suplementy diety bez tajemnic

Haskala JP-2

Suplement diety Haskala JP-2 zawiera w sk艂adzie: kultury probiotyczne SCD: Bifidobacterium animalis, B. bifidum, B, longum, Lactobacillus acidophilus, L. Bulgaricus, L. Casei, L. Delbrueckii, L. Fermentum, L. Plantarum, Lactococcus diacetylactis, L. Lactis, Streptococcus thermophilus, Saccharomyces cerevisiae, Bacillus subtillis var natto, Rhodopseudomonas palustris. Zg艂oszono go do rejestracji w roku 2011. Jego obecny stan w rejestrze to: weryfikacja w toku. Ten suplement diety zosta艂 wyprodukowany przez WPPH Elena 呕elazk贸w, oraz zg艂oszony do rejestracji przez Bo偶ena Bia艂ecka-Sp艂awi艅ska clinicpharma Piast贸w.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: kultury probiotyczne SCD: Bifidobacterium animalis, B. bifidum, B, longum, Lactobacillus acidophilus, L. Bulgaricus, L. Casei, L. Delbrueckii, L. Fermentum, L. Plantarum, Lactococcus diacetylactis, L. Lactis, Streptococcus thermophilus, Saccharomyces cerevisiae, Bacillus subtillis var natto, Rhodopseudomonas palustris
    Forma: kapsu艂ka
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2011
    Producent: WPPH Elena 呕elazk贸w
    Rejestruj膮cy: Bo偶ena Bia艂ecka-Sp艂awi艅ska clinicpharma Piast贸w
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    b. bifidum - Oddychanie kom贸rkowe 鈥 wielostopniowy biochemiczny proces utleniania zwi膮zk贸w organicznych zwi膮zany z wytwarzaniem energii u偶ytecznej metabolicznie. Oddychanie przebiega w ka偶dej 偶ywej kom贸rce w spos贸b sta艂y. Zachodzi ono nawet wtedy, gdy inne procesy metaboliczne zostan膮 zahamowane. Chocia偶 istniej膮 r贸偶nice w przebiegu procesu oddychania u poszczeg贸lnych grup organizm贸w, to zestaw enzym贸w katalizuj膮cych poszczeg贸lne reakcje sk艂adaj膮ce si臋 na oddychanie jest zbli偶ony u wszystkich organizm贸w 偶ywych. Zachodzenie oddychania jest jednym z najcz臋艣ciej stosowanych wska藕nik贸w zachodzenia proces贸w 偶yciowych. Jedynie wirusy b臋d膮ce strukturami na pograniczu 偶ycia i cz膮stek chemicznych nie przeprowadzaj膮 procesu oddychania. Chocia偶 substratem w reakcji oddychania mog膮 by膰 wszystkie zwi膮zki organiczne obecne w kom贸rkach, najcz臋艣ciej og贸ln膮 reakcj臋 oddychania kom贸rkowego zapisuje si臋 dla utleniania cukru 鈥 glukozy w obecno艣ci tlenu: C6H12O6 + 6O2 鈫 6CO2 + 6H2O Energia uwolniona w procesie utleniania zwi膮zk贸w organicznych pojawia si臋 cz臋艣ciowo w postaci zwi膮zku wysokoenergetycznego 鈥 ATP, kt贸ry mo偶e by膰 wykorzystany do przeprowadzania reakcji chemicznych zachodz膮cych w kom贸rce lub do poruszania organizmu np. w tkance mi臋艣niowej. Proces produkcji ATP nie przebiega ze 100% sprawno艣ci膮 i cz臋艣膰 energii uwalniana jest w postaci ciep艂a. Poza w臋glowodanami organizmy w procesie oddychania mog膮 utlenia膰 t艂uszcze oraz bia艂ka, a po bardziej z艂o偶onych modyfikacjach tak偶e pozosta艂e zwi膮zki organiczne. Dla najcz臋艣ciej u偶ywanego substratu, glukozy, reakcje oddychania kom贸rkowego zachodz膮 na trzech szlakach metabolicznych: Glikoliza, w kt贸rej glukoza przekszta艂cana jest do kwasu pirogronowego i powstaj膮 niewielkie ilo艣ci ATP oraz NADH. Cykl Krebsa okre艣lany tak偶e cyklem kwasu cytrynowego lub cyklem kwas贸w trikarboksylowych, w kt贸rym kwas pirogronowy po przekszta艂ceniu do acetylo-CoA w cyklu przemian przekszta艂cany jest do CO2 z wytworzeniem NADH, FADH2 oraz GTP lub ATP. Oddychanie ko艅cowe, czyli mitochondrialny 艂a艅cuch transportu elektron贸w i fosforylacja oksydacyjna. W tym etapie zredukowane nukleotydy NADH, FADH2 s膮 utleniane. W efekcie szeregu reakcji powstaje woda, a uwalniana energia zamieniana jest na ATP.Pierwszy z wymienionych etap贸w jest charakterystyczny dla utleniania w臋glowodan贸w i zachodzi w cytozolu. Dwa pozosta艂e etapy zachodz膮 u organizm贸w eukariotycznych w wyspecjalizowanych organellach 鈥 mitochondriach. W kom贸rkach prokariont贸w enzymy bior膮ce udzia艂 we wszystkich etapach oddychania znajduj膮 si臋 w cytozolu i b艂onie kom贸rkowej. T艂uszcze oraz bia艂ka mog膮 by膰 tak偶e w艂膮czane w cykl Krebsa. Wcze艣niej jednak t艂uszcze rozk艂adane s膮 do acetylo-CoA w procesie 尾-oksydacji, a bia艂ka musz膮 by膰 roz艂o偶one na aminokwasy, te za艣 pozbawione reszty aminowej. Powsta艂e po od艂膮czeniu reszty aminowej ketokwasy w艂膮czane s膮 bezpo艣rednio lub po przekszta艂ceniu w reakcje glikolizy i cyklu kwasu cytrynowego. U organizm贸w, kt贸re stale lub okresowo nie maj膮 dost臋pu do tlenu, wytwarzanie energii u偶ytecznej biologicznie mo偶e polega膰 na niepe艂nym utlenieniu zwi膮zk贸w organicznych. Proces taki nazywany jest fermentacj膮. W efekcie fermentacji zwi膮zki organiczne ulegaj膮 zar贸wno utlenianiu, jak i redukcji. Drugim sposobem uzyskania energii w warunkach beztlenowych jest utlenianie zwi膮zk贸w organicznych z wykorzystaniem utlenionych zwi膮zk贸w nieorganicznych np. azotan贸w, siarczan贸w, zwi膮zk贸w 偶elaza lub manganu, a nawet dwutlenku w臋gla. Zwi膮zki te s艂u偶膮 jako akceptory elektron贸w w 艂a艅cuchu transportu elektron贸w zbli偶onym do 艂a艅cucha oddechowego zachodz膮cego przy przenoszeniu elektron贸w na tlen. Pozosta艂e etapy oddychania nie r贸偶ni膮 si臋 od oddychania tlenowego. Oba procesy zachodz膮ce w warunkach beztlenowych mog膮 by膰 okre艣lane jako oddychanie beztlenowe, jednak w mikrobiologii terminem oddychania beztlenowego okre艣la si臋 jedynie wykorzystywanie zwi膮zk贸w nieorganicznych w roli utleniacza. Fermentacje s膮 traktowane jako oddzielna grupa proces贸w metabolicznych prowadz膮cych do uzyskania energii u偶ytecznej metabolicznie.

    b - B (minusku艂a: b) jest drug膮 liter膮 alfabetu 艂aci艅skiego, trzeci膮 liter膮 alfabetu polskiego. Oznacza w danym j臋zyku zwykle sp贸艂g艂osk臋 wargow膮 zwart膮 d藕wi臋czn膮, np. [b].

    longum - Telagrion longum 鈥 gatunek wa偶ki z rodzaju Telagrion nale偶膮cego do rodziny 艂膮tkowatych. Wyst臋puje na terenie Ameryki Po艂udniowej.

    lactobacillus acidophilus - Lactobacillus acidophilus - gatunek pa艂eczek kwasu mlekowego. Razem z Streptococcus salivarius powszechnie u偶ywany przy produkcji wyrob贸w mlecznych (np. jogurty). Jej nazwa wywodzi si臋 od 艂ac. -lacto - mleko, -bacillus - o kszta艂cie laseczki i acidophilus - lubi膮cy kwas. Bakteria ta dobrze rozwija si臋 w bardziej zakwaszonym 艣rodowisku (pH 4-5 albo ni偶sze) ni偶 wi臋kszo艣膰 mikroorganizm贸w, najlepiej s艂u偶y jej temperatura ok. 45 stopni Celsjusza. Naturalnie wyst臋puje w wielu produktach 偶ywno艣ciowych (mleko i jego przetwory, mi臋so, zbo偶a) a tak偶e w przewodzie pokarmowym i jamie ustnej ludzi i zwierz膮t oraz w ko艅cowej cz臋艣ci dr贸g rodnych. Lactobacillus acidophilus tak jak wi臋kszo艣膰 bakterii z rodzaju Lactobacillus posiada zdolno艣膰 przekszta艂cania laktozy w kwas mlekowy w procesie fermentacji mlekowej. Niekt贸re spokrewnione z ni膮 gatunki w tym procesie wytwarzaj膮 jeszcze etanol, dwutlenek w臋gla i kwas octowy. Natomiast sama L. acidophilus wytwarza tylko kwas mlekowy. Jest wra偶liwa na wilgo膰, wysok膮 temperatur臋 oraz bezpo艣rednie nas艂onecznienie. W 2002 r. opracowano kompletn膮 map臋 genomu tej bakterii. Bakteria ta jest uwa偶ana za probiotyczn膮 i wywieraj膮c膮 korzystny wp艂yw na organizm cz艂owieka. Dzi臋ki jej dzia艂alno艣ci w przewodzie pokarmowym (razem z innymi bakteriami tworzy tzw. flor臋 jelitow膮) wytwarzane jest 艣rodowisko, kt贸re zapobiega rozwojowi niekt贸rych szkodliwych mikroorganizm贸w, ponadto uczestniczy w produkcji niacyny, kwasu foliowego i witaminy B6. Obecno艣膰 tej bakterii w pochwie u kobiet poprzez produkcj臋 kwasu pomaga kontrolowa膰 niepo偶膮dany wzrost grzyba - Candida albicans. Antybiotyki za偶ywane doustnie niszcz膮 t臋 bakteri臋, dlatego te偶 zalecane jest podczas kuracji antybiotykowej za偶ywanie lek贸w os艂onowych.

    l. bulgaricus - Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus 鈥 podgatunek bakterii Lactobacillus delbrueckii u偶ywany razem ze Streptococcus thermophilus do wytwarzania jogurtu. Ponadto mo偶na go wyizolowa膰 z sera. Odkrywc膮 tych bakterii jest bu艂garski bakteriolog Stamen Grigorow. Ze wzgl臋du na du偶e fenotypowe podobie艅stwo mi臋dzy Lactobacillus delbrueckii, Lactobacillus leichmannii, Lactobacillus lactis i Lactobacillus bulgaricus, tylko Lactobacillus delbrueckii zachowano jako osobny gatunek i wydzielono z niej podgatunki 鈥 L. lactis i L. leichmannii traktuje si臋 jako Lactobacillus delbrueckii subsp. lactis, a Lactobacillus bulgaricus wyst臋puje jako Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus.

    l. casei - Lactobacillus casei 鈥 gatunek Gram-dodatnich, laseczkowatych bakterii z rodzaju Lactobacillus. S膮 nieruchliwe, osi膮gaj膮 od 0,7 do 1,1 mikrometr贸w 艣rednicy i od 2 do 4 mikrometr贸w d艂ugo艣ci. Bakteria przeprowadza homofermentacj臋 glukozy, kt贸rej produktem jest kwas mlekowy. Jest mezofilna i nie ro艣nie w temperaturach przekraczaj膮cych 45 掳C. Wyst臋puje w mleku, dojrzewaj膮cych serach, kulturach piekarniczych zawieraj膮cych mleko oraz w kiszonej kapu艣cie. Znaleziono j膮 tak偶e w przewodzie pokarmowym cz艂owieka i krowich odchodach. Obecnie jest dodawana do wielu produkt贸w 偶ywno艣ciowych celem poprawy ich jako艣ci. Wyr贸偶nia si臋 wiele podgatunk贸w i szczep贸w.

    l. delbrueckii - Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus 鈥 podgatunek bakterii Lactobacillus delbrueckii u偶ywany razem ze Streptococcus thermophilus do wytwarzania jogurtu. Ponadto mo偶na go wyizolowa膰 z sera. Odkrywc膮 tych bakterii jest bu艂garski bakteriolog Stamen Grigorow. Ze wzgl臋du na du偶e fenotypowe podobie艅stwo mi臋dzy Lactobacillus delbrueckii, Lactobacillus leichmannii, Lactobacillus lactis i Lactobacillus bulgaricus, tylko Lactobacillus delbrueckii zachowano jako osobny gatunek i wydzielono z niej podgatunki 鈥 L. lactis i L. leichmannii traktuje si臋 jako Lactobacillus delbrueckii subsp. lactis, a Lactobacillus bulgaricus wyst臋puje jako Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus.

    l. fermentum - Lactobacillus 鈥 pa艂eczki, najliczniejsze spo艣r贸d grupy bakterii kwasu mlekowego. Wi臋kszo艣膰 z nich jest zdolna do zamiany laktozy i innych prostych cukr贸w w kwas mlekowy. Bardzo powszechne, cz臋sto wywieraj膮 pozytywny wp艂yw na organizm cz艂owieka i zwierz膮t. Aktywnie przytwierdzaj膮 si臋 do 艣cian jelita, tworz膮c mikroflor臋 konkuruj膮c膮 o sk艂adniki pokarmowe z innymi organizmami, tak偶e chorobotw贸rczymi. Swoj膮 obecno艣ci膮 wp艂ywaj膮 na zwi臋kszon膮 produkcj臋 przeciwcia艂 klasy IgA, kt贸re s膮 wydzielane g艂贸wnie do przewodu pokarmowego, oraz jamy ustnej w postaci 艣liny. U cz艂owieka s膮 obecne w przewodzie pokarmowym (s膮 bardzo wa偶nym sk艂adnikiem flory jelitowej) oraz u kobiet w pochwie. Niekt贸re gatunki Lactobacillus s膮 u偶ywane na skal臋 przemys艂ow膮 do wyrobu produkt贸w mleczarskich (jogurty, kefir, ma艣lanka), kiszonej kapusty, kiszonych og贸rk贸w czy do wytwarzania sianokiszonki. Cz臋sto szczepy Lactobacillus s膮 dodawane do jogurt贸w w celu wzbogacenia ich w艂a艣ciwo艣ci probiotycznych. Wiele z nich do wzrostu nie potrzebuje 偶elaza i pozostaje bardzo odporne na du偶膮 zawarto艣膰 dwutlenku w臋gla. Ponadto, bakterie Lactobacillus s膮 w niekt贸rych stylach piwa, wykorzystywane w przemy艣le piwowarskim - niewielkie ilo艣ci dodane do piwa w procesie fermentacji, powoduj膮, 偶e piwo zyskuje kwa艣nawy - orze藕wiaj膮cy smak.

    l. plantarum - Lactobacillus plantarum 鈥 gatunek mezofilnej bakterii z rodzaju Lactobacillus. Powszechnie wyst臋puje w fermentowanych produktach ro艣linnych, zosta艂y jednak r贸wnie偶 wyizolowane z ludzkiej 艣liny i mikrobioty jelitowej. Maj膮 kszta艂t pa艂eczek o 艣rednicy 0,9鈥1,2 渭m i d艂ugo艣ci 3鈥8 渭m. S膮 nieruchliwe, wyst臋puj膮 pojedynczo lub tworz膮 kr贸tkie 艂a艅cuchy. Ze wzgl臋du na swoje prozdrowotne w艂a艣ciwo艣ci znalaz艂y zastosowanie w produkcji probiotyk贸w. S膮 tak偶e wykorzystywane jako kultury starterowe w produkcji 偶ywno艣ci oraz jako biokonserwanty.

    lactococcus diacetylactis - Viili (fi艅ski viili, szwedzki fil) 鈥 rodzaj jogurtu z fermentowanego mleka popularny w krajach nordyckich. Ma specyficzn膮 konsystencj臋 i 艂agodny smak wynikaj膮cy z obecno艣ci kwasu mlekowego. Bakterie mlekowe okre艣lone w viili to m.in. Lactococcus lactis ssp. cremoris, Lactococcus lactis ssp. lactis biotyp diacetylactis, Leuconostoc mesenteroides ssp. cremoris. W艣r贸d tych szczep贸w mezofilnych, L. lactis ssp. cremoris produkuj膮 zawieraj膮cy fosforan heteropolisacharyd, nazwany viilian. Viilian jest podobny do kefiranu produkowanego przez ziarna kefirowe. Zawarto艣膰 egzopolisacharyd贸w (EPS) ma r贸偶ne funkcjonalne korzy艣ci dla zdrowia.

    l. lactis - Lactococcus lactis, dawniej Streptococcus lactis 鈥 gram-dodatnie bakterie mlekowe, efektywne mikroorganizmy powoduj膮ce fermentacj臋 mlekow膮, w wyniku kt贸rej produkowany jest kwas mlekowy. Rozk艂adaj膮 cukry proste na kwas mlekowy. Ich naturalnym 艣rodowiskiem jest uk艂ad trawienny cz艂owieka (prze艂yk). Znajduj膮 si臋 w r贸偶nych produktach spo偶ywczych, np. kwasie chlebowym, serach i jogurtach.

    streptococcus thermophilus - Streptococcus salivarius ssp. thermophilus, dawniej Streptococcus thermophilus 鈥 Gram-dodatnia, termofilna bakteria o optymalnej temperaturze wzrostu wynosz膮cej 45 掳C. Zalicza si臋 j膮 do paciorkowc贸w zieleniej膮cych, do grupy salivarius (wraz z Streptococcus salivarius i Streptococcus vestibularis). Jako jedyny paciorkowiec grupy viridans nie wchodzi w sk艂ad flory fizjologicznej cz艂owieka. Dok艂adna analiza genomu wykaza艂a, 偶e Streptococcus thermophilus oddzieli艂 si臋 od innych gatunk贸w nie tak dawno temu; jest to przyk艂ad ewolucji regresywnej, w kt贸rej specjalizacja wynika z utraty funkcji.

    saccharomyces cerevisiae - Saccharomyces cerevisiae Meyen ex E.C. Hansen 鈥 gatunek jednokom贸rkowych grzyb贸w, kt贸rego poszczeg贸lne szczepy (dro偶d偶e piekarniane, dro偶d偶e g贸rnej fermentacji, dro偶d偶e winiarskie, gorzelnicze) znajduj膮 zastosowanie w r贸偶nych dziedzinach spo偶ywczych i posiadaj膮 ogromne znaczenie dla cz艂owieka, kt贸ry wykorzystywa艂 je ju偶 w staro偶ytno艣ci w piekarnictwie, browarnictwie czy p贸藕niej w gorzelnictwie. Najprawdopodobniej zosta艂y one odkryte i wyizolowane ze sk贸rek winogron (na ciemnych owocach, na przyk艂ad 艣liwkach, czasami wida膰 ich bia艂y nalot, kom贸rki dro偶d偶y wyst臋puj膮 w pokrywaj膮cym owoce wosku). Obecnie dro偶d偶e Saccharomyces cerevisiae to jeden z najpowszechniejszych modeli w badaniach, w biologii molekularnej i kom贸rki, kom贸rek eukariotycznych oraz jeden z najwnikliwiej badanych organizm贸w. Dro偶d偶e te odpowiedzialne s膮 za fermentacj臋 alkoholow膮. Kom贸rki S. cerevisiae s膮 owalne, o 艣rednicy oko艂o 5 do 10 mikrometr贸w. Rozmna偶aj膮 si臋 bezp艂ciowo w procesie p膮czkowania.

    rhodopseudomonas palustris - Rhodopseudomonas palustris 鈥 uniwersalna ze wzgl臋du na niskie wymagania 偶yciowe Gram-ujemna niesiarkowa bakteria purpurowa, s艂yn膮ca ze zdolno艣ci dowolnego przestawiania si臋 na jeden z czterech sposob贸w metabolizmu: fotoautotroficzny, fotoheterotroficzny (podstawowy dla tego mikroorganizmu), chemoautotroficzny i chemoheterotroficzny. Jest w stanie absorbowa膰 elektrony ze 藕r贸de艂 zewn臋trznych i tworzy膰 zwi膮zki organiczne bogate w energi臋. W zwi膮zku z tym mog膮 powodowa膰 rdzewienie materia艂贸w metalowych poprzez ich szybsze utlenianie.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋