suplementy diety bez tajemnic

Natural Collagen Joints

Natural Collagen Joints w formie tabletki niepowlekane zawiera w sk艂adzie Witamina C, Wyci膮g z imbiru, Wyci膮g z lnu, Dwutlenek krzemu, Sole magnezowe kwas贸w t艂uszczowych, Glukozaminy chlorowodorek, S贸l sodowa karboksymetylocelulozy, usieciowana, guma celulozowa usieciowana, Celuloza mikrokrystaliczna, 偶el celulozowy, Fosforan diwapniowy, Chrz膮stka rekina, Kolagen rybi. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2015. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Natural Collagen Joints zosta艂 wyprodukowany przez BETTERWARE Polska Sp. z o.o., oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma BETTERWARE Polska Sp. z o.o..

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Witamina C, Wyci膮g z imbiru, Wyci膮g z lnu, Dwutlenek krzemu, Sole magnezowe kwas贸w t艂uszczowych, Glukozaminy chlorowodorek, S贸l sodowa karboksymetylocelulozy, usieciowana, guma celulozowa usieciowana, Celuloza mikrokrystaliczna, 偶el celulozowy, Fosforan diwapniowy, Chrz膮stka rekina, Kolagen rybi
    Forma: tabletki niepowlekane
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2015
    Producent: BETTERWARE Polska Sp. z o.o.
    Rejestruj膮cy: BETTERWARE Polska Sp. z o.o.
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    wyci膮g z imbiru - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, 偶ytnie, palone, w臋dzone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    wyci膮g z lnu - Len zwyczajny (Linum usitatissimum L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny lnowatych (Linaceae). Pochodzi z Bliskiego Wschodu, z rejonu 呕yznego P贸艂ksi臋偶yca. Obecnie w stanie dzikim nie wyst臋puje, znany jest tylko z uprawy. W Polsce jest ro艣lin膮 uprawn膮, czasami przej艣ciowo dziczej膮c膮 (efemerofit).

    dwutlenek krzemu - Ditlenek krzemu, krzemionka (nazwa Stocka: tlenek krzemu(IV)), SiO2 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny z grupy tlenk贸w, w kt贸rym krzem wyst臋puje na IV stopniu utlenienia. Zwykle jest krystalicznym cia艂em sta艂ym o du偶ej twardo艣ci. Wyst臋puje powszechnie na Ziemi jako minera艂 kwarc 鈥 sk艂adnik r贸偶nego rodzaju ska艂, piasku i wielu minera艂贸w. Tworzy kamienie p贸艂szlachetne.

    glukozaminy chlorowodorek - Glukozamina (艂ac. Glucosaminum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminocukr贸w, pochodna glukozy, w kt贸rej grupa hydroksylowa w pozycji 2 zast膮piona zosta艂a grup膮 aminow膮. W organizmach syntetyzowana jest z glukozy i jest prekursorem szeregu biocz膮steczek, na przyk艂ad kwasu sjalowego, chondroityny, glikoprotein lub heparyny. Acetylowana glukozamina jest merem chityny. Por贸wnanie budowy glukozy i glukozaminy

    s贸l sodowa karboksymetylocelulozy - Karboksymetyloceluloza (CMC, 艂ac. Carboxymethylcellulosum, syn. Carmellosum) 鈥 polimer, p贸艂syntetyczna pochodna celulozy otrzymana przez przy艂膮czenie do jednej z reszt hydroksylowych glukopiranozy grupy karboksymetylowej (-CH2-COOH). Cz臋sto u偶ywana w postaci soli sodowej. W przemy艣le spo偶ywczym jest oznaczona symbolem E466 i nale偶y do grupy emulgator贸w i 艣rodk贸w zag臋szczaj膮cych.

    usieciowana - Karboksymetyloceluloza (CMC, 艂ac. Carboxymethylcellulosum, syn. Carmellosum) 鈥 polimer, p贸艂syntetyczna pochodna celulozy otrzymana przez przy艂膮czenie do jednej z reszt hydroksylowych glukopiranozy grupy karboksymetylowej (-CH2-COOH). Cz臋sto u偶ywana w postaci soli sodowej. W przemy艣le spo偶ywczym jest oznaczona symbolem E466 i nale偶y do grupy emulgator贸w i 艣rodk贸w zag臋szczaj膮cych.

    celuloza mikrokrystaliczna - Celuloza mikrokrystaliczna (E 460 I) 鈥 substancja wype艂niaj膮ca, stosowana w gastronomii.

    偶el celulozowy - Substancje pomocnicze 鈥 substancje pochodzenia naturalnego lub syntetyczne (zwi膮zki chemiczne) oraz ich mieszaniny wchodz膮ce w sk艂ad postaci leku, kt贸re swoim dzia艂aniem nie wywieraj膮 wp艂ywu farmakologicznego na organizm chorego, ani nie wchodz膮 w niepo偶膮dane reakcje wp艂ywaj膮ce na trwa艂o艣膰 leku. Substancje pomocnicze w przeciwie艅stwie do czynnych stanowi膮 t臋 cz臋艣膰 sk艂adnik贸w leku, kt贸ra nie bierze udzia艂 w poprawie jego stanu, ale mo偶e u艂atwia膰 przyj臋cie leku. Niekt贸rych substancji (np. sacharoza, glukoza, galaktoza, skrobia pszeniczna, laktoza, aspartam) nie mo偶na stosowa膰 w okre艣lonych jednostkach chorobowych (lub mo偶na stosowa膰 tylko w ograniczonych ilo艣ciach). Substancje pomocnicze w produkcie leczniczym: nadaj膮 w艂a艣ciw膮 posta膰 leku, decyduj膮 o w艂a艣ciwo艣ciach fizycznych produktu leczniczego, zwi臋kszaj膮 trwa艂o艣膰 substancji leczniczej, poprawiaj膮 wygl膮d i smak leku, maj膮 wp艂yw na szybko艣膰 uwalniania i wch艂aniania substancji leczniczej (zwi臋kszaj膮 jego biodost臋pno艣膰);

    fosforan diwapniowy - Wodorofosforan wapnia (艂ac. calcii hydrogenophosphas) 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny, wodoros贸l wapniowa kwasu fosforowego. Ma posta膰 bia艂ego bezwonnego proszku lub kryszta艂k贸w. Praktycznie nie rozpuszcza si臋 w wodzie. Bezwodny wodorofosforan wapnia wyst臋puje w naturze jako minera艂 monetyt, a dihydrat jako bruszyt.

    kolagen rybi - Kolagen 鈥 bia艂ko fibrylarne stanowi膮ce g艂贸wny sk艂adnik substancji mi臋dzykom贸rkowej organizm贸w zwierz臋cych, nadaj膮ce tkankom odporno艣膰 na rozci膮ganie. Wyst臋puje praktycznie we wszystkich tkankach zwierz膮t, pe艂ni膮c rol臋 g艂贸wnego bia艂ka strukturalnego. Wytrzyma艂o艣膰 kolagenu zwi膮zana jest z powtarzaj膮cymi si臋 sekwencjami tripeptydowymi w trzech buduj膮cych go 艂a艅cuchach, dzi臋ki czemu mo偶liwe jest wzajemnie owini臋cie si臋 tych 艂a艅cuch贸w i powstanie d艂ugiej, potr贸jnej helisy (helisa kolagenowa). Kolagen nie stanowi pojedynczego bia艂ka o okre艣lonej strukturze, wyst臋puje wiele typ贸w kolagen贸w wykazuj膮cych pewne r贸偶nice w cechach strukturalnych i funkcjonalnych, st膮d m贸wi si臋 o kolagenach jako rodzinie bia艂ek. Wszystkie jednak zawieraj膮 przynajmniej jedn膮 domen臋 z potr贸jn膮 helis膮 oraz tworz膮 supramolekularne agregaty w substancji mi臋dzykom贸rkowej. Typowo s膮 nierozpuszczalnymi w wodzie pa艂eczkowatymi bia艂kami w艂贸kienkowymi. Kolagen jest najbardziej rozpowszechnionym bia艂kiem zwierz臋cym. W organizmach kr臋gowc贸w stanowi ok. 1/3 wszystkich bia艂ek. Jest g艂贸wnym bia艂kiem w sk贸rze, 艣ci臋gnach i ko艣ciach 鈥 wyst臋puje tam najpowszechniejszy kolagen typu I. W chrz膮stce wyst臋puje kolagen typu II, a w b艂onie podstawnej 鈥 typu IV. Kolagen jest budulcem kutykuli pier艣cienic. Wyst臋puje w mezoglei i tkankach parzyde艂kowc贸w oraz u szkar艂upni, stawonog贸w czy ramienionog贸w i innych bezkr臋gowc贸w. Poza kr贸lestwem zwierz膮t kolagen stwierdzono u otwornic. Kolagen wykorzystywany jest w przemy艣le sk贸rzanym, spo偶ywczym, kosmetycznym, biotechnologicznym i farmaceutycznym.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋