suplementy diety bez tajemnic

LUTEZAN

Suplement diety LUTEZAN zawiera w sk艂adzie: ekstrakt z kwiat贸w aksamitka wzniesionego (w tym: luteina, zeaksantyna, witamina C, ekstrakt z zielonej herbaty , w tym: polifenole, cynk, witamina E, ekstrakt z owocow bor贸wki czernicy, w tym: antocyjaniny, Mied藕, Selen. Zg艂oszono go do rejestracji w roku 2009. Jego obecny stan w rejestrze to: weryfikacja pozytywna. Ten suplement diety zosta艂 wyprodukowany przez ADAMED CONSUMER HEALTHCARE S.A. Czosnk贸w, oraz zg艂oszony do rejestracji przez ADAMED CONSUMER HEALTHCARE S.A. Czosnk贸w.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: ekstrakt z kwiat贸w aksamitka wzniesionego (w tym: luteina, zeaksantyna, witamina C, ekstrakt z zielonej herbaty , w tym: polifenole, cynk, witamina E, ekstrakt z owocow bor贸wki czernicy, w tym: antocyjaniny, Mied藕, Selen
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja pozytywna

    Rok zg艂oszenia: 2009
    Producent: ADAMED CONSUMER HEALTHCARE S.A. Czosnk贸w
    Rejestruj膮cy: ADAMED CONSUMER HEALTHCARE S.A. Czosnk贸w
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    zeaksantyna - Zeaksantyna, E161h 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy ksantofili (podgrupa karotenoid贸w). Jest jednym z dw贸ch karotenoid贸w, znajduj膮cych si臋 w siatk贸wce oka. Naturalnie wyst臋puje w broku艂ach, brukselce, kukurydzy, pomidorach. Zawiera j膮 tak偶e ziele fio艂ka tr贸jbarwnego i polnego.

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    w tym: polifenole - Polifenole 鈥 organiczne zwi膮zki chemiczne z grupy fenoli, zawieraj膮ce przynajmniej dwie grupy hydroksylowe przy艂膮czone do pier艣cienia aromatycznego. Polifenole wyst臋puj膮 naturalnie w ro艣linach. Wiele z nich wykazuje silne dzia艂anie przeciwutleniaj膮ce i zmniejsza ryzyko wyst膮pienia chor贸b uk艂adu krwiono艣nego i nowotworu. Polifenole dziel膮 si臋 na podatne na hydroliz臋 taniny (estry kwasu galusowego i sacharyd贸w) oraz zwi膮zki nale偶膮ce do klasy fenylopropanoid贸w, takie jak flawonoidy i lignany. Najwi臋ksz膮 i najlepiej poznan膮 grup膮 zwi膮zk贸w polifenolowych s膮 flawonoidy.

    cynk - Cynk (Zn, 艂ac. zincum) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z grupy cynkowc贸w w uk艂adzie okresowym (grupa 12). Odkryto 30 izotop贸w cynku z przedzia艂u mas 54鈥83, z czego trwa艂e s膮 izotopy 64Zn, 66Zn, 67Zn, 68Zn i 70Zn. Zosta艂 odkryty w Indiach lub Chinach przed 1500 rokiem p.n.e. Do Europy wiedza o tym metalu zaw臋drowa艂a dopiero w XVII wieku.

    witamina e - Witamina E 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, w sk艂ad kt贸rej wchodz膮 tokoferole i tokotrienole, pe艂ni膮cych w organizmie funkcj臋 niezb臋dnego sk艂adnika pokarmowego, rozpuszczalnej w t艂uszczach witaminy. Ich wsp贸ln膮 cech膮 jest dwupier艣cieniowy szkielet 6-chromanolu oraz 艂a艅cuch boczny zbudowany z 3 jednostek izoprenowych. Stosowana jako dodatek do 偶ywno艣ci o numerze E306 (ponadto syntetyczne tokoferole nosz膮 numery E307-309). Witamina E wyst臋puje w postaci o艣miu kongener贸w: czterech tokoferoli o nasyconym 艂a艅cuchu bocznym i czterech analogicznych tokotrienoli posiadaj膮cych w 艂a艅cuchu bocznym 3 wi膮zania podw贸jne. W obu grupach wyr贸偶nia si臋 4 formy: 伪, 尾, 纬 i 未, r贸偶ni膮ce si臋 liczb膮 podstawnik贸w metylowych przy pier艣cieniu fenylowym. Ka偶da z 8 form witaminy E wykazuje nieco inn膮 aktywno艣膰 biologiczn膮. W organizmie cz艂owieka najistotniejsz膮 rol臋 pe艂ni 伪-tokoferol. Do naturalnych 藕r贸de艂 witaminy E nale偶膮: nasiona s艂onecznika, migda艂y, orzechy laskowe, orzeszki ziemne, oleje (s艂onecznikowy, szafranowy), pomidory, botwina, suszone morele, szpinak.

    w tym: antocyjaniny - Antocyjany, antocyjaniny (E163) 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych z klasy flawonoid贸w, b臋d膮cych glikozydami, w kt贸rych barwnymi aglikonami s膮 antocyjanidyny (zazwyczaj cyjanidyna, pelargonidyna lub delfinidyna). S膮 naturalnymi barwnikami pochodzenia ro艣linnego. W zale偶no艣ci od pH soku kom贸rkowego mog膮 przyjmowa膰 barw臋 od czerwonej po fioletow膮. Badania nad antocyjanami rozpocz膮艂 w 1914 roku Richard Martin Willst盲tter. Uwa偶a si臋, 偶e pe艂ni膮 w organizmie funkcje ochronne.

    mied藕 - Mied藕 (Cu, 艂ac. cuprum) 鈥 pierwiastek chemiczny, z grupy metali przej艣ciowych uk艂adu okresowego. Nazwa miedzi po 艂acinie (a za ni膮 tak偶e w wielu innych j臋zykach, w tym angielskim) pochodzi od Cypru, gdzie w staro偶ytno艣ci wydobywano ten metal. Pocz膮tkowo nazywano go metalem cypryjskim (艂ac. cyprum aes), a nast臋pnie cuprum. Ma 26 izotop贸w z przedzia艂u mas 55-80. Trwa艂e s膮 dwa: 63 i 65.

    selen - Selen (Se, 艂ac. selenium) 鈥 pierwiastek chemiczny z grupy niemetali w uk艂adzie okresowym. Znanych jest kilkana艣cie jego izotop贸w z przedzia艂u mas 65鈥91, z kt贸rych trwa艂ych jest 6. Pierwiastek ten zosta艂 odkryty w roku 1817 przez J.J. Berzeliusa. Nazwa pochodzi od Selene (stgr. 危蔚位萎谓畏), greckiej nazwy Ksi臋偶yca i bogini kt贸ra go uosabia艂a. Berzelius nazwa艂 go tak, poniewa偶 zawsze wyst臋puje razem z tellurem, kt贸rego nazwa wywodzi si臋 od tellus, czyli po 艂acinie 鈥瀂iemia鈥. Jednocze艣nie chcia艂 w ten spos贸b zaznaczy膰, 偶e selen nie jest 鈥瀦 tej samej ziemi鈥, co tellur i ma r贸偶ne od niego w艂a艣ciwo艣ci.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋