suplementy diety bez tajemnic

FatReduktor

Suplement diety FatReduktor (kapsu艂ka) sk艂adaj膮cy si臋 z: chrom, ekstrakt z cykorii – korze艅, ekstrakt z figi indyjskiej – 艂odyga i li艣cie, ekstrakt z fasoli – nasiona, ekstrakt z guarany – nasiona, ekstrakt z kopru w艂oskiego – nasiona, ekstrakt z melisy – li艣膰, ekstrakt z orzeszk贸w kola – li艣膰, ekstrakt z ostrokrzewu paragwajskiego – li艣膰, ekstrakt z pieprzu kaje艅skiego – owoc, ekstrakt z selera – korze艅, ekstrakt z winogrona – nasiona, ekstrakt z zielonej herbaty – li艣膰, ekstrakt ze s艂odu j臋czmiennego – korze艅, kofeina bezwodna, L-winian L-karnityny. Zarejestrowano go w 2013 roku. Jego stan w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety FatReduktor zosta艂 wyprodukowany przez suplementu diety, oraz zg艂oszony do rejestracji przez BS-Farm Sp. z o.o. Gda艅sk.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: chrom, ekstrakt z cykorii - korze艅, ekstrakt z figi indyjskiej - 艂odyga i li艣cie, ekstrakt z fasoli - nasiona, ekstrakt z guarany - nasiona, ekstrakt z kopru w艂oskiego - nasiona, ekstrakt z melisy - li艣膰, ekstrakt z orzeszk贸w kola - li艣膰, ekstrakt z ostrokrzewu paragwajskiego - li艣膰, ekstrakt z pieprzu kaje艅skiego - owoc, ekstrakt z selera - korze艅, ekstrakt z winogrona - nasiona, ekstrakt z zielonej herbaty - li艣膰, ekstrakt ze s艂odu j臋czmiennego - korze艅, kofeina bezwodna, L-winian L-karnityny
    Forma: kapsu艂ka
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2013
    Producent: Symbiofarm Sp. z o.o. Czudec
    Rejestruj膮cy: BS-Farm Sp. z o.o. Gda艅sk
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    chrom - Chrom (Cr, 艂ac. chromium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z bloku d uk艂adu okresowego. Ma 13 izotop贸w, od 45Cr do 57Cr, z czego trwa艂e s膮 izotopy 50, 52, 53 i 54. Zosta艂 odkryty w roku 1797 przez Louisa Nicolasa Vauqellina.

    ekstrakt z cykorii - Amino 鈥 polski producent koncentrat贸w obiadowych, zup b艂yskawicznych oraz przypraw z siedzib膮 w Poznaniu. Obecnie przedsi臋biorstwo nale偶y do mi臋dzynarodowego koncernu Unilever.

    korze艅 - Korze艅 (艂ac. radix) 鈥 organ ro艣linny, cz臋艣膰 sporofitu, kt贸ra dostarcza ro艣linom wod臋 i sole mineralne, przytwierdza ro艣liny do pod艂o偶a, a u ro艣lin wieloletnich mo偶e pe艂ni膰 funkcj臋 organu spichrzowego. W wyniku przystosowania do warunk贸w 艣rodowiska korzenie poszczeg贸lnych grup ekologicznych ro艣lin pe艂ni膮 dodatkowe funkcje. M艂ode korzenie okryte s膮 ryzoderm膮 wytwarzaj膮c膮 w艂o艣niki, dodatkowo zwi臋kszaj膮ce jej powierzchni臋. Stanowi ona uk艂ad ch艂onny pobieraj膮cy wod臋 i sole mineralne. Pobrane substancje poprzez warstw臋 kory pierwotnej przenoszone s膮 do wi膮zek przewodz膮cych tworz膮cych walec osiowy. Trudno przepuszczalna dla wody warstwa kom贸rek kory pierwotnej (艣r贸dsk贸rnia) umo偶liwia kontrolowany, aktywny transport substancji do wi膮zek drewna. Wi膮zki 艂yka zapewniaj膮 z kolei dostarczanie do podziemnej cz臋艣ci ro艣liny substancji organicznych powsta艂ych w procesie fotosyntezy. Starsze korzenie przyrastaj膮c na grubo艣膰 uzyskuj膮 odmienn膮 budow臋, a zdolno艣膰 wch艂aniania roztworu glebowego jest w du偶ym stopniu przez nie tracona. Budowa anatomiczna korzeni jest w niewielkim stopniu zr贸偶nicowana w艣r贸d grup taksonomicznych ro艣lin naczyniowych, ulega natomiast znacznym modyfikacjom w korzeniach wyspecjalizowanych do pe艂nienia dodatkowych funkcji. Korze艅 wyst臋puje niemal u wszystkich ro艣lin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadaj膮cych chwytniki psylotowych i niekt贸rych ro艣lin, u kt贸rych korze艅 zanik艂 wt贸rnie (np. u rogatk贸w, p艂ywaczy i wolfii bezkorzeniowej). Ro艣liny zakorzenione s膮 zwykle w glebie, u epifit贸w wykszta艂caj膮 si臋 korzenie powietrzne, u hydrofit贸w korzenie zanurzone. Ze wzgl臋du na spos贸b powstawania wyr贸偶nia si臋 korze艅 pierwotny rozwijaj膮cy si臋 z zawi膮zka korzenia zarodkowego, korzenie boczne powstaj膮ce jako odga艂臋zienia korzenia g艂贸wnego w strefie r贸偶nicowania oraz korzenie przybyszowe powstaj膮ce zwykle w cz臋艣ci p臋dowej ro艣liny lub z korzeni w strefie ich budowy wt贸rnej. Korzenie tworz膮 silnie rozcz艂onkowany uk艂ad penetruj膮cy pod艂o偶e, nazywany systemem korzeniowym. Stanowi on dolny biegun osiowych organizm贸w ro艣linnych, u kt贸rych g贸rny biegun to p臋d. Korzenie w odr贸偶nieniu od p臋du nie wykszta艂caj膮 li艣ci i zwykle rosn膮 w d贸艂, najcz臋艣ciej s膮 niezielone, cho膰 niekt贸re korzenie powietrzne mog膮 zawiera膰 chlorofil. Innymi, obok korzeni, podziemnymi organami ro艣lin s膮 te偶 k艂膮cza stanowi膮ce podziemny fragment p臋du.

    艂odyga i li艣cie - 艁odyga 鈥 osiowa cz臋艣膰 ro艣liny naczyniowej, kt贸ra wraz z umiejscowionymi na niej li艣膰mi, p膮kami, kwiatami i owocami stanowi p臋d. Powstaje w wyniku podzia艂贸w i r贸偶nicowania kom贸rek sto偶ka wzrostu.

    ekstrakt z fasoli - Lignany lniane 鈥 naturalne zwi膮zki chemiczne estrogenopodobne pochodzenia ro艣linnego (tak zwane fitoestrogeny) obecne w ziarnach lnu zwyczajnego, zwanych siemieniem lnianym. Uznane za kompatybilne pod wzgl臋dem strukturalnym i funkcjonalnym z estrogenami (偶e艅skimi hormonami p艂ciowymi). Wykazuj膮 zgodno艣膰 biologiczn膮 z estradiolem 17尾, b臋d膮cym g艂贸wnym hormonem 偶e艅skim. Dzi臋ki budowie chemicznej zbie偶nej z estradiolem dostarczane w diecie lignany lniane wsp贸艂zawodnicz膮 z estrogenami ludzkimi o miejsca na receptorach estrogenowych, reguluj膮c gospodark臋 hormonaln膮 cz艂owieka.

    nasiona - Nasiono, nasienie (艂ac. semen) 鈥 organ ro艣lin nasiennych powstaj膮cy z zap艂odnionego zal膮偶ka i sk艂adaj膮cy si臋 z zarodka otoczonego tkank膮 zapasow膮 i os艂oni臋tego 艂upin膮 nasienn膮. Zarodek jest nowym organizmem ro艣linnym. Tkanka spichrzowa umo偶liwia wzrost zarodka w pierwszym okresie rozwoju, a 艂upina nasienna pe艂ni funkcj臋 ochronn膮. Poznaniem budowy nasion zajmowa艂a si臋 pocz膮tkowo botanika og贸lna. Z czasem wyodr臋bni艂y si臋 odr臋bne nauki: karpologia i nasionoznawstwo.

    ekstrakt z guarany - Guaran谩 Jesus jest brazylijskim napojem bezalkoholowym produkowanym przez Eduardo Lago, rozlewc臋 napoj贸w Coca-Cola po艂o偶on膮 w S茫o Lu铆s. Nap贸j popularny jest w regionie, gdzie podobno wypar艂 nawet coca-col臋. W jego sk艂ad wchodzi ekstrakt z guarany, kt贸ry zawiera kofein臋 (zwan膮 r贸wnie偶 guaranin膮), teofilina i teobromina. Lago zauwa偶y艂, 偶e 鈥瀔a偶dy Brazylijczyk wie, 偶e guarana jest stymulantem, co oznacza, 偶e stymuluje wszystko鈥. Nazwa napoju pochodzi od Jesusa Norberto Gomesa, farmaceuty, kt贸ry stworzy艂 receptur臋 napoju w 1920. Nap贸j jest koloru r贸偶owego, ma cynamonowy aromat i bardzo s艂odki smak. Sprzedawany jest pod has艂em reklamowym 鈥瀟he pink dream鈥. Od 2006 r. marka nale偶y do The Coca-Cola Company.

    ekstrakt z kopru w艂oskiego - Nap贸j mi艂osny lub eliksir mi艂osny (艂ac. poculum amatorium) 鈥 magiczny nap贸j, maj膮cy na celu wywo艂anie uczucia mi艂o艣ci do osoby, kt贸ra go poda艂a. W 艣redniowieczu do sporz膮dzania napoj贸w mi艂osnych u偶ywano ekstrakt贸w z ro艣lin nale偶膮cych do rodziny psiankowatych: pokrzyku wilczej jagody, brugmansji, bielunia dzi臋dzierzawy, lulka czarnego, lulecznicy krai艅skiej czy mandragory, kt贸re zawieraj膮 alkaloidy (halucynogenn膮 w wi臋kszych dawkach atropin臋 i skopolamin臋) charakteryzuj膮ce si臋 w膮skim indeksem terapeutycznym, co 艂atwo prowadzi艂o do przedawkowania, a nawet zgonu w zwi膮zku z tym, 偶e preparaty nie by艂y dawniej standaryzowane na zawarto艣膰 zwi膮zk贸w silnie dzia艂aj膮cych. Motyw napoju mi艂osnego wyst臋puje w literaturze, g艂贸wnie w ba艣niach, malarstwie, muzyce i mitologii r贸偶nych kultur. Opr贸cz magicznych napoj贸w mi艂osnych istnia艂y tak偶e magiczne napoje o innych w艂a艣ciwo艣ciach, np. uzdrawiaj膮ce, truj膮ce, nasenne czy wzmacniaj膮ce.

    ekstrakt z melisy - Technologia olejk贸w eterycznych 鈥 dzia艂 technologii chemicznej zajmuj膮cy si臋 metodami wytwarzania olejk贸w eterycznych z olejkodajnych surowc贸w ro艣linnych na skal臋 przemys艂ow膮, 艣ci艣le zwi膮zany z in偶ynieri膮 procesow膮. Technologia obejmuje sposoby przygotowania surowc贸w, wyodr臋bniania u偶ytecznych sk艂adnik贸w oraz ich oczyszczania, przetwarzania i przechowywania. Jako艣膰 produkt贸w (w tym ich zapach) i wydajno艣膰 proces贸w technologicznych zale偶y od rodzaju stosowanych urz膮dze艅 przemys艂owych (instalacji). Olejki lotne pozyskuje si臋 na skal臋 przemys艂ow膮 ze 艣wie偶ych b膮d藕 suszonych ro艣lin. S膮 wyodr臋bniane z odpowiedniego surowca ro艣linnego najcz臋艣ciej przez destylacj臋 z par膮 wodn膮 lub ekstrakcj臋. S膮 stosowane, wraz z innymi substancjami zapachowymi, np. w perfumiarstwie (np. perfumy, wody toaletowe. tj. woda kolo艅ska). Olejki lub ca艂e ro艣liny olejkodajne s膮 te偶 wykorzystywane jako przyprawy, 艣rodki terapeutyczne (zio艂olecznictwo) oraz w aromaterapii.

    li艣膰 - Li艣膰 (艂ac. folium) 鈥 organ ro艣linny, element budowy cz臋艣ci osiowej (p臋dowej) ro艣lin telomowych. Wyrastaj膮ce z w臋z艂贸w ko艅cowe elementy rozga艂臋zie艅 p臋du, wyodr臋bniaj膮ce si臋 ze wzgl臋du na funkcj臋 i budow臋 od 艂odygi (nie maj膮 np. zdolno艣ci do nieprzerwanego wzrostu). Pe艂ni膮 g艂贸wnie funkcje od偶ywcze i z tego powodu maj膮 zwykle du偶膮 powierzchni臋 umo偶liwiaj膮c膮 poch艂anianie odpowiedniej ilo艣ci promieniowania s艂onecznego. Poza tym li艣cie bior膮 udzia艂 w transpiracji, gutacji i wymianie gazowej. Li艣cie wyspecjalizowane w fotosyntezie okre艣lane s膮 mianem li艣ci zielonych oraz li艣ci listowia. Nierzadko organy te pe艂ni膮 tak偶e funkcje spichrzowe, czepne, ochronne, obronne i pu艂apkowe, w takich przypadkach ulegaj膮c daleko id膮cym przystosowaniom w zakresie funkcji i budowy.

    ekstrakt z orzeszk贸w kola - John Stith Pemberton (ur. 8 lipca 1831, Knoxville, zm. 16 sierpnia 1888, Atlanta) 鈥 ameryka艅ski farmaceuta, tw贸rca receptury Coca-Coli. By艂 ci臋偶ko ranny w wojnie secesyjnej (walczy艂 po stronie konfederat贸w); w trakcie leczenia uzale偶ni艂 si臋 od morfiny i kokainy. W swoim laboratorium w Atlancie wymy艣li艂 specyfik na ukojenie nerw贸w na bazie li艣ci koki i orzeszk贸w kola; sprzedawa艂 go p贸藕niej z saturatora jako 鈥瀙yszny i orze藕wiaj膮cy nap贸j tak dobry, 偶e B贸g by nim nie wzgardzi艂鈥. Wsp贸lnik Pembertona wymy艣li艂 nazw臋 i wykaligrafowa艂 j膮, stwarzaj膮c popularne p贸藕niej logo. W pierwszym roku produkcji sprzedawano dziennie 9 szklanek, wsp贸艂cze艣nie 艣rednio ponad miliard butelek. Pemberton zmar艂 kr贸tko po zarejestrowaniu firmy Coca-Cola Co. P贸藕niejsza receptura usuwa kokain臋 z ekstraktu li艣ci koki i stanowi pilnie strze偶on膮 tajemnic臋.

    ekstrakt z ostrokrzewu paragwajskiego - Yerba mate, herba mate, mate (mate), tak偶e znany jako chimarr茫o (蕛ima藞蕘蓯虄w虄), erva mate, india艅skie ca谩 mati, ca谩 mate 鈥 wysuszone, zmielone li艣cie oraz patyczki ostrokrzewu paragwajskiego, niekiedy r贸wnie偶 艣wie偶e, przygotowane do robienia naparu popularnego g艂贸wnie w krajach Ameryki Po艂udniowej (Argentynie, Paragwaju, Urugwaju, Brazylii), a tak偶e w niekt贸rych krajach Bliskiego Wschodu, g艂贸wnie w Syrii i Libanie. Zyskuje popularno艣膰 tak偶e w Europie. Nazwa yerba mate, wymy艣lona najprawdopodobniej przez jezuit贸w, pochodzi od przekszta艂conego 艂aci艅skiego s艂owa herba 鈥 ziele i mati co w j臋zyku keczua oznacza tykw臋, w kt贸rej parzy si臋 ziele. India艅ska nazwa naparu to ca谩. Yerba mate zawiera ksantyny: kofein臋, teobromin臋 i teofilin臋. Ich zawarto艣膰 jest zmienna w zale偶no艣ci od pory roku w kt贸rej dokonano zbior贸w.

    owoc - Owoc (艂ac. fructus) 鈭 w znaczeniu botanicznym wyst臋puj膮cy u ro艣lin okrytozal膮偶kowych organ powstaj膮cy z zal膮偶ni s艂upka, zawieraj膮cy w swym wn臋trzu nasiona, os艂aniaj膮cy je i u艂atwiaj膮cy rozsiewanie. Cz臋艣膰 owocu otaczaj膮ca nasiona okre艣la si臋 mianem owocni (perykarpu). Gdy w powstaniu organu otaczaj膮cego nasiona bior膮 udzia艂 inne cz臋艣ci ro艣liny ni偶 s艂upek 鈥 tw贸r taki okre艣lany jest mianem owocu pozornego. Gdy w jednym kwiecie wyst臋puje wi臋ksza liczba s艂upk贸w wolnych (s艂upkowie apokarpiczne), wtedy powstaj膮ce z nich owoce tworz膮 owoc zbiorowy na wsp贸lnym dnie kwiatowym (np. malina, jaskier). Natomiast z kilku kwiat贸w zebranych w skupiony kwiatostan powstaj膮 owocostany (morwa, k艂臋bek buraka, figowiec, ananas). Budowa owoc贸w stanowi adaptacj臋 do r贸偶nych form rozsiewania. Owoce mi臋siste mog膮 by膰 roznoszone przez zwierz臋ta, dla kt贸rych stanowi膮 pokarm (zoochoria), owoce suche rozprzestrzeniane s膮 m.in. przez wiatr (anemochoria), wod臋 (hydrochoria) lub zwierz臋ta. Owocami jako rodzajem po偶ywienia okre艣lane s膮 cz臋艣ci ro艣lin o grubej warstwie mi膮偶szu i przyjemnym, zwykle s艂odkim smaku i zapachu. Owoce stanowi膮 istotn膮 cz臋艣膰 po偶ywienia dla ludzi i wielu zwierz膮t.

    ekstrakt z selera - Marmite (czytaj: marmajt) 鈥 brytyjski produkt spo偶ywczy wykorzystywany g艂贸wnie jako smarowid艂o do chleba, a tak偶e jako dodatek do kanapek, zup czy mielonego mi臋sa wo艂owego oraz sk艂adnik marynaty do mi臋sa z kurczaka. Jest to wyci膮g dro偶d偶owy, powstaj膮cy jako produkt uboczny podczas warzenia piwa. Ma konsystencj臋 pasty o ciemnobr膮zowym kolorze i intensywnym zapachu, a w smaku przypomina sos sojowy. Wynalezienie produktu przypisuje si臋 niemieckiemu chemikowi Justusowi von Liebigowi. Produkcja rozpocz臋ta zosta艂a w 1902 roku w Burton upon Trent przez przedsi臋biorstwo Marmite Food Company. Marmite dost臋pne jest w s艂oiczkach o r贸偶nej pojemno艣ci, kt贸rych kszta艂t niewiele zmieni艂 si臋 od 1920 roku i ma charakterystyczn膮 czerwono-偶贸艂t膮 etykietk臋. Podczas I wojny 艣wiatowej stanowi艂 standardowy sk艂adnik prowiantu 偶o艂nierzy brytyjskich. Marka Marmite nale偶y obecnie do przedsi臋biorstwa Unilever. Ze wzgl臋du na charakterystyczny smak, do Marmite przylgn臋艂o okre艣lenie, 偶e 鈥瀉lbo si臋 je kocha, albo nienawidzi鈥.

    ekstrakt z winogrona - Regent 鈥 mieszaniec niespecyficzny odmian winoro艣li: diana x chamburcin. W Niemczech odmiana zarejestrowana 15 pa藕dziernika 1996 (nr rejestru 1396 z ochron膮 do 1 kwietnia 2024) jako vinifera i chroniona prawnie w UE. Nazwa zosta艂a nadana na cze艣膰 diamentu o tej nazwie. Proporcje gatunk贸w w regencie kszta艂tuj膮 si臋 nast臋puj膮co: 78,5% Vitis vinifera + 3,3% Vitis labrusca + 14,6% Vitis rupestris + 1,6% Vitis berlandieri + 1% Vitis riparia + 1,1% Vitis lincecumii.

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    ekstrakt ze s艂odu j臋czmiennego - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, palone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    kofeina bezwodna - Kofeina (艂ac. coffeinum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, alkaloid purynowy znajduj膮cy si臋 w ziarnach kawy i wielu innych surowcach ro艣linnych. Mo偶e r贸wnie偶 by膰 otrzymywana syntetycznie. Zosta艂a odkryta przez niemieckiego chemika Friedricha Ferdinanda Rungego w 1819 roku. W zale偶no艣ci od 藕r贸d艂a nazywana jest tak偶e tein膮 (gdy 藕r贸d艂em jest herbata), guaranin膮 (gdy pochodzi z guarany) i matein膮 (gdy pochodzi z yerba mate). Kofeina jest 艣rodkiem psychoaktywnym z grupy stymulant贸w. Jest stosowana jako dodatek do niekt贸rych produkt贸w, w tym napoj贸w energetyzuj膮cych, a tak偶e do innych napoj贸w, przede wszystkim gazowanych (na przyk艂ad coli). Po d艂u偶szym okresie regularnego przyjmowania kofeiny wyst臋puje zjawisko tachyfilaksji (tolerancji), czyli stopniowego os艂abienia odpowiedzi biologicznej ustroju.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋