suplementy diety bez tajemnic

Myprotein Hard Gainer Extreme

Suplement diety Myprotein Hard Gainer Extreme zosta艂 zg艂oszony do rejestracji w 2019 roku. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Hard Gainer Extreme (mieszanka koncentratu bia艂ka serwatki, koncentratu bia艂ka mlecznego, zhydrolizowanego bia艂ka serwatki, kazeinianu wapnia, maltodekstryny, skrobi kukurydzy woskowej, fruktozy, m膮ki z nasion lnu i inuliny). Jego obecny status rejestracji: weryfikacja w toku. Producentem tego suplementu diety jest firma Myprotein.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Hard Gainer Extreme (mieszanka koncentratu bia艂ka serwatki, koncentratu bia艂ka mlecznego, zhydrolizowanego bia艂ka serwatki, kazeinianu wapnia, maltodekstryny, skrobi kukurydzy woskowej, fruktozy, m膮ki z nasion lnu i inuliny)
    Forma: proszek
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: Myprotein
    Rejestruj膮cy: Topform Sp. z o.o.
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    koncentratu bia艂ka mlecznego - Ostra bia艂aczka szpikowa, ostra bia艂aczka mieloblastyczna, ostra bia艂aczka nielimfoblastyczna (艂ac. myelosis leukaemica acuta), AML (od ang. acute myeloid leukemia), ANLL (od ang. acute nonlymphocytic leukemia) 鈥 grupa chor贸b spowodowana nowotworowym rozrostem w szpiku wczesnych kom贸rek prekursorowych krwi. U jej podstaw le偶y klonalna proliferacja i nagromadzenie si臋 w organizmie niedojrza艂ych morfologicznie i upo艣ledzonych czynno艣ciowo kom贸rek blastycznych wywodz膮cych si臋 ze stransformowanej kom贸rki hematopoetycznej. W mechanizmie powstawania choroby kluczowe s膮 zaburzenia genetyczne zak艂贸caj膮ce dojrzewanie i apoptoz臋 wczesnych prekursor贸w mielopoezy. Zaburzenie hierarchicznej struktury krwiotworzenia powoduje niewydolno艣膰 szpiku i objawy niedoboru krwinek czerwonych, p艂ytek krwi i leukocyt贸w, a jednocze艣nie cz臋sto wyst臋puje nagromadzenie si臋 dysfunkcyjnego klonu bia艂aczkowego, kt贸rego nadmiar mo偶e przyczynia膰 si臋 do zaburze艅 mikrokr膮偶enia, nacieczenia r贸偶nych narz膮d贸w i zatrucia organizmu produktami rozpadu kom贸rek blastycznych. Ostra bia艂aczka szpikowa stanowi oko艂o 80% ostrych bia艂aczek u os贸b doros艂ych, ale u dzieci jest nowotworem rzadszym od ostrej bia艂aczki limfoblastycznej. Zapadalno艣膰 na chorob臋 ro艣nie wraz z wiekiem. Najwa偶niejszymi czynnikami ryzyka zachorowania jest ekspozycja na promieniowanie jonizuj膮ce, zespo艂y mielodysplastyczne, zespo艂y mieloproliferacyjne, kontakt z niekt贸rymi czynnikami chemicznymi, a tak偶e leczenie niekt贸rymi cytostatykami. Rozpoznanie ostrej bia艂aczki szpikowej jest stawiane na podstawie udzia艂u kom贸rek blastycznych albo ich r贸wnowa偶nik贸w we krwi lub szpiku przekraczaj膮cego 20%. Stwierdzenie typowych powtarzalnych zmian cytogenetycznych pozwala na rozpoznanie choroby niezale偶nie od odsetka blast贸w. W diagnostyce konieczne jest pobranie szpiku kostnego, kt贸ry umo偶liwia szczeg贸艂owe badania, w tym badania genetyczne i molekularne pozwalaj膮ce okre艣li膰 typ bia艂aczki oraz zakwalifikowa膰 do odpowiedniej grupy ryzyka, co jest istotne dla wyboru najlepszej strategii leczniczej. Leczenie ostrej bia艂aczki szpikowej jest oparte na chemioterapii i jest z艂o偶one z trzech faz: indukcji remisji, konsolidacji (utrwalania) remisji i leczenia poremisyjnego. W indukcji remisji u chorych poni偶ej 60 roku 偶ycia podaje si臋 antracykliny w po艂膮czeniu z cytarabin膮. Leczenie konsolidacyjne jest zr贸偶nicowane dla r贸偶nych grup ryzyka i w grupie korzystnego ryzyka stosuje si臋 cytarabin臋 w wysokiej dawce, a w grupie po艣redniego i wysokiego ryzyka wykonuje si臋 przeszczepienie szpiku. Leczenie poremisyjne r贸wnie偶 jest zr贸偶nicowane dla poszczeg贸lnych grup ryzyka. W grupie korzystnego ryzyka zaleca si臋 kilka cykli cytarabiny w wysokiej dawce i monitorowanie choroby resztkowej. U chorych w grupie po艣redniego i niekorzystnego ryzyka zalecan膮 strategi膮 jest przeszczepienie szpiku. Dla chorych powy偶ej 60. roku 偶ycia stosuje si臋 post臋powanie o obni偶onej toksyczno艣ci. Odmienne jest leczenie ostrej bia艂aczki promielocytowej, gdzie najwa偶niejsz膮 rol臋 pe艂ni tretynoina oraz tr贸jtlenek arsenu. Wa偶na jest terapia wspomagaj膮ca, kt贸ra zapobiega potencjalnie 艣miertelnym powik艂aniom choroby i mo偶e wyd艂u偶a膰 prze偶ycie ca艂kowite. Rokowanie zale偶y przede wszystkim od grupy ryzyka cytogenetyczno-molekularnego i jest znacz膮co lepsze w grupach ni偶szego rokowania, u kt贸rych po osi膮gni臋tej remisji przeprowadzono allogeniczne przeszczepienie szpiku.

    kazeinianu wapnia - Podpuszczka (inaczej: rennina, chymozyna) 鈥 enzym trawienny, kt贸ry znajduje si臋 w du偶ych ilo艣ciach w 艣luz贸wce 偶o艂膮dka ciel臋cego. Jest ona wykorzystywana w mleczarstwie do produkcji ser贸w podpuszczkowych. Istniej膮 tak偶e podpuszczki ro艣linne, znajduj膮ce si臋 w niekt贸rych sokach i tkankach ro艣lin oraz grzyb贸w. Od czas贸w antycznych powszechnie znan膮 substancj膮 wywo艂uj膮c膮 proces 艣cinania mleka jest sok figowy. Obecnie w u偶yciu znajduj膮 si臋 tak偶e podpuszczki syntetyczne. Podpuszczka wyst臋puje r贸wnie偶 w 偶o艂膮dku cz艂owieka, ale jedynie w okresie niemowl臋cym, zanika u dzieci oko艂o trzeciego roku 偶ycia[potrzebny przypis] 鈥 powoduje denaturacj臋 bia艂ka z mleka matki. Przy pH zbli偶onym do warto艣ci 4,0, katalizuje rozk艂ad rozpuszczalnego kazeinianu wapnia do nierozpuszczalnego parakazeinianu (twar贸g), kt贸ry jest nast臋pnie trawiony pepsyn膮.

    maltodekstryny - Dekstryny 鈥 grupa z艂o偶onych w臋glowodan贸w, zbudowanych z pochodnych cukr贸w prostych, po艂膮czonych wi膮zaniami 伪-1,4-glikozydowymi, o d艂ugo艣ci od 3 do ok. 12鈥14 mer贸w. Dekstryny powstaj膮 w wyniku enzymatycznej lub powodowanej kwasami mineralnymi hydrolizy skrobi. W przemy艣le dekstryny s膮 produkowane w wyniku katalitycznej hydrolizy skrobi pochodz膮cej mi臋dzy innymi z ziemniak贸w, kukurydzy, owsa, ry偶u, tapioki. Dekstryny powstaj膮 w jamie ustnej w czasie wst臋pnego trawienia skrobi i innych cukr贸w z艂o偶onych, na skutek p臋kania wi膮za艅 伪-1,4-glikozydowych, 艂膮cz膮cych mery glukozowe pod wp艂ywem enzym贸w obecnych w 艣linie, m.in. amylazy. Dekstryny s膮 艂atwo rozpuszczalnymi w wodzie, substancjami krystalicznymi o barwie bia艂ej. Rozr贸偶nia si臋 dekstryny liniowe (o otwartych 艂a艅cuchach) oraz dekstryny cykliczne, o kszta艂cie toroidalnym zwane cyklodekstrynami. Wszystkie dekstryny s膮 stosunkowo 艂atwo przyswajalne, gdy偶 po spo偶yciu ulegaj膮 takiemu samemu rozk艂adowi do glukozy, jak inne cukry z艂o偶one. Dekstryny maj膮 szereg zastosowa艅 praktycznych, ze wzgl臋du na 艂atwo艣膰 ich produkcji i nisk膮 cen臋. S膮 m.in. stosowane jako nietoksyczne kleje biurowe o charakterystycznym s艂odkim smaku, substancje zag臋szczaj膮ce w produkcji s艂odyczy oraz tanie masy plastyczne, z kt贸rych produkowa膰 mo偶na np. jednorazowe, ekologiczne naczynia. W farmacji dekstryny s膮 stosowane jako sk艂adniki mas tabletkowych oraz otoczki tabletek i kapsu艂ek, kt贸re po spo偶yciu same rozpuszczaj膮 si臋 w przewodzie pokarmowym. W medycynie wodne roztwory dekstryn, s膮 stosowane jako p艂yny krwiozast臋pcze, gdy偶 stosunkowo 艂atwo jest uzyska膰 z dekstryn roztw贸r o odpowiedniej lepko艣ci umo偶liwiaj膮cej ich podawanie do偶ylne w postaci wlewu kroplowego. Cyklodekstryny, dzi臋ki swojej unikatowej budowie, s膮 stosowane jako cz膮steczki zdolne do transportu lek贸w do 艣ci艣le okre艣lonych tkanek.

    skrobi kukurydzy woskowej - Skrobia 鈥 w臋glowodan, polisacharyd ro艣linny, sk艂adaj膮cy si臋 wy艂膮cznie z mer贸w glukozy po艂膮czonych wi膮zaniami 伪-glikozydowymi, pe艂ni膮cy w ro艣linach rol臋 magazynu energii. Skrobia jest g艂贸wnym w臋glowodanem w diecie cz艂owieka.

    fruktozy - Fruktoza, cukier owocowy (z 艂ac. fructus, owoc) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy ketoz. W stanie wolnym wyst臋puje naturalnie w owocach, miodzie, nektarze kwiat贸w i spermie ssak贸w. Reszty fruktozy wchodz膮 w sk艂ad szeregu di-, oligo- i polisacharyd贸w, na przyk艂ad sacharozy (glukoza + fruktoza), rafinozy (glukoza + fruktoza + galaktoza) lub inuliny. W temperaturze pokojowej jest bia艂膮 substancj膮 krystaliczn膮. Temperatura topnienia to oko艂o 100 掳C. Fruktoza charakteryzuje si臋 s艂odkim smakiem (jest nieco s艂odsza od sacharozy i znacznie s艂odsza od glukozy) oraz dobr膮 rozpuszczalno艣ci膮 w wodzie. W wyniku fermentacji ulega przemianie do etanolu. Fruktoza jest nieprzydatna organizmowi podczas wysi艂ku fizycznego, poniewa偶 jest znacznie wolniej wch艂aniana z krwi ni偶 glukoza. Znaczne ilo艣ci fruktozy mog膮 powodowa膰 biegunk臋 i b贸le 偶o艂膮dkowo-jelitowe. W spermie fruktoza jest g艂贸wnym substratem energetycznym plemnik贸w w procesie oddychania beztlenowego. Powoduje te偶 wyra藕ne podniesienie poziomu tr贸jgliceryd贸w we krwi. Fruktoza charakteryzuje si臋 najwi臋ksz膮 s艂odko艣ci膮 spo艣r贸d w臋glowodan贸w najcz臋艣ciej stosowanych do s艂odzenia.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋