suplementy diety bez tajemnic

NATURAL COLLAGEN JOINTS

NATURAL COLLAGEN JOINTS to suplement diety w formie tabletki niepowlekane. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Dwutlenek krzemu, Kolagen rybi, Sole magnezowe kwas贸w t艂uszczowych, Glukozaminy chlorowodorek, S贸l sodowa karboksymetylocelulozy, usieciowana, guma celulozowa usieciowana, Celuloza mikrokrystaliczna, 偶el celulozowy, Fosforan diwapniowy, Chrz膮stka rekina, Wyci膮g z imbiru, Wyci膮g z lnu, Witamina C. Produkt ten zg艂oszono do rejestracji w 2015 roku. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety NATURAL COLLAGEN JOINTS zosta艂 wyprodukowany przez BETTERWARE POLSKA Sp. z o.o., oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma BETTERWARE POLSKA.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Dwutlenek krzemu, Kolagen rybi, Sole magnezowe kwas贸w t艂uszczowych, Glukozaminy chlorowodorek, S贸l sodowa karboksymetylocelulozy, usieciowana, guma celulozowa usieciowana, Celuloza mikrokrystaliczna, 偶el celulozowy, Fosforan diwapniowy, Chrz膮stka rekina, Wyci膮g z imbiru, Wyci膮g z lnu, Witamina C
    Forma: tabletki niepowlekane
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2015
    Producent: BETTERWARE POLSKA Sp. z o.o.
    Rejestruj膮cy: BETTERWARE POLSKA
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    dwutlenek krzemu - Ditlenek krzemu, krzemionka (nazwa Stocka: tlenek krzemu(IV)), SiO2 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny z grupy tlenk贸w, w kt贸rym krzem wyst臋puje na IV stopniu utlenienia. Zwykle jest krystalicznym cia艂em sta艂ym o du偶ej twardo艣ci. Wyst臋puje powszechnie na Ziemi jako minera艂 kwarc 鈥 sk艂adnik r贸偶nego rodzaju ska艂, piasku i wielu minera艂贸w. Tworzy kamienie p贸艂szlachetne.

    kolagen rybi - Kolagen 鈥 bia艂ko fibrylarne stanowi膮ce g艂贸wny sk艂adnik substancji mi臋dzykom贸rkowej organizm贸w zwierz臋cych, nadaj膮ce tkankom odporno艣膰 na rozci膮ganie. Wyst臋puje praktycznie we wszystkich tkankach zwierz膮t, pe艂ni膮c rol臋 g艂贸wnego bia艂ka strukturalnego. Wytrzyma艂o艣膰 kolagenu zwi膮zana jest z powtarzaj膮cymi si臋 sekwencjami tripeptydowymi w trzech buduj膮cych go 艂a艅cuchach, dzi臋ki czemu mo偶liwe jest wzajemnie owini臋cie si臋 tych 艂a艅cuch贸w i powstanie d艂ugiej, potr贸jnej helisy (helisa kolagenowa). Kolagen nie stanowi pojedynczego bia艂ka o okre艣lonej strukturze, wyst臋puje wiele typ贸w kolagen贸w wykazuj膮cych pewne r贸偶nice w cechach strukturalnych i funkcjonalnych, st膮d m贸wi si臋 o kolagenach jako rodzinie bia艂ek. Wszystkie jednak zawieraj膮 przynajmniej jedn膮 domen臋 z potr贸jn膮 helis膮 oraz tworz膮 supramolekularne agregaty w substancji mi臋dzykom贸rkowej. Typowo s膮 nierozpuszczalnymi w wodzie pa艂eczkowatymi bia艂kami w艂贸kienkowymi. Kolagen jest najbardziej rozpowszechnionym bia艂kiem zwierz臋cym. W organizmach kr臋gowc贸w stanowi ok. 1/3 wszystkich bia艂ek. Jest g艂贸wnym bia艂kiem w sk贸rze, 艣ci臋gnach i ko艣ciach 鈥 wyst臋puje tam najpowszechniejszy kolagen typu I. W chrz膮stce wyst臋puje kolagen typu II, a w b艂onie podstawnej 鈥 typu IV. Kolagen jest budulcem kutykuli pier艣cienic. Wyst臋puje w mezoglei i tkankach parzyde艂kowc贸w oraz u szkar艂upni, stawonog贸w czy ramienionog贸w i innych bezkr臋gowc贸w. Poza kr贸lestwem zwierz膮t kolagen stwierdzono u otwornic. Kolagen wykorzystywany jest w przemy艣le sk贸rzanym, spo偶ywczym, kosmetycznym, biotechnologicznym i farmaceutycznym.

    glukozaminy chlorowodorek - Glukozamina (艂ac. Glucosaminum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminocukr贸w, pochodna glukozy, w kt贸rej grupa hydroksylowa w pozycji 2 zast膮piona zosta艂a grup膮 aminow膮. W organizmach syntetyzowana jest z glukozy i jest prekursorem szeregu biocz膮steczek, na przyk艂ad kwasu sjalowego, chondroityny, glikoprotein lub heparyny. Acetylowana glukozamina jest merem chityny. Por贸wnanie budowy glukozy i glukozaminy

    s贸l sodowa karboksymetylocelulozy - Karboksymetyloceluloza (CMC, 艂ac. Carboxymethylcellulosum, syn. Carmellosum) 鈥 polimer, p贸艂syntetyczna pochodna celulozy otrzymana przez przy艂膮czenie do jednej z reszt hydroksylowych glukopiranozy grupy karboksymetylowej (-CH2-COOH). Cz臋sto u偶ywana w postaci soli sodowej. W przemy艣le spo偶ywczym jest oznaczona symbolem E466 i nale偶y do grupy emulgator贸w i 艣rodk贸w zag臋szczaj膮cych.

    usieciowana - Karboksymetyloceluloza (CMC, 艂ac. Carboxymethylcellulosum, syn. Carmellosum) 鈥 polimer, p贸艂syntetyczna pochodna celulozy otrzymana przez przy艂膮czenie do jednej z reszt hydroksylowych glukopiranozy grupy karboksymetylowej (-CH2-COOH). Cz臋sto u偶ywana w postaci soli sodowej. W przemy艣le spo偶ywczym jest oznaczona symbolem E466 i nale偶y do grupy emulgator贸w i 艣rodk贸w zag臋szczaj膮cych.

    celuloza mikrokrystaliczna - Celuloza mikrokrystaliczna (E 460 I) 鈥 substancja wype艂niaj膮ca, stosowana w gastronomii.

    偶el celulozowy - Substancje pomocnicze 鈥 substancje pochodzenia naturalnego lub syntetyczne (zwi膮zki chemiczne) oraz ich mieszaniny wchodz膮ce w sk艂ad postaci leku, kt贸re swoim dzia艂aniem nie wywieraj膮 wp艂ywu farmakologicznego na organizm chorego, ani nie wchodz膮 w niepo偶膮dane reakcje wp艂ywaj膮ce na trwa艂o艣膰 leku. Substancje pomocnicze w przeciwie艅stwie do czynnych stanowi膮 t臋 cz臋艣膰 sk艂adnik贸w leku, kt贸ra nie bierze udzia艂 w poprawie jego stanu, ale mo偶e u艂atwia膰 przyj臋cie leku. Niekt贸rych substancji (np. sacharoza, glukoza, galaktoza, skrobia pszeniczna, laktoza, aspartam) nie mo偶na stosowa膰 w okre艣lonych jednostkach chorobowych (lub mo偶na stosowa膰 tylko w ograniczonych ilo艣ciach). Substancje pomocnicze w produkcie leczniczym: nadaj膮 w艂a艣ciw膮 posta膰 leku, decyduj膮 o w艂a艣ciwo艣ciach fizycznych produktu leczniczego, zwi臋kszaj膮 trwa艂o艣膰 substancji leczniczej, poprawiaj膮 wygl膮d i smak leku, maj膮 wp艂yw na szybko艣膰 uwalniania i wch艂aniania substancji leczniczej (zwi臋kszaj膮 jego biodost臋pno艣膰);

    fosforan diwapniowy - Wodorofosforan wapnia (艂ac. calcii hydrogenophosphas) 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny, wodoros贸l wapniowa kwasu fosforowego. Ma posta膰 bia艂ego bezwonnego proszku lub kryszta艂k贸w. Praktycznie nie rozpuszcza si臋 w wodzie. Bezwodny wodorofosforan wapnia wyst臋puje w naturze jako minera艂 monetyt, a dihydrat jako bruszyt.

    wyci膮g z imbiru - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, palone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    wyci膮g z lnu - Len zwyczajny (Linum usitatissimum L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny lnowatych (Linaceae). Pochodzi z Bliskiego Wschodu, z rejonu 呕yznego P贸艂ksi臋偶yca. Obecnie w stanie dzikim nie wyst臋puje, znany jest tylko z uprawy. W Polsce jest ro艣lin膮 uprawn膮, czasami przej艣ciowo dziczej膮c膮 (efemerofit).

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋