suplementy diety bez tajemnic

KILDETOX

KILDETOX w formie proszek zawiera w sk艂adzie Selen, Cynk, Witamina C, Boldo, Chlorella alga D.E., Marchew zwyczajna, Chrzan japo艅ski, Pomidor zwyczajny, Broku艂, Mniszek lekarski, Szparag lekarski, Szpinak, Karczoch zwyczajny, Skrzyp polny, glikozydy stewiolowe, sukraloza, Ditlenek krzemu, Chlorofiliny, kurkumina, Kwas cytrynowy, Maltodekstryna. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2015. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety KILDETOX zosta艂 wyprodukowany przez NOVADIET S.A., oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Aukeni Biotherapeutics sp贸艂ka z ograniczon膮 odpowiedzialno艣ci膮.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Selen, Cynk, Witamina C, Boldo, Chlorella alga D.E., Marchew zwyczajna, Chrzan japo艅ski, Pomidor zwyczajny, Broku艂, Mniszek lekarski, Szparag lekarski, Szpinak, Karczoch zwyczajny, Skrzyp polny, glikozydy stewiolowe, sukraloza, Ditlenek krzemu, Chlorofiliny, kurkumina, Kwas cytrynowy, Maltodekstryna
    Forma: proszek
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2015
    Producent: NOVADIET S.A.
    Rejestruj膮cy: Aukeni Biotherapeutics sp贸艂ka z ograniczon膮 odpowiedzialno艣ci膮
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    selen - Selen (Se, 艂ac. selenium) 鈥 pierwiastek chemiczny z grupy niemetali w uk艂adzie okresowym. Znanych jest kilkana艣cie jego izotop贸w z przedzia艂u mas 65鈥91, z kt贸rych trwa艂ych jest 6. Pierwiastek ten zosta艂 odkryty w roku 1817 przez J.J. Berzeliusa. Nazwa pochodzi od Selene (stgr. 危蔚位萎谓畏), greckiej nazwy Ksi臋偶yca i bogini kt贸ra go uosabia艂a. Berzelius nazwa艂 go tak, poniewa偶 zawsze wyst臋puje razem z tellurem, kt贸rego nazwa wywodzi si臋 od tellus, czyli po 艂acinie 鈥瀂iemia鈥. Jednocze艣nie chcia艂 w ten spos贸b zaznaczy膰, 偶e selen nie jest 鈥瀦 tej samej ziemi鈥, co tellur i ma r贸偶ne od niego w艂a艣ciwo艣ci.

    cynk - Cynk (Zn, 艂ac. zincum) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z grupy cynkowc贸w w uk艂adzie okresowym (grupa 12). Odkryto 30 izotop贸w cynku z przedzia艂u mas 54鈥83, z czego trwa艂e s膮 izotopy 64Zn, 66Zn, 67Zn, 68Zn i 70Zn. Zosta艂 odkryty w Indiach lub Chinach przed 1500 rokiem p.n.e. Do Europy wiedza o tym metalu zaw臋drowa艂a dopiero w XVII wieku.

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    boldo - Moda na sukces (ang. The Bold and the Beautiful, w skr贸cie B&B, dos艂. 艢miali i pi臋kni) 鈥 ameryka艅ska opera mydlana, stworzona przez Lee Phillip Bell i Williama Josepha Bella, emitowana na antenie CBS od 23 marca 1987, a w Polsce od 5 wrze艣nia 1994 (do 2014 na antenie TVP1, od 2015 w serwisie internetowym VOD Player.pl). Moda na sukces jest najd艂u偶ej emitowanym serialem w historii polskiej telewizji.

    chlorella alga d.e. - Spirulina 鈥 handlowa nazwa sinic (cyjanobakterii) nale偶膮cych do rz臋du Oscillatoriales. Nale偶y do niego gatunek Arthrospira platensis. Spirulina jest bardzo bogata w bia艂ko 鈥 zawarto艣膰 bia艂ka w suchej masie wynosi ok. 70%. Zawiera tak偶e witaminy A, B, C, D, E, K i inne. Spirulina jest bogata w magnez i beta-karoten. Stosowana do produkcji kosmetyk贸w, suplement贸w 偶ywieniowych oraz pokarm贸w dla glono偶ernych ryb akwariowych. Nazwa ta w odniesieniu do tych sinic pochodzi z czas贸w, gdy przedstawicieli rodzaju Arthrospira zaliczano do rodzaju Spirulina. W obecnych uj臋ciach systematycznych rodzaje te uwa偶a si臋 za spokrewnione (nale偶膮 do rz臋du drgalnicowc贸w), ale odr臋bne. Wbrew obiegowym opiniom, spirulina nie jest 藕r贸d艂em przyswajalnej przez ludzki organizm witaminy B12. Istniej膮 doniesienia o podwy偶szonej zawarto艣ci (w wybranych suplementach diety zawieraj膮cych m.in. spirulin臋) substancji toksycznych, np. glinu, co mo偶e mie膰 zwi膮zek ze sposobem prowadzenia niekt贸rych przemys艂owych hodowli glon贸w.

    marchew zwyczajna - Marchew zwyczajna Daucus carota L. 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny selerowatych. Wyst臋puje w stanie dzikim pospolicie na terenach Europy, Azji i p贸艂nocnej Afryki. Jest r贸wnie偶 ro艣lin膮 uprawn膮. W Polsce w stanie dzikim jest ro艣lin膮 bardzo pospolit膮.

    chrzan japo艅ski - Chrzan japo艅ski (jap. 灞辫懙 wasabi, wasabia japo艅ska, Wasabia japonica, Eutrema japonicum) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny kapustowatych (Brassicaceae). Rodzimy obszar jego wyst臋powania to: Sachalin, Japonia (wyspy Hokkaido, Honsiu, Kiusiu), Korea i Tajwan. Jest uprawiany w Japonii, Korei, Nowej Zelandii i na Tajwanie.

    pomidor zwyczajny - Pomidor zwyczajny, psianka pomidor, pomidor (Solanum lycopersicum L.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny psiankowatych. Pochodzi z Ameryki Po艂udniowej lub 艢rodkowej. Do Europy dotar艂 po 1492 roku, po odkryciu Ameryki przez Krzysztofa Kolumba.

    broku艂 - Broku艂, kapusta szparagowa (Brassica oleracea L. var. italica Plenck) 鈥 odmiana kapusty warzywnej. Jest to ro艣lina jednoroczna nale偶膮ca do rodziny kapustowatych, uwa偶ana za przodka kalafiora. Prawdopodobnie pochodzi z Cypru. By艂 powszechnie uprawiany w staro偶ytnej Grecji i Rzymie, pod nazw膮 cyma. Znany jest wy艂膮cznie z uprawy, nie wyst臋puje na stanowiskach naturalnych. Nazwa broku艂 wywodzi si臋 z w艂oskiego broccolo, natomiast 艂aci艅ski odpowiednik to brachium, co oznacza ga艂膮藕, rami臋.

    mniszek lekarski - Mniszek pospolity, mniszek lekarski (Taraxacum officinale F.H. Wiggers coll., w艂a艣c. Taraxacum sect. Taraxacum) 鈥 okre艣lenie ro艣lin z rodzaju mniszek, w zale偶no艣ci od uj臋cia systematycznego stanowi膮ce nazw臋 zbiorow膮 drobnych gatunk贸w z sekcji Taraxacum (= Vulgaria, Ruderalia) lub odnosz膮ce si臋 do jednego gatunku wyst臋puj膮cego na niewielkim obszarze w Skandynawii 鈥 T. campylodes. W dominuj膮cym znaczeniu s膮 to mniszki z sekcji obfituj膮cej w drobne, apomiktyczne gatunki. W samej Europie opisano ich ponad tysi膮c, w tym w Polsce ponad 200, a wyst臋puj膮 tak偶e w Azji i p贸艂nocnej Afryce. Zawleczone zosta艂y na wszystkie inne kontynenty. Poza Europ膮 dane o poszczeg贸lnych taksonach s膮 bardzo fragmentaryczne. Ro艣liny te rosn膮 na siedliskach ruderalnych, na 艂膮kach i murawach, w uprawach i widnych lasach. S膮 wykorzystywane jako ro艣liny jadalne, pastewne, miododajne i lecznicze. W uprawach uznawane za chwasty.

    szparag lekarski - Szparag lekarski (Asparagus officinalis L.) 鈥 gatunek byliny z rodziny szparagowatych. Wyst臋puje naturalnie w obszarze 艣r贸dziemnomorskim i na terenach przyleg艂ych. Jest jedynym jadalnym przedstawicielem rodzaju szparag (Asparagus) i jako ro艣lina uprawna rozpowszechniony zosta艂 na ca艂ym 艣wiecie, z najwi臋kszym obecnie o艣rodkiem produkcji w Chinach. Jest warzywem cenionym ze wzgl臋du na walory smakowe i lekkostrawno艣膰, przy czym jadalne s膮 m艂ode p臋dy zwane zwyczajowo szparagami lub wypustkami szparag贸w. W ofercie handlowej obecne s膮 bia艂e i zielone wypustki, kt贸re mimo r贸偶nic s膮 p臋dami tego samego gatunku. R贸偶na barwa wypustek wynika z r贸偶nego sposobu uprawy 鈥 zielone wypustki wyrastaj膮 nad powierzchni臋 gruntu, a bia艂e rosn膮 przysypane ziemi膮. Szparag lekarski stosowany jest tak偶e jako ro艣lina ozdobna i lecznicza, cho膰 w Polsce od wielu lat nie jest jednak umieszczany w oficjalnym wykazie ro艣lin leczniczych. Wed艂ug medycyny ludowej oraz wzmianek w literaturze pi臋knej bywaj膮 uwa偶ane za afrodyzjak. Wsp贸艂czesne badania potwierdzi艂y jego dzia艂anie moczop臋dne, u艂atwiaj膮ce defekacj臋, hipotensyjne (tj. obni偶aj膮ce nadci艣nienie t臋tnicze 鈥 dzi臋ki poprawie stosunku jon贸w potasu do sodu), a tak偶e du偶膮 zawarto艣膰 witamin, soli mineralnych i przeciwutleniaczy.

    szpinak - Szpinak (Spinacia L.) 鈥 rodzaj ro艣lin z rodziny szar艂atowatych (dawniej w komosowatych) obejmuj膮cy trzy gatunki, pochodz膮ce ze 艣rodkowo-zachodniej Azji. Spo艣r贸d nich szeroko znanym, cenionym jako ro艣lina warzywna i uprawianym na ca艂ym niemal 艣wiecie jest szpinak warzywny (Spinacia oleracea L.), zarazem gatunek typowy rodzaju.

    karczoch zwyczajny - Karczoch zwyczajny (Cynara scolymus) 鈥 gatunek wieloletniej ro艣liny zielnej nale偶膮cy do rodziny astrowatych. Pochodzi z rejonu Morza 艢r贸dziemnego, obecnie uprawiany w ca艂ej Europie i Ameryce P贸艂nocnej. Wed艂ug niekt贸rych uj臋膰 taksonomicznych jest to synonim karczocha hiszpa艅skiego (Cynara cardunculus).

    skrzyp polny - Skrzyp polny (Equisetum arvense L.) 鈥 gatunek ro艣liny wieloletniej nale偶膮cy do rodziny skrzypowatych (Equisetaceae). Jest typem nomenklatorycznym rodzaju Equisetum.

    glikozydy stewiolowe - Glikozydy stewiolowe (stewiozydy) 鈥 organiczne zwi膮zki chemiczne z grupy glikozyd贸w odpowiedzialne za s艂odki smak li艣ci Stevia rebaudiana, ro艣liny 偶yj膮cej w Ameryce Po艂udniowej, stosowane jako 艣rodek s艂odz膮cy pod nazw膮 handlow膮 stevia i paroma innymi.

    sukraloza - Sukraloza (C12H19Cl3O8) 鈥 pochodna sacharozy, w kt贸rej trzy grupy hydroksylowe zosta艂y podstawione atomami chloru. Jest stosowana jako s艂odzik nie dostarczaj膮cy do organizmu kalorii, gdy偶 nie jest przeze艅 metabolizowany. Na rynku spo偶ywczym dystrybuowana pod nazw膮 handlow膮 Splenda; produkt ten zawiera 1,1% sukralozy oraz maltodekstryn臋 i glukoz臋 jako wype艂niacze. Sukraloza jest ok. 600 razy s艂odsza od zwyk艂ego cukru. Jest bardziej uniwersalna w u偶yciu od innego, powszechnie stosowanego s艂odzika 鈥 aspartamu, gdy偶 jest trwa艂a w szerszym zakresie temperatury i pH. Dzi臋ki temu mo偶na j膮 stosowa膰 r贸wnie偶 w wyrobach piekarniczych i kwa艣nych napojach. Podobn膮 trwa艂o艣膰 termiczn膮 i pH wykazuj膮 stewiozydy 鈥 s艂odkie zwi膮zki zawarte w ro艣linie stewia. Sama sukraloza nie jest szkodliwa, ale rozk艂ada si臋 na zwi膮zki, kt贸re s膮 szkodliwe dla organizmu ludzkiego: chloroglukoz臋 i chlorofruktoz臋. S膮 one toksyczne, ale w wi臋kszych ilo艣ciach ni偶 te, kt贸re znale藕膰 mo偶na w produktach spo偶ywczych. Oko艂o 20% sukralozy rozk艂ada si臋 w organizmie, reszta zostaje wydalona w niezmienionej postaci. W roku 2008 Mohamed B. Abou-Donia i wsp贸艂pracownicy opublikowali wyniki bada艅 s艂odzika Splenda na szczurach, z kt贸rych wynika艂o, 偶e sukraloza nawet w ilo艣ciach mniejszych ni偶 ADI = 5 mg/kg dziennie wykazuje szkodliwe dzia艂anie na organizm. Badania te zosta艂y skrytykowane w roku 2009 przez naukowc贸w powi膮zanych z McNeil Nutritionals, dystrybutorem s艂odzika, oraz przez panel 9 ekspert贸w powo艂anych przez McNeil Nutritionals. W pracach krytycznych zarzucono istotne braki metodologiczne, niedostateczne udokumentowanie wyci膮gni臋tych wniosk贸w oraz ich sprzeczno艣膰 z innymi badaniami. Obie strony sporu podtrzyma艂y swoje stanowisko w listach do wydawcy czasopisma Regulatory Toxicology and Pharmacology opublikowanych w roku 2012. Sukraloza zosta艂a dopuszczona do u偶ycia po raz pierwszy w Kanadzie, w 1991 roku kolejnym krajami, kt贸re dopu艣ci艂y j膮 do u偶ycia by艂y: Australia (1993), Nowa Zelandia (1996), USA (1998), Wielka Brytania (2003) i ca艂a Unia Europejska (2004). Do 2005 roku sukraloza zosta艂a dopuszczona do u偶ycia w ponad 40 krajach na 艣wiecie. Oznaczana na produktach spo偶ywczych kodem E955. Sukraloza zosta艂a po raz pierwszy otrzymana w 1976 roku przez Shashikant Phadisa, chemika pracuj膮cego w Queen Elizabeth College w Londynie, w ramach grantu realizowanego dla firmy Tate & Lyle PLC, podczas przeprowadzania reakcji sacharozy z odczynnikiem chloruj膮cym.

    ditlenek krzemu - Ditlenek krzemu, krzemionka (nazwa Stocka: tlenek krzemu(IV)), SiO2 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny z grupy tlenk贸w, w kt贸rym krzem wyst臋puje na IV stopniu utlenienia. Zwykle jest krystalicznym cia艂em sta艂ym o du偶ej twardo艣ci. Wyst臋puje powszechnie na Ziemi jako minera艂 kwarc 鈥 sk艂adnik r贸偶nego rodzaju ska艂, piasku i wielu minera艂贸w. Tworzy kamienie p贸艂szlachetne.

    kurkumina - Kurkumina (E100) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny zbudowany z dw贸ch reszt feruloilowych po艂膮czonych atomem w臋gla. Jest przeciwutleniaczem polifenolowym. Stosowany jako 偶贸艂topomara艅czowy barwnik spo偶ywczy; sk艂adnik m.in. przyprawy curry. Struktur臋 zwi膮zku zbadali w 1910 Stanis艂aw Kostanecki, Janina Mi艂ob臋dzka i Wiktor Lampe. Dopuszczalne dzienne spo偶ycie w 艣wietle zalece艅 Europejskiego Urz臋du ds. Bezpiecze艅stwa 呕ywno艣ci (EFSA) wynosi 3 mg/kg masy cia艂a. Rozporz膮dzenie polskiego ministra zdrowia z 2008 w wielu przypadkach nie nak艂ada艂o ogranicze艅 ilo艣ciowych na stosowanie kurkuminy jako dodatku do 偶ywno艣ci.

    kwas cytrynowy - Kwas cytrynowy (艂ac. Acidum citricum; E330) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy hydroksykwas贸w karboksylowych. Zawiera 3 grupy karboksylowe. Kwas cytrynowy jest uwa偶any za zwi膮zek bezpieczny, jednak mo偶e powodowa膰 uszkodzenia oczu w przypadku bezpo艣redniego kontaktu. Doniesienia o mo偶liwym dzia艂aniu rakotw贸rczym s膮 ca艂kowicie b艂臋dne.

    maltodekstryna - Dekstryny 鈥 grupa z艂o偶onych w臋glowodan贸w, zbudowanych z pochodnych cukr贸w prostych, po艂膮czonych wi膮zaniami 伪-1,4-glikozydowymi, o d艂ugo艣ci od 3 do ok. 12鈥14 mer贸w. Dekstryny powstaj膮 w wyniku enzymatycznej lub powodowanej kwasami mineralnymi hydrolizy skrobi. W przemy艣le dekstryny s膮 produkowane w wyniku katalitycznej hydrolizy skrobi pochodz膮cej mi臋dzy innymi z ziemniak贸w, kukurydzy, owsa, ry偶u, tapioki. Dekstryny powstaj膮 w jamie ustnej w czasie wst臋pnego trawienia skrobi i innych cukr贸w z艂o偶onych, na skutek p臋kania wi膮za艅 伪-1,4-glikozydowych, 艂膮cz膮cych mery glukozowe pod wp艂ywem enzym贸w obecnych w 艣linie, m.in. amylazy. Dekstryny s膮 艂atwo rozpuszczalnymi w wodzie, substancjami krystalicznymi o barwie bia艂ej. Rozr贸偶nia si臋 dekstryny liniowe (o otwartych 艂a艅cuchach) oraz dekstryny cykliczne, o kszta艂cie toroidalnym zwane cyklodekstrynami. Wszystkie dekstryny s膮 stosunkowo 艂atwo przyswajalne, gdy偶 po spo偶yciu ulegaj膮 takiemu samemu rozk艂adowi do glukozy, jak inne cukry z艂o偶one. Dekstryny maj膮 szereg zastosowa艅 praktycznych, ze wzgl臋du na 艂atwo艣膰 ich produkcji i nisk膮 cen臋. S膮 m.in. stosowane jako nietoksyczne kleje biurowe o charakterystycznym s艂odkim smaku, substancje zag臋szczaj膮ce w produkcji s艂odyczy oraz tanie masy plastyczne, z kt贸rych produkowa膰 mo偶na np. jednorazowe, ekologiczne naczynia. W farmacji dekstryny s膮 stosowane jako sk艂adniki mas tabletkowych oraz otoczki tabletek i kapsu艂ek, kt贸re po spo偶yciu same rozpuszczaj膮 si臋 w przewodzie pokarmowym. W medycynie wodne roztwory dekstryn, s膮 stosowane jako p艂yny krwiozast臋pcze, gdy偶 stosunkowo 艂atwo jest uzyska膰 z dekstryn roztw贸r o odpowiedniej lepko艣ci umo偶liwiaj膮cej ich podawanie do偶ylne w postaci wlewu kroplowego. Cyklodekstryny, dzi臋ki swojej unikatowej budowie, s膮 stosowane jako cz膮steczki zdolne do transportu lek贸w do 艣ci艣le okre艣lonych tkanek.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋