suplementy diety bez tajemnic

Maxiluten

Maxiluten w formie tabletki zawiera w sk艂adzie Cynk, Witamina C, Witamina A, Wyci膮g z kwiat贸w aksamitki wzniesionej, Wyci膮g z kwiat贸w r贸偶y stulistnej, Wosk carnauba, Wosk pszczeli, Czer艅 brylantowa, Indygotyna, Kwasy t艂uszczowe, Talk, Hydroksypropyloceluloza, Dwutlenek krzemu, Dwutlenek tytanu, Sole magnezowe kwas贸w t艂uszczowych, Hydroksypropylometyloceluloza, Luteina, Celuloza. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2014. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Maxiluten zosta艂 wyprodukowany przez Aflofarm Farmacja Polska SP. z o.o., Partyzancka 133/151, 95-200 Pabianice, Polska, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Aflofarm Farmacja Polska SP. z o.o., Partyzancka 133/151, 95-200 Pabianice.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Cynk, Witamina C, Witamina A, Wyci膮g z kwiat贸w aksamitki wzniesionej, Wyci膮g z kwiat贸w r贸偶y stulistnej, Wosk carnauba, Wosk pszczeli, Czer艅 brylantowa, Indygotyna, Kwasy t艂uszczowe, Talk, Hydroksypropyloceluloza, Dwutlenek krzemu, Dwutlenek tytanu, Sole magnezowe kwas贸w t艂uszczowych, Hydroksypropylometyloceluloza, Luteina, Celuloza
    Forma: tabletki
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2014
    Producent: Aflofarm Farmacja Polska SP. z o.o., Partyzancka 133/151, 95-200 Pabianice, Polska
    Rejestruj膮cy: Aflofarm Farmacja Polska SP. z o.o., Partyzancka 133/151, 95-200 Pabianice
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    cynk - Cynk (Zn, 艂ac. zincum) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z grupy cynkowc贸w w uk艂adzie okresowym (grupa 12). Odkryto 30 izotop贸w cynku z przedzia艂u mas 54鈥83, z czego trwa艂e s膮 izotopy 64Zn, 66Zn, 67Zn, 68Zn i 70Zn. Zosta艂 odkryty w Indiach lub Chinach przed 1500 rokiem p.n.e. Do Europy wiedza o tym metalu zaw臋drowa艂a dopiero w XVII wieku.

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    witamina a - Witaminy A 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych zaliczanych do retinoid贸w (z kt贸rych najwa偶niejszy jest retinol), pe艂ni膮cych w organizmie funkcj臋 niezb臋dnego sk艂adnika pokarmowego, rozpuszczalnej w t艂uszczach witaminy. W po偶ywieniu pochodzenia zwierz臋cego podstawow膮 form膮, w jakiej ona wyst臋puje, jest ester 鈥 palmitynian retinolu, kt贸ry w jelicie cienkim ulega deestryfikacji do alkoholu 鈥 retinolu. Inne wa偶ne pochodne zwi膮zane z aktywno艣ci膮 witaminy A to: retinal (aldehyd) i tretynoina (kwas retinowy). Zawarto艣膰 witaminy A w po偶ywieniu lub suplementach diety podawana jest zazwyczaj w tzw. jednostkach mi臋dzynarodowych (j.m.; ang. International Units, IU). Naukowcy opracowuj膮cy normy zalecanego dziennego spo偶ycia pos艂uguj膮 si臋 z kolei najcz臋艣ciej inn膮 jednostk膮: mikrogramami r贸wnowa偶nika retinolu (ang. Retinol Activity Equivalents, RAE). Przeliczanie jednych jednostek na drugie nie jest proste (zr贸偶nicowana dieta zawieraj膮ca 900 碌g r贸wnowa偶nika retinolu mo偶e zawiera膰 3鈥36 tys. j.m. witaminy A): 1 IU retinolu = 0,3 碌g RAE 1 IU 尾-karotenu w suplemencie diety = 0,15 碌g RAE 1 IU 尾-karotenu w po偶ywieniu = 0,05 碌g RAE 1 IU 伪-karotenu lub kryptoksantyny = 0,025 碌g RAEWitamina A jest odporna na dzia艂anie wysokiej temperatury, jednak kontakt z 偶elazem lub miedzi膮 powoduje jej zanik.

    wyci膮g z kwiat贸w r贸偶y stulistnej - R贸偶a (Rosa L.) 鈥 rodzaj krzew贸w nale偶膮cych do rodziny r贸偶owatych (Rosaceae). Znanych jest 150鈥200 gatunk贸w wyst臋puj膮cych na p贸艂kuli p贸艂nocnej, czasem podaje si臋 nawet dwukrotnie wi臋ksz膮 liczb臋, co wynika z r贸偶nego traktowania takson贸w. Wi臋kszo艣膰 ozdobnych odmian r贸偶y rozmna偶a si臋 przez okulizacj臋 na podk艂adkach z dzikich r贸偶. R贸偶ami zajmuje si臋 nauka rodologia 鈥 ga艂膮藕 botaniki.

    wosk carnauba - Carnauba, tak偶e karnauba (艂ac. Cera Carnauba) 鈥 naturalny wosk ro艣linny pozyskiwany z li艣ci kopernicji, palmy Copernicia cerifera, rosn膮cej w Brazylii. Wydziela si臋 w postaci drobnych 艂usek z li艣ci palmowych. Ma barw臋 od jasnozielonawej do brudnoszarej, a po oczyszczeniu 偶贸艂taw膮 lub bia艂膮. Topnieje w temperaturze od 80 do 85 掳C. Ma ci臋偶ar w艂a艣ciwy 0,990-0,999. Jest najtwardszym ze znanych obecnie wosk贸w naturalnych. U偶ywany jest do utwardzania wosku pszczelego, w konserwacji dzie艂 sztuki, a tak偶e do produkcji niekt贸rych 偶elk贸w oraz otoczki/glazury tic-tac贸w. Rozpuszcza si臋 w benzenie, wrz膮cym eterze i alkoholu.

    wosk pszczeli - Wosk pszczeli (wosk 偶贸艂ty, 艂ac. Cera flava) 鈥 wydzielina gruczo艂贸w woskowych pszcz贸艂 s艂u偶膮ca im do budowania plastr贸w w ulu. Gruczo艂y woskowe pszcz贸艂 znajduj膮 si臋 na spodniej cz臋艣ci odw艂oka pszczo艂y robotnicy. Produkcja wosku zale偶y od jej wieku. Najwi臋ksza jest w trzecim tygodniu 偶ycia pszczo艂y. W temperaturze pokojowej jest cia艂em sta艂ym. Topi si臋 przy 62-72 掳C (w zale偶no艣ci od sk艂adu). Jego ci臋偶ar w艂a艣ciwy wynosi 0,954-0.969 g /cm鲁. Wydzielony na powierzchni odw艂oka pszczo艂y ma barw臋 bia艂aw膮 i jest nieco przezroczysty. Ciemniejsze zabarwienie wosku plastra spowodowane jest domieszk膮 kitu pszczelego oraz zanieczyszczeniami. W miar臋 up艂ywu czasu wosk w plastrze zmienia barw臋 na ciemno偶贸艂t膮 a nawet ciemnobr膮zow膮. W przemy艣le spo偶ywczym posiada oznaczenie E-901. Syntetyczny wosk pszczeli jest wysoce rafinowanym produktem ropy naftowej.

    czer艅 brylantowa - Czer艅 brylantowa PN (E151) 鈭 organiczny zwi膮zek chemiczny, dwuazowy barwnik spo偶ywczy, kt贸ry rozpuszczony w wodzie daje granatowo-fioletowe zabarwienie. Znajduje zastosowanie w barwieniu niekt贸rych wyrob贸w cukierniczych oraz napoj贸w spirytusowych. Jest zakazany w Stanach Zjednoczonych. Dopuszczalne dzienne spo偶ycie wynosi 1-5 mg/kg cia艂a.

    indygotyna - Indygokarmin, indygotyna 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, disulfonowa pochodna indyga, niebieski barwnik syntetyczny, wska藕nik pH i wska藕nik redoks. Stosowany jest w medycynie, przemy艣le barwnik贸w (mi臋dzy innymi jako barwnik spo偶ywczy o numerze E132) i jako odczynnik chemiczny. Jako wska藕nik pH, w roztworach silnie zasadowych przyjmuje barw臋 偶贸艂t膮, w innych za艣 niebiesk膮; w pH po艣rednim ma barw臋 zielon膮. Zmiana barwy zachodzi w zakresie pH 11,7鈥14,0. Mo偶e by膰 stosowany jako wska藕nik redoks (niebieski w formie utlenionej, 偶贸艂ty w formie zredukowanej), gdy偶 艂atwo i odwracalnie ulega redukcji do leukoindygokarminu, za pomoc膮 na przyk艂ad py艂u cynkowego lub glukozy. Podczas stopniowej redukcji cukrem w 艣rodowisku zasadowym barwa roztworu zmienia si臋 na 偶贸艂t膮, poprzez po艣redni zwi膮zek o barwie czerwonej. Leukoindygokarmin jest czu艂ym wska藕nikiem umo偶liwiaj膮cym wykrywanie tlenu.

    kwasy t艂uszczowe - Kwasy t艂uszczowe 鈥 kwasy monokarboksylowe o wzorze og贸lnym R-COOH (R oznacza 艂a艅cuch w臋glowodorowy, a COOH jest grup膮 karboksylow膮 znajduj膮c膮 si臋 na ko艅cu tego 艂a艅cucha). Poj臋cie kwas贸w t艂uszczowych bywa rozszerzane na wszystkie alifatyczne niecykliczne kwasy karboksylowe. Kwasy t艂uszczowe wyst臋puj膮ce naturalnie wchodz膮 w sk艂ad t艂uszcz贸w lub wyst臋puj膮 w postaci 鈥瀢olnej鈥 (tzn. wolne kwasy t艂uszczowe, FFA, z ang. free fatty acids). Po艂膮czenie 3 cz膮steczek kwas贸w t艂uszczowych z cz膮steczk膮 glicerolu tworzy triglicerydy. 艁a艅cuch w臋glowodorowy naturalnych kwas贸w t艂uszczowych jest zazwyczaj prosty (nierozga艂臋ziony) i mo偶e zawiera膰 kilka wi膮za艅 podw贸jnych (o konfiguracji Z). Dla kwas贸w zawieraj膮cych 10 lub wi臋cej atom贸w w臋gla stosuje si臋 okre艣lenie wy偶sze kwasy t艂uszczowe. Naturalne kwasy t艂uszczowe zbudowane s膮 z parzystej liczby atom贸w w臋gla, a ich liczba wynosi najcz臋艣ciej 12鈥20. Od ni偶szych kwas贸w karboksylowych r贸偶ni膮 si臋 g艂贸wnie tym, 偶e z powodu przewagi cz臋艣ci hydrofobowej nad hydrofilow膮 s膮 nierozpuszczalne w wodzie i maj膮 neutralne pH. Kwasy t艂uszczowe cz臋sto oznacza si臋 w notacji n:m, gdzie n to liczba atom贸w w臋gla w cz膮steczce (wliczaj膮c w to atom zawarty w grupie karboksylowej), za艣 m to liczba wi膮za艅 podw贸jnych mi臋dzy nimi. W przyrodzie wyst臋puj膮 w postaci estr贸w z gliceryn膮, czyli t艂uszcz贸w, z kt贸rych otrzymuje si臋 je przez hydroliz臋. Nasycone kwasy t艂uszczowe mo偶na tak偶e uzyska膰 przez katalityczne uwodornienie odpowiednich kwas贸w nienasyconych. Kwasy t艂uszczowe wykorzystywane s膮 do produkcji myd艂a, farb olejnych, lek贸w i kosmetyk贸w. Poza tym wykorzystuje si臋 je w przemy艣le spo偶ywczym (mas艂o, oleje, smalec, margaryna), oraz jako paliwa (stearyna w 艣wiecy) tak偶e w postaci t艂uszcz贸w (lampki olejowe). Kwasy t艂uszczowe pe艂ni膮 istotn膮 rol臋 biologiczn膮, g艂贸wnie jako materia艂 energetyczny i zapasowy. W wyniku procesu 尾-oksydacji Knoopa s膮 rozk艂adane do reszt acetylowych zwi膮zanych tioestrowo z koenzymem A. Powsta艂y acetylokoenzym A ulega w cyklu Krebsa rozk艂adowi z utlenieniem do CO2 i wydzieleniem atom贸w wodoru, kt贸re s膮 nast臋pnie utleniane do wody w 艂a艅cuchu oddechowym. Kwasy t艂uszczowe s膮 wa偶nym zapasowym materia艂em energetycznym, przechowywanym w postaci tr贸jgliceryd贸w w tkance t艂uszczowej. W wyniku utleniania kwas贸w t艂uszczowych powstaje energia potrzebna do proces贸w 偶yciowych. Mog膮 by膰 syntezowane w procesie liponeogenezy. W zale偶no艣ci od obecno艣ci i liczby wi膮za艅 nienasyconych kwasy t艂uszczowe dziel膮 si臋 na nasycone i nienasycone (jedno- i wielonienasycone).

    talk - Talk 鈥 minera艂 z gromady krzemian贸w. Nale偶y do grupy minera艂贸w pospolitych. Nazwa pochodzi od arabskiego s艂owa talk oznaczaj膮cego mik臋 i nawi膮zuje do podobie艅stwa tych minera艂贸w. Z kolei po 艂acinie talcus to t艂uszcz, st膮d w dawnej polszczy藕nie czasem u偶ywano nazwy 艂ojek.

    hydroksypropyloceluloza - Substancje pomocnicze 鈥 substancje pochodzenia naturalnego lub syntetyczne (zwi膮zki chemiczne) oraz ich mieszaniny wchodz膮ce w sk艂ad postaci leku, kt贸re swoim dzia艂aniem nie wywieraj膮 wp艂ywu farmakologicznego na organizm chorego, ani nie wchodz膮 w niepo偶膮dane reakcje wp艂ywaj膮ce na trwa艂o艣膰 leku. Substancje pomocnicze w przeciwie艅stwie do czynnych stanowi膮 t臋 cz臋艣膰 sk艂adnik贸w leku, kt贸ra nie bierze udzia艂 w poprawie jego stanu, ale mo偶e u艂atwia膰 przyj臋cie leku. Niekt贸rych substancji (np. sacharoza, glukoza, galaktoza, skrobia pszeniczna, laktoza, aspartam) nie mo偶na stosowa膰 w okre艣lonych jednostkach chorobowych (lub mo偶na stosowa膰 tylko w ograniczonych ilo艣ciach). Substancje pomocnicze w produkcie leczniczym: nadaj膮 w艂a艣ciw膮 posta膰 leku, decyduj膮 o w艂a艣ciwo艣ciach fizycznych produktu leczniczego, zwi臋kszaj膮 trwa艂o艣膰 substancji leczniczej, poprawiaj膮 wygl膮d i smak leku, maj膮 wp艂yw na szybko艣膰 uwalniania i wch艂aniania substancji leczniczej (zwi臋kszaj膮 jego biodost臋pno艣膰);

    dwutlenek krzemu - Ditlenek krzemu, krzemionka (nazwa Stocka: tlenek krzemu(IV)), SiO2 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny z grupy tlenk贸w, w kt贸rym krzem wyst臋puje na IV stopniu utlenienia. Zwykle jest krystalicznym cia艂em sta艂ym o du偶ej twardo艣ci. Wyst臋puje powszechnie na Ziemi jako minera艂 kwarc 鈥 sk艂adnik r贸偶nego rodzaju ska艂, piasku i wielu minera艂贸w. Tworzy kamienie p贸艂szlachetne.

    dwutlenek tytanu - Tlenek tytanu(IV), biel tytanowa, TiO2 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny, tlenek tytanu na IV stopniu utlenienia.

    hydroksypropylometyloceluloza - Hypromeloza (艂ac. hypromellosum), skr贸towiec od (hydroksypropylo)metyloceluloza, HPMC 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, pochodna celulozy, w kt贸rej cz臋艣膰 grup hydroksylowych zosta艂a alkilowana grupami metylowymi i 2-hydroksypropylowymi. Stosowana jako lek zwil偶aj膮cy, dodatek do 偶ywno艣ci (E464), dodatek do klej贸w, farb, materia艂贸w budowlanych i innych. Ma posta膰 bia艂ego, 偶贸艂tawobia艂ego lub szarawobia艂ego proszku (lub granulek), higroskopijnego po wysuszeniu. Jest rozpuszczalna w wodzie, praktycznie nierozpuszczalna w etanolu, toluenie i acetonie.

    luteina - luteina 鈥 偶贸艂ty barwnik organiczny luteina 鈥 potoczna nazwa progesteronu Luteina 鈥 lek zawieraj膮cy syntetyczny progesteron

    celuloza - Celuloza (z 艂ac. cellula 鈥 鈥瀔om贸rka鈥) 鈥 nierozga艂臋ziony biopolimer, polisacharyd zbudowany liniowo z 3000鈥14 000 cz膮steczek D-glukozy po艂膮czonych wi膮zaniami 尾-1,4-glikozydowymi (masa molowa 160鈥560 kg/mol). 艁a艅cuchy te maj膮 d艂ugo艣膰 oko艂o siedmiu mikrometr贸w. Wi膮zanie 尾 przyczynia si臋 do utworzenia sztywnych, d艂ugich nitek, kt贸re uk艂adaj膮 si臋 r贸wnolegle, tworz膮c micele po艂膮czone mostkami wodorowymi.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋