suplementy diety bez tajemnic

LIPOKILL

LIPOKILL w formie TABLETKI zawiera w sk艂adzie Chrom, WYCI膭G Z LI艢CI OSTROKRZEWU PARAGWAJSKIEGO, EKSTRAKT Z PIEPRZU KAJE艃SKIEGO, EKSTRAKT Z OWOC脫W PIEPRZU CZARNEGO, EKSTRAKT Z OWOC脫W PAPRYKI, EKSTRAKT Z KORZENIA CYKORII, EKSTRAKT Z KORZENIA MNISZKA LEKARSKIEGO, EKSTRAKT Z ZIELONEJ POKRZYWY, EKSTRAKT Z OWOC脫W ACAI, EKSTRAKT Z GARCINIA CAMBODIA, EKSTRAKT Z LI艢CI ZIELONEJ HERTANTY, EKSTRAKT Z OWOC脫W GUARANY. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2017. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety LIPOKILL zosta艂 wyprodukowany przez AMERMEDIC LTD, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma AMERMEDIC LTD.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Chrom, WYCI膭G Z LI艢CI OSTROKRZEWU PARAGWAJSKIEGO, EKSTRAKT Z PIEPRZU KAJE艃SKIEGO, EKSTRAKT Z OWOC脫W PIEPRZU CZARNEGO, EKSTRAKT Z OWOC脫W PAPRYKI, EKSTRAKT Z KORZENIA CYKORII, EKSTRAKT Z KORZENIA MNISZKA LEKARSKIEGO, EKSTRAKT Z ZIELONEJ POKRZYWY, EKSTRAKT Z OWOC脫W ACAI, EKSTRAKT Z GARCINIA CAMBODIA, EKSTRAKT Z LI艢CI ZIELONEJ HERTANTY, EKSTRAKT Z OWOC脫W GUARANY
    Forma: TABLETKI
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2017
    Producent: AMERMEDIC LTD
    Rejestruj膮cy: AMERMEDIC LTD
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    chrom - Chrom (Cr, 艂ac. chromium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z bloku d uk艂adu okresowego. Ma 13 izotop贸w, od 45Cr do 57Cr, z czego trwa艂e s膮 izotopy 50, 52, 53 i 54. Zosta艂 odkryty w roku 1797 przez Louisa Nicolasa Vauqellina.

    wyci膭g z li艢ci ostrokrzewu paragwajskiego - Yerba mate, herba mate, mate (mate), tak偶e znany jako chimarr茫o (蕛ima藞蕘蓯虄w虄), erva mate, india艅skie ca谩 mati, ca谩 mate 鈥 wysuszone, zmielone li艣cie oraz patyczki ostrokrzewu paragwajskiego, niekiedy r贸wnie偶 艣wie偶e, przygotowane do robienia naparu popularnego g艂贸wnie w krajach Ameryki Po艂udniowej (Argentynie, Paragwaju, Urugwaju, Brazylii), a tak偶e w niekt贸rych krajach Bliskiego Wschodu, g艂贸wnie w Syrii i Libanie. Zyskuje popularno艣膰 tak偶e w Europie. Nazwa yerba mate, wymy艣lona najprawdopodobniej przez jezuit贸w, pochodzi od przekszta艂conego 艂aci艅skiego s艂owa herba 鈥 ziele i mati co w j臋zyku keczua oznacza tykw臋, w kt贸rej parzy si臋 ziele. India艅ska nazwa naparu to ca谩. Yerba mate zawiera ksantyny: kofein臋, teobromin臋 i teofilin臋. Ich zawarto艣膰 jest zmienna w zale偶no艣ci od pory roku w kt贸rej dokonano zbior贸w.

    ekstrakt z owoc脫w pieprzu czarnego - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, palone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    ekstrakt z owoc脫w papryki - Cabernet sauvignon (kab蓻蕘n蓻 sovi藞刹蓴虄) 鈥 jedna z najbardziej uznanych odmian winoro艣li w艂a艣ciwej na czerwone wino. Uprawiana niemal w ka偶dym wi臋kszym pa艅stwie winiarskim, w krajach o zr贸偶nicowanym klimacie: od winnic kanadyjskiej Okanagan Valley a偶 po liba艅sk膮 dolin臋 Beqaa. Cabernet sauvignon 艣wiatow膮 popularno艣膰 zyska艂 dzi臋ki swojej roli w winach z regionu Bordeaux, w kt贸rych jest mieszany z merlotem i cabernet franc. Z Francji odmiana rozpowszechni艂a si臋 w innych krajach europejskich, a p贸藕niej Nowego 艢wiata, m.in. w Kalifornii, Nowej Zelandii, Australii i Chile. Przez wi臋kszo艣膰 XX wieku cabernet sauvignon by艂 najcz臋艣ciej sadzon膮 szlachetn膮 odmian膮 o ciemnej sk贸rce, lecz w latach 90. szczep ust膮pi艂 pola merlotowi. Pomimo swojego znaczenia, odmiana jest stosunkowo m艂oda i jest naturalnym miesza艅cem odmian cabernet franc i sauvignon blanc, powsta艂ym w XVII wieku w po艂udniowo-wschodniej Francji. Popularno艣膰 jest t艂umaczona 艂atwo艣ci膮 uprawy: jagody maj膮 grube sk贸rki, a krzewy s膮 odporne, z natury nisko wydajne, p膮czkuj膮ce p贸藕no, co ogranicza ryzyko zwi膮zane z wiosennymi przymrozkami. Do sukcesu mog艂a przyczyni膰 si臋 tak偶e przewidywalno艣膰 鈥 wina z odmiany niezmiennie wykazuj膮 struktur臋 i smaki charakterystyczne dla odmiany. Znajomo艣膰 odmiany i 艂atwo艣膰 wymowy sprzyja艂a sprzeda偶y win produkowanych z cabernet sauvignon, nawet je艣li by艂y wytwarzane w ma艂o znanych regionach. Krytycy zarzucaj膮 odmianie rol臋 鈥瀔olonizatora鈥, kt贸ry wypiera z region贸w winiarskich tradycyjne odmiany. Typowym profilem wina cabernet sauvignon jest nap贸j o pe艂nej strukturze, z wysok膮 zawarto艣ci膮 garbnik贸w i zauwa偶aln膮 kwasowo艣ci膮, kt贸ra sprzyja d艂ugowieczno艣ci win. Krzewy cabernet sauvignon uprawiane w ch艂odniejszym klimacie daj膮 wina, kt贸re poza nutami czarnej porzeczki mog膮 kojarzy膰 si臋 z zielon膮 papryk膮, mi臋t膮 i cedrem w miar臋 dojrzewania wina. W cieplejszym klimacie do nut czarnej porzeczki do艂膮czaj膮 wi艣nie i czarne oliwki, a w gor膮cym - aromat przejrza艂ych owoc贸w, niemal marmoladowy. W niekt贸rych regionach Australii, zw艂aszcza w Coonawarra cabernet sauvignon nabiera charakterystycznych aromat贸w eukaliptusa i olejku mi臋towego.

    ekstrakt z korzenia cykorii - Mniszek pospolity, mniszek lekarski (Taraxacum officinale F.H. Wiggers coll., w艂a艣c. Taraxacum sect. Taraxacum) 鈥 okre艣lenie ro艣lin z rodzaju mniszek, w zale偶no艣ci od uj臋cia systematycznego stanowi膮ce nazw臋 zbiorow膮 drobnych gatunk贸w z sekcji Taraxacum (= Vulgaria, Ruderalia) lub odnosz膮ce si臋 do jednego gatunku wyst臋puj膮cego na niewielkim obszarze w Skandynawii 鈥 T. campylodes. W dominuj膮cym znaczeniu s膮 to mniszki z sekcji obfituj膮cej w drobne, apomiktyczne gatunki. W samej Europie opisano ich ponad tysi膮c, w tym w Polsce ponad 200, a wyst臋puj膮 tak偶e w Azji i p贸艂nocnej Afryce. Zawleczone zosta艂y na wszystkie inne kontynenty. Poza Europ膮 dane o poszczeg贸lnych taksonach s膮 bardzo fragmentaryczne. Ro艣liny te rosn膮 na siedliskach ruderalnych, na 艂膮kach i murawach, w uprawach i widnych lasach. S膮 wykorzystywane jako ro艣liny jadalne, pastewne, miododajne i lecznicze. W uprawach uznawane za chwasty.

    ekstrakt z korzenia mniszka lekarskiego - Mniszek pospolity, mniszek lekarski (Taraxacum officinale F.H. Wiggers coll., w艂a艣c. Taraxacum sect. Taraxacum) 鈥 okre艣lenie ro艣lin z rodzaju mniszek, w zale偶no艣ci od uj臋cia systematycznego stanowi膮ce nazw臋 zbiorow膮 drobnych gatunk贸w z sekcji Taraxacum (= Vulgaria, Ruderalia) lub odnosz膮ce si臋 do jednego gatunku wyst臋puj膮cego na niewielkim obszarze w Skandynawii 鈥 T. campylodes. W dominuj膮cym znaczeniu s膮 to mniszki z sekcji obfituj膮cej w drobne, apomiktyczne gatunki. W samej Europie opisano ich ponad tysi膮c, w tym w Polsce ponad 200, a wyst臋puj膮 tak偶e w Azji i p贸艂nocnej Afryce. Zawleczone zosta艂y na wszystkie inne kontynenty. Poza Europ膮 dane o poszczeg贸lnych taksonach s膮 bardzo fragmentaryczne. Ro艣liny te rosn膮 na siedliskach ruderalnych, na 艂膮kach i murawach, w uprawach i widnych lasach. S膮 wykorzystywane jako ro艣liny jadalne, pastewne, miododajne i lecznicze. W uprawach uznawane za chwasty.

    ekstrakt z zielonej pokrzywy - Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica L.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). Wyst臋puje w stanie dzikim w Europie, Azji, Afryce P贸艂nocnej, Ameryce P贸艂nocnej, a zawleczona zosta艂a tak偶e na inne obszary i kontynenty. Ro艣nie w wilgotnych lasach i zaro艣lach oraz bardzo cz臋sto, jako gatunek synantropijny, na 偶yznych siedliskach ruderalnych. Pokrzywa zwyczajna jest u偶ytkowana na wiele sposob贸w 鈥 jest ro艣lin膮 lecznicz膮 i kosmetyczn膮, jadaln膮 i paszow膮, dostarcza tak偶e w艂贸kien, barwnika i jest u偶ytkowana w ogrodnictwie. Pokrzywa odgrywa te偶 rol臋 w ludzkiej kulturze duchowej. Z powodu obecno艣ci k艂uj膮co-parz膮cych w艂osk贸w powoduje bolesne podra偶nienia sk贸ry ludzi i zwierz膮t.

    ekstrakt z owoc脫w guarany - Kofeina (艂ac. coffeinum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, alkaloid purynowy znajduj膮cy si臋 w ziarnach kawy i wielu innych surowcach ro艣linnych. Mo偶e r贸wnie偶 by膰 otrzymywana syntetycznie. Zosta艂a odkryta przez niemieckiego chemika Friedricha Ferdinanda Rungego w 1819 roku. W zale偶no艣ci od 藕r贸d艂a nazywana jest tak偶e tein膮 (gdy 藕r贸d艂em jest herbata), guaranin膮 (gdy pochodzi z guarany) i matein膮 (gdy pochodzi z yerba mate). Kofeina jest 艣rodkiem psychoaktywnym z grupy stymulant贸w. Jest stosowana jako dodatek do niekt贸rych produkt贸w, w tym napoj贸w energetyzuj膮cych, a tak偶e do innych napoj贸w, przede wszystkim gazowanych (na przyk艂ad coli). Po d艂u偶szym okresie regularnego przyjmowania kofeiny wyst臋puje zjawisko tachyfilaksji (tolerancji), czyli stopniowego os艂abienia odpowiedzi biologicznej ustroju.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋