenie przyrastaj膮c na grubo艣膰 uzyskuj膮 odmienn膮 budow臋, a zdolno艣膰 wch艂aniania roztworu glebowego jest w du偶ym stopniu przez nie tracona. Budowa anatomiczna korzeni jest w niewielkim stopniu zr贸偶nicowana w艣r贸d grup taksonomicznych ro艣lin naczyniowych, ulega natomiast znacznym modyfikacjom w korzeniach wyspecjalizowanych do pe艂nienia dodatkowych funkcji. Korze艅 wyst臋puje niemal u wszystkich ro艣lin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadaj膮cych chwytniki psylotowych i niekt贸rych ro艣lin, u kt贸rych korze艅 zanik艂 wt贸rnie (np. u rogatk贸w, p艂ywaczy i wolfii bezkorzeniowej). Ro艣liny zakorzenione s膮 zwykle w glebie, u epifit贸w wykszta艂caj膮 si臋 korzenie powietrzne, u hydrofit贸w korzenie zanurzone. Ze wzgl臋du na spos贸b powstawania wyr贸偶nia si臋 korze艅 pierwotny rozwijaj膮cy si臋 z zawi膮zka korzenia zarodkowego, korzenie boczne powstaj膮ce jako odga艂臋zienia korzenia g艂贸wnego w strefie r贸偶nicowania oraz korzenie przybyszowe powstaj膮ce zwykle w cz臋艣ci p臋dowej ro艣liny lub z korzeni w strefie ich budowy wt贸rnej. Korzenie tworz膮 silnie rozcz艂onkowany uk艂ad penetruj膮cy pod艂o偶e, nazywany systemem korzeniowym. Stanowi on dolny biegun osiowych organizm贸w ro艣linnych, u kt贸rych g贸rny biegun to p臋d. Korzenie w odr贸偶nieniu od p臋du nie wykszta艂caj膮 li艣ci i zwykle rosn膮 w d贸艂, najcz臋艣ciej s膮 niezielone, cho膰 niekt贸re korzenie powietrzne mog膮 zawiera膰 chlorofil. Innymi, obok korzeni, podziemnymi organami ro艣lin s膮 te偶 k艂膮cza stanowi膮ce podziemny fragment p臋du.

    trawa pszeniczna - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, 偶ytnie, palone, w臋dzone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    nasiona selera - Septorioza selera 鈥 grzybowa choroba selera wywo艂ana przez gatunek Septoria apiicola. Nale偶y do grupy septorioz. Jest najwa偶niejsz膮 chorob膮 seler贸w i powszechnie wyst臋puje we wszystkich rejonach uprawy selera, zar贸wno na plantacjach seler贸w korzeniowych i naciowych, jak i na plantacjach nasiennych.

    owoc cayenne - Pieprz cayenne, papryka cayenne, pieprz kaje艅ski, papryka kaje艅ska 鈥 bardzo ostra przyprawa wyrabiana z papryki rocznej, odmiany Cayenne (kuzynki meksyka艅skiej papryczki jalape帽o). Owoce tej ro艣liny s膮 najcz臋艣ciej suszone, a nast臋pnie mielone i w takiej postaci konfekcjonowane do sprzeda偶y detalicznej. Przypraw臋 t臋 stosuje si臋 do zapiekanek, da艅 z jaj, makaron贸w, drobiu i sos贸w, a nawet czekolady pitnej. Nazwa ro艣liny wywodzi si臋 ze s艂owa qui铆nia, oznaczaj膮cego w j臋zyku tupi ostr膮 papryk臋. Pochodzi od niej (a nie odwrotnie) nazwa stolicy Gujany Francuskiej 鈥 Kajenny (fr. Cayenne) 鈥 nadana przez Europejczyk贸w, kt贸rzy b艂臋dnie skojarzyli ten region z wyst臋powaniem papryki cayenne.

    chlorella - Chlorella (Chlorella) 鈥 glon z gromady zielenic. Najpowszechniej wyst臋puj膮cy gatunek to chlorella zwyczajna (Chlorella vulgaris), podczas gdy gatunek typowy to Ch. ellipsoidea Gerneck. Wyst臋puje w ka偶dym wodnym i wilgotnym 艣rodowisku: w wodach s艂odkich i s艂onych, w wilgotnej korze i ziemi (aerofit), a tak偶e we wn臋trzu innych organizm贸w, jako zoochlorella. W艣r贸d polskich glon贸w planktonowych znaleziono nast臋puj膮ce gatunki: Ch. ellipsoidea, Ch. luteoviridis, Ch. minutissima i Ch. oocystoides w wodach 艣r贸dl膮dowych i Ch. vulgaris w Ba艂tyku. Jest to glon jednokom贸rkowy o zielonej barwie i kulistym (ewentualnie elipsoidalnym) kszta艂cie. Nie tworzy kolonii. Zawiera jeden du偶y, kubkowaty chloroplast. Jest organizmem autotroficznym. Zawiera barwnik zwany chlorofilem, kt贸ry umo偶liwia przeprowadzanie fotosyntezy. Chlorella bywa tak偶e heterotroficzna gdy pokarm jest 艂atwo dost臋pny (miksotrofizm). Rozmna偶a si臋 przez podzia艂 kom贸rki na autospory, kt贸re wydostaj膮 si臋 na zewn膮trz po rozerwaniu 艣ciany kom贸rkowej kom贸rki macierzystej. Wed艂ug systemu systematycznego Lewisa i McCourta (2004) opieraj膮cego si臋 na badaniach molekularnych, przedstawicieli gatunk贸w nale偶膮cych do tego rodzaju nale偶y umie艣ci膰 w r贸偶nych rz臋dach, a nawet klasach zielenic, gdy偶 podobie艅stwo morfologiczne jest jedynie wynikiem konwergencji.

    kwas linolenowy - kwas 伪-linolenowy kwas 纬-linolenowy

    kwas oleinowy - Kwas oleinowy (艂ac. acidum oleicum, od oleum 鈥 olej) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy jednonienasyconych kwas贸w t艂uszczowych typu omega-9. Jest cis-izomerem kwasu elaidynowego. Naturalnie kwas ten wyst臋puje w t艂uszczach (jest g艂贸wnym sk艂adnikiem oliwy z oliwek i tranu), z kt贸rych jest ekstrahowany i wykorzystywany w przemy艣le tekstylnym (zapewnia on 艣lisko艣膰 w艂贸kien). Poprzez katalityczne uwodornienie (przy艂膮czenie dw贸ch atom贸w wodoru do wi膮zania podw贸jnego) kwas oleinowy przechodzi w kwas stearynowy. Reakcja ta nazywana jest 鈥瀠twardzaniem t艂uszczu鈥. W艂a艣ciwo艣ci: ciemnieje w powietrzu (utlenianie), odbarwia wod臋 bromow膮 i KMnO4, co 艣wiadczy o jego nienasyconym charakterze chemicznym, reaguje z wodorotlenkami,Jest u偶ywany do produkcji m.in. smar贸w i 艣rodk贸w pior膮cych. Kwas oleinowy jest tak偶e stosowany w produkcji napalmu, poniewa偶 wi膮偶e si臋 on z zawartym w tej substancji wodorotlenkiem sodu.

    kwas palmitynowy - Kwas palmitynowy 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nasyconych kwas贸w t艂uszczowych, nieulegaj膮cy dysocjacji. Kwas ten pomi臋dzy atomami w臋gla ma tylko wi膮zania pojedyncze. Jest sk艂adnikiem t艂uszcz贸w ro艣linnych (g艂贸wnie w oleju palmowym 鈥 st膮d nazwa) i zwierz臋cych (przyk艂adowo 艂贸j zawiera oko艂o 28% kwasu palmitynowego). Jego sole: sodowa (palmitynian sodu) i potasowa (palmitynian potasu) s膮 surowcami w przemy艣le, stosowanymi do produkcji myde艂.

    kwas stearynowy - Kwas stearynowy (gr. stear 鈥 艂贸j, t艂uszcz), C17H35COOH 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, jeden z nasyconych kwas贸w t艂uszczowych, sk艂adnik stearyny. Kwas stearynowy wyst臋puje w postaci estru z gliceryn膮 w t艂uszczach zwierz臋cych, a tak偶e w mniejszym stopniu w ro艣linnych (np. 艂贸j wo艂owy sk艂ada si臋 w 24% z kwasu stearynowego). Otrzymuje si臋 go w wyniku hydrolizy t艂uszcz贸w zwierz臋cych w wysokiej temperaturze i pod zwi臋kszonym ci艣nieniem. Jest u偶ywany do produkcji 艣wiec, kredek 艣wiecowych, myde艂, kosmetyk贸w, lek贸w oraz do zmi臋kczania gumy.

    fosfatydyloetanoloamina - Olej z czarnuszki 鈥 olej otrzymywany z t艂oczenia nasion czarnuszki siewnej (Nigella sativa). Lekko gorzkawy w smaku, o intensywnym, korzennym zapachu, w kolorze miodowym do ciemnobr膮zowego. Olej dzia艂a jako przeciwutleniacz, kt贸ry stabilizuje i chroni nienasycone kwasy t艂uszczowe i fosfolipidy wchodz膮ce w sk艂ad b艂on kom贸rkowych przed uszkodzeniem ze strony wolnych rodnik贸w.

    fosfatydyloinozytol - Lecytyny (fosfatydylocholiny, E322) 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych zaliczanych do fosfolipid贸w, w kt贸rych reszta fosforanowa zestryfikowana jest cholin膮. W uj臋ciu 偶ywieniowym nazwa 鈥瀕ecytyna鈥 mo偶e obejmowa膰 tak偶e inne fosfolipidy, np. kefaliny (fosfatydyloetanoloaminy) lub fosfatydyloinozytol.

    korze艅 urtica dioica - Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica L.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). Wyst臋puje w stanie dzikim w Europie, Azji, Afryce P贸艂nocnej, Ameryce P贸艂nocnej, a zawleczona zosta艂a tak偶e na inne obszary i kontynenty. Ro艣nie w wilgotnych lasach i zaro艣lach oraz bardzo cz臋sto, jako gatunek synantropijny, na 偶yznych siedliskach ruderalnych. Pokrzywa zwyczajna jest u偶ytkowana na wiele sposob贸w 鈥 jest ro艣lin膮 lecznicz膮 i kosmetyczn膮, jadaln膮 i paszow膮, dostarcza tak偶e w艂贸kien, barwnika i jest u偶ytkowana w ogrodnictwie. Pokrzywa odgrywa te偶 rol臋 w ludzkiej kulturze duchowej. Z powodu obecno艣ci k艂uj膮co-parz膮cych w艂osk贸w powoduje bolesne podra偶nienia sk贸ry ludzi i zwierz膮t.

    orzechy kola - 艢lazowate, malwowate (Malvaceae Juss.) 鈥 rodzina ro艣lin nale偶膮ca do rz臋du 艣lazowc贸w (Malvales). Obejmuje 244 rodzaje z 4225 gatunkami. S膮 to ro艣liny zielne, krzewy i drzewa szeroko rozprzestrzenione na Ziemi, we wszystkich niemal strefach klimatycznych. Wi臋kszo艣膰 gatunk贸w wyst臋puje w strefie tropikalnej. Podrodziny Malvoideae i Bombacoideae najbardziej zr贸偶nicowane s膮 na kontynentach ameryka艅skich, Byttnerioideae, Grewioideae i Sterculioideae rozprzestrzenione s膮 w strefie r贸wnikowej, a ro艣liny z podrodziny Tilioideae rosn膮 na p贸艂kuli p贸艂nocnej. W Polsce wyst臋puj膮 dziko lub jako ro艣liny uprawiane lub dziczej膮ce gatunki z rodzaj贸w: anoda (Anoda), ketmia (Hibiscus), malwa (Alcea), prawo艣laz (Althaea), 艣laz (Malva), 艣laz贸wka (Lavatera), 艣l臋zawa (Malope), za艣laz (Abutilon). Ro艣liny z tej rodziny produkuj膮 cyklopropenowe kwasy t艂uszczowe i chinony z terpenoid贸w. U licznych przedstawicieli wyst臋puj膮 kom贸rki 艣luzowe (wytwarzaj膮ce 艣luzy). Wa偶ne znaczenie ekonomiczne ma kakaowiec w艂a艣ciwy dostarczaj膮cy nasion zwanych kakao, s艂u偶膮cych do wyrobu wielu produkt贸w spo偶ywczych, ale stosowanych te偶 w farmacji i kosmetyce (zob. proszek kakaowy, mas艂o kakaowe, czekolada). Nasiona koli, bogate w kofein臋, s艂u偶膮 do aromatyzowania napoj贸w. Jadalnych owoc贸w dostarczaj膮 ro艣liny z rodzaj贸w durian, baobab, ketmia, Quararibea, jako warzywa spo偶ywane s膮 m艂ode p臋dy niekt贸rych gatunk贸w ketmii, juty i baobab贸w. Wa偶nymi ro艣linami w艂贸knodajnymi s膮 przedstawiciele rodzaju bawe艂na. Puchowiec pi臋ciopr臋cikowy dostarcza w艂贸kna kapok. W艂贸kna juta pozyskiwane s膮 z ro艣lin z rodzaju juta, ale te偶 wielu innych gatunk贸w tej rodziny (ketmia konopiowata, Clappertonia ficifolia, Decaschistia capitata, Malachra capitata i in.). Wiele ro艣lin stosowanych jest w zio艂olecznictwie i kosmetologii (np. 艣laz, sferomalwa, Sida). Rodzaje drzewiaste takie jak lipa, topolipka, ogorza艂ka, Heritiera dostarczaj膮 cenionego surowca drzewnego. Bardzo liczne ro艣liny z tej rodziny uprawiane s膮 jako ozdobne ze wzgl臋du na efektowne kwiaty, ale te偶 jako cienio- i miododajne drzewa.

    owoc pieczarki bia艂ej - Blanquette 鈥 potrawa francuska maj膮ca form臋 gulaszu (fr. rago没t) mi臋snego lub rybnego. Spo艣r贸d mi臋s najcz臋艣ciej wykorzystywana jest ciel臋cina (fr. blanquette de veau), jagni臋cina (b. d'agneau) lub dr贸b (b. de vollaile), natomiast z ryb zazwyczaj jest podawane z mi臋tusem (b. de lotte), dorad膮 (b. de dorade) lub owocami morza (b. de fruits de mer). Mi臋so na pocz膮tku jest ugotowane w aromatycznym bulionie, a nast臋pnie wymieszane z bia艂ym sosem na bazie 艣mietany i 偶贸艂tek jajek. Najcz臋艣ciej blanquette przyrz膮dzane jest z ciel臋ciny. Innymi sk艂adnikami potrzebnymi do przyrz膮dzenia potrawy s膮 wytrawne bia艂e wino, marchew, cebula, pieczarki, 艣mietana, jajka, m膮ka, mas艂o, olej, tymianek, s贸l i pieprz, a tak偶e ewentualnie w臋dzony boczek, go藕dziki czy szalotka. Zazwyczaj przygotowanie sk艂adnik贸w zajmuje 1 godzin臋 plus p贸艂torej godziny gotowania (wed艂ug innych 藕r贸de艂 przygotowanie sk艂adnik贸w trwa 20 minut, a gotowanie zajmuje 2 godziny). Danie najcz臋艣ciej jest serwowane z winem anjou blanc.

    nasiona guarany. - Paulinia guarana (Paullinia cupana), zwana tak偶e cierniopl膮tem, guaran膮 lub osm臋t膮 鈥 gatunek pn膮cza z rodziny mydle艅cowatych. Wyst臋puje w ca艂ym dorzeczu Amazonki i Pary (Brazylia). Bywa nazywany zwyczajowo guaran膮 od nazwy gorzko-kwa艣nego napoju, sporz膮dzanego z jej nasion. Nazwa napoju za艣 pochodzi od plemienia Guarani.

    kampesterol - Mas艂o shea 鈥 olej ro艣linny uzyskiwany z owoc贸w mas艂osza Parka (ang. pot. shea tree). W postaci 艣wie偶ej, nieprzetworzonej ma konsystencj臋 pasty, barw臋 bia艂aw膮, jest niemal bezwonny i ma bardzo s艂abo wyczuwalny smak.

    korze艅 kudzu - Opornik 艂atkowaty, o艂ownik 艂atkowaty, kudzu (Pueraria montana (Lour.) Merr. var. lobata (Willd.) Maesen & S. M. Almeida ex Sanjappa & Predeep) 鈥 wed艂ug nowych uj臋膰 taksonomicznych odmiana gatunku Pueraria montana, dawniej traktowana jako odr臋bny gatunek Pueraria lobata (Willd.). Reprezentuje rodzin臋 bobowatych. Wykorzystywany jest jako lek tradycyjny oraz 藕r贸d艂o w艂贸kna tekstylnego i stosowanego do olinowania.

    metoksyizoflawon - Prunetyna 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy O-metyloizoflawon贸w. Pierwszy raz zosta艂a wyizolowana w 1910 roku (Finnemore) z kory wi艣ni gorzkiej (Prunus emarginata). Prunetyna wyizolowana z korzeni grochu mo偶e dzia艂a膰 jako atraktant dla p艂ywek Aphanomyces euteiches. Jest tak偶e allosterycznym inhibitorem dehydrogenazy aldehydowej ludzkiej w膮troby.

    7-dihydroksyflawon - Lignany lniane 鈥 naturalne zwi膮zki chemiczne estrogenopodobne pochodzenia ro艣linnego (tak zwane fitoestrogeny) obecne w ziarnach lnu zwyczajnego, zwanych siemieniem lnianym. Uznane za kompatybilne pod wzgl臋dem strukturalnym i funkcjonalnym z estrogenami (偶e艅skimi hormonami p艂ciowymi). Wykazuj膮 zgodno艣膰 biologiczn膮 z estradiolem 17尾, b臋d膮cym g艂贸wnym hormonem 偶e艅skim. Dzi臋ki budowie chemicznej zbie偶nej z estradiolem dostarczane w diecie lignany lniane wsp贸艂zawodnicz膮 z estrogenami ludzkimi o miejsca na receptorach estrogenowych, reguluj膮c gospodark臋 hormonaln膮 cz艂owieka.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋