suplementy diety bez tajemnic

Energy Shelf-Stable Probiotics

Energy Shelf-Stable Probiotics to suplement diety w formie Kapsu艂ki. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Inulina, Ekstrakt z owoc贸w jab艂ka, Lactobacillus bulgaricus, Streptococcus thermophilus, Lactobacillus reuteri, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus casei, Lactobacillus acidophilus, Bifidobacterium longum, Bifidobacterium bifidum, Lactobacillus paracasei, Lactobacillus gasseri, Bifidobacterium lactis, Lactobacillus rhamnosus. Produkt ten zg艂oszono do rejestracji w 2019 roku. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Energy Shelf-Stable Probiotics zosta艂 wyprodukowany przez MegaFood, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Doctor Life.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Inulina, Ekstrakt z owoc贸w jab艂ka, Lactobacillus bulgaricus, Streptococcus thermophilus, Lactobacillus reuteri, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus casei, Lactobacillus acidophilus, Bifidobacterium longum, Bifidobacterium bifidum, Lactobacillus paracasei, Lactobacillus gasseri, Bifidobacterium lactis, Lactobacillus rhamnosus
    Forma: Kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: MegaFood
    Rejestruj膮cy: Doctor Life
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    inulina - Inulina (艂ac. inulinum) 鈥 polisacharyd zbudowany z oko艂o 30鈥35 cz膮steczek monocukr贸w po艂膮czonych wi膮zaniami 尾-2,1-glikozydowymi w nierozga艂臋ziony 艂a艅cuch. 艁a艅cuch ten, zbudowany z reszt 尾-D-fruktofuranozy, zawiera jedn膮 terminalnie umieszczon膮 cz膮steczk臋 D-glukozy (na ko艅cu redukuj膮cym) oraz drug膮, w 艣rodku 艂a艅cucha, po艂膮czon膮 wi膮zaniem 1,3-glikozydowym. Masa cz膮steczkowa inuliny to ok. 5000 Da. Nale偶y do fruktan贸w, jest prebiotykiem. Cz艂owiek nie trawi inuliny. Jej rozk艂adu dokonuj膮 bakterie w okr臋偶nicy. Spo偶ywanie du偶ych ilo艣ci inuliny (ponad 20 - 30 g/ doba) mo偶e powodowa膰 wzd臋cie, b贸l brzucha, w skrajnym przypadku biegunk臋.

    ekstrakt z owoc贸w jab艂ka - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, 偶ytnie, palone, w臋dzone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    lactobacillus bulgaricus - Lactobacillus 鈥 pa艂eczki, najliczniejsze spo艣r贸d grupy bakterii kwasu mlekowego. Wi臋kszo艣膰 z nich jest zdolna do zamiany laktozy i innych prostych cukr贸w w kwas mlekowy. Bardzo powszechne, cz臋sto wywieraj膮 pozytywny wp艂yw na organizm cz艂owieka i zwierz膮t. Aktywnie przytwierdzaj膮 si臋 do 艣cian jelita, tworz膮c mikroflor臋 konkuruj膮c膮 o sk艂adniki pokarmowe z innymi organizmami, tak偶e chorobotw贸rczymi. Swoj膮 obecno艣ci膮 wp艂ywaj膮 na zwi臋kszon膮 produkcj臋 przeciwcia艂 klasy IgA, kt贸re s膮 wydzielane g艂贸wnie do przewodu pokarmowego, oraz jamy ustnej w postaci 艣liny. U cz艂owieka s膮 obecne w przewodzie pokarmowym (s膮 bardzo wa偶nym sk艂adnikiem flory jelitowej) oraz u kobiet w pochwie. Niekt贸re gatunki Lactobacillus s膮 u偶ywane na skal臋 przemys艂ow膮 do wyrobu produkt贸w mleczarskich (jogurty, kefir, ma艣lanka), kiszonej kapusty, kiszonych og贸rk贸w czy do wytwarzania sianokiszonki. Cz臋sto szczepy Lactobacillus s膮 dodawane do jogurt贸w w celu wzbogacenia ich w艂a艣ciwo艣ci probiotycznych. Wiele z nich do wzrostu nie potrzebuje 偶elaza i pozostaje bardzo odporne na du偶膮 zawarto艣膰 dwutlenku w臋gla. Ponadto, bakterie Lactobacillus s膮 w niekt贸rych stylach piwa, wykorzystywane w przemy艣le piwowarskim - niewielkie ilo艣ci dodane do piwa w procesie fermentacji, powoduj膮, 偶e piwo zyskuje kwa艣nawy - orze藕wiaj膮cy smak.

    streptococcus thermophilus - Streptococcus salivarius ssp. thermophilus, dawniej Streptococcus thermophilus 鈥 Gram-dodatnia, termofilna bakteria o optymalnej temperaturze wzrostu wynosz膮cej 45 掳C. Zalicza si臋 j膮 do paciorkowc贸w zieleniej膮cych, do grupy salivarius (wraz z Streptococcus salivarius i Streptococcus vestibularis). Jako jedyny paciorkowiec grupy viridans nie wchodzi w sk艂ad flory fizjologicznej cz艂owieka. Dok艂adna analiza genomu wykaza艂a, 偶e Streptococcus thermophilus oddzieli艂 si臋 od innych gatunk贸w nie tak dawno temu; jest to przyk艂ad ewolucji regresywnej, w kt贸rej specjalizacja wynika z utraty funkcji.

    lactobacillus reuteri - Lactobacillus reuteri 鈥 gatunek Gram-dodatniej bakterii z rodzaju Lactobacillus, kt贸ra naturalnie zasiedla jelita u ssak贸w i ptak贸w. Pierwszy raz opisano j膮 w 1980 roku. Jest wykorzystywana jako probiotyk.

    lactobacillus plantarum - Lactobacillus plantarum 鈥 gatunek mezofilnej bakterii z rodzaju Lactobacillus. Powszechnie wyst臋puje w fermentowanych produktach ro艣linnych, zosta艂y jednak r贸wnie偶 wyizolowane z ludzkiej 艣liny i mikrobioty jelitowej. Maj膮 kszta艂t pa艂eczek o 艣rednicy 0,9鈥1,2 渭m i d艂ugo艣ci 3鈥8 渭m. S膮 nieruchliwe, wyst臋puj膮 pojedynczo lub tworz膮 kr贸tkie 艂a艅cuchy. Ze wzgl臋du na swoje prozdrowotne w艂a艣ciwo艣ci znalaz艂y zastosowanie w produkcji probiotyk贸w. S膮 tak偶e wykorzystywane jako kultury starterowe w produkcji 偶ywno艣ci oraz jako biokonserwanty.

    lactobacillus casei - Lactobacillus casei 鈥 gatunek Gram-dodatnich, laseczkowatych bakterii z rodzaju Lactobacillus. S膮 nieruchliwe, osi膮gaj膮 od 0,7 do 1,1 mikrometr贸w 艣rednicy i od 2 do 4 mikrometr贸w d艂ugo艣ci. Bakteria przeprowadza homofermentacj臋 glukozy, kt贸rej produktem jest kwas mlekowy. Jest mezofilna i nie ro艣nie w temperaturach przekraczaj膮cych 45 掳C. Wyst臋puje w mleku, dojrzewaj膮cych serach, kulturach piekarniczych zawieraj膮cych mleko oraz w kiszonej kapu艣cie. Znaleziono j膮 tak偶e w przewodzie pokarmowym cz艂owieka i krowich odchodach. Obecnie jest dodawana do wielu produkt贸w 偶ywno艣ciowych celem poprawy ich jako艣ci. Wyr贸偶nia si臋 wiele podgatunk贸w i szczep贸w.

    lactobacillus acidophilus - Lactobacillus acidophilus - gatunek pa艂eczek kwasu mlekowego. Razem z Streptococcus salivarius powszechnie u偶ywany przy produkcji wyrob贸w mlecznych (np. jogurty). Jej nazwa wywodzi si臋 od 艂ac. -lacto - mleko, -bacillus - o kszta艂cie laseczki i acidophilus - lubi膮cy kwas. Bakteria ta dobrze rozwija si臋 w bardziej zakwaszonym 艣rodowisku (pH 4-5 albo ni偶sze) ni偶 wi臋kszo艣膰 mikroorganizm贸w, najlepiej s艂u偶y jej temperatura ok. 45 stopni Celsjusza. Naturalnie wyst臋puje w wielu produktach 偶ywno艣ciowych (mleko i jego przetwory, mi臋so, zbo偶a) a tak偶e w przewodzie pokarmowym i jamie ustnej ludzi i zwierz膮t oraz w ko艅cowej cz臋艣ci dr贸g rodnych. Lactobacillus acidophilus tak jak wi臋kszo艣膰 bakterii z rodzaju Lactobacillus posiada zdolno艣膰 przekszta艂cania laktozy w kwas mlekowy w procesie fermentacji mlekowej. Niekt贸re spokrewnione z ni膮 gatunki w tym procesie wytwarzaj膮 jeszcze etanol, dwutlenek w臋gla i kwas octowy. Natomiast sama L. acidophilus wytwarza tylko kwas mlekowy. Jest wra偶liwa na wilgo膰, wysok膮 temperatur臋 oraz bezpo艣rednie nas艂onecznienie. W 2002 r. opracowano kompletn膮 map臋 genomu tej bakterii. Bakteria ta jest uwa偶ana za probiotyczn膮 i wywieraj膮c膮 korzystny wp艂yw na organizm cz艂owieka. Dzi臋ki jej dzia艂alno艣ci w przewodzie pokarmowym (razem z innymi bakteriami tworzy tzw. flor臋 jelitow膮) wytwarzane jest 艣rodowisko, kt贸re zapobiega rozwojowi niekt贸rych szkodliwych mikroorganizm贸w, ponadto uczestniczy w produkcji niacyny, kwasu foliowego i witaminy B6. Obecno艣膰 tej bakterii w pochwie u kobiet poprzez produkcj臋 kwasu pomaga kontrolowa膰 niepo偶膮dany wzrost grzyba - Candida albicans. Antybiotyki za偶ywane doustnie niszcz膮 t臋 bakteri臋, dlatego te偶 zalecane jest podczas kuracji antybiotykowej za偶ywanie lek贸w os艂onowych.

    bifidobacterium longum - Bifidobacterium animalis 鈥 gatunek pa艂eczkowatych bakterii Gram-dodatnich, kt贸re bytuj膮 w jelicie grubym wi臋kszo艣ci ssak贸w, w tym ludzi. Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis by艂y wcze艣niej opisywane jako dwa odr臋bne gatunki. Obecnie uwa偶a si臋 je za jeden gatunek B. animalis z podgatunkami Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis. Obie stare nazwy, zar贸wno B. animalis, jak i B. lactis stosowane s膮 na etykietach produkt贸w 偶ywno艣ciowych pod nazw膮 probiotyki. W wi臋kszo艣ci przypadk贸w nie jest jasne, kt贸ry z podgatunk贸w zastosowano w produkcie.

    bifidobacterium bifidum - Oddychanie kom贸rkowe 鈥 wielostopniowy biochemiczny proces utleniania zwi膮zk贸w organicznych zwi膮zany z wytwarzaniem energii u偶ytecznej metabolicznie. Oddychanie przebiega w ka偶dej 偶ywej kom贸rce w spos贸b sta艂y. Zachodzi ono nawet wtedy, gdy inne procesy metaboliczne zostan膮 zahamowane. Chocia偶 istniej膮 r贸偶nice w przebiegu procesu oddychania u poszczeg贸lnych grup organizm贸w, to zestaw enzym贸w katalizuj膮cych poszczeg贸lne reakcje sk艂adaj膮ce si臋 na oddychanie jest zbli偶ony u wszystkich organizm贸w 偶ywych. Zachodzenie oddychania jest jednym z najcz臋艣ciej stosowanych wska藕nik贸w zachodzenia proces贸w 偶yciowych. Jedynie wirusy b臋d膮ce strukturami na pograniczu 偶ycia i cz膮stek chemicznych nie przeprowadzaj膮 procesu oddychania. Chocia偶 substratem w reakcji oddychania mog膮 by膰 wszystkie zwi膮zki organiczne obecne w kom贸rkach, najcz臋艣ciej og贸ln膮 reakcj臋 oddychania kom贸rkowego zapisuje si臋 dla utleniania cukru 鈥 glukozy w obecno艣ci tlenu: C6H12O6 + 6O2 鈫 6CO2 + 6H2O Energia uwolniona w procesie utleniania zwi膮zk贸w organicznych pojawia si臋 cz臋艣ciowo w postaci zwi膮zku wysokoenergetycznego 鈥 ATP, kt贸ry mo偶e by膰 wykorzystany do przeprowadzania reakcji chemicznych zachodz膮cych w kom贸rce lub do poruszania organizmu np. w tkance mi臋艣niowej. Proces produkcji ATP nie przebiega ze 100% sprawno艣ci膮 i cz臋艣膰 energii uwalniana jest w postaci ciep艂a. Poza w臋glowodanami organizmy w procesie oddychania mog膮 utlenia膰 t艂uszcze oraz bia艂ka, a po bardziej z艂o偶onych modyfikacjach tak偶e pozosta艂e zwi膮zki organiczne. Dla najcz臋艣ciej u偶ywanego substratu, glukozy, reakcje oddychania kom贸rkowego zachodz膮 na trzech szlakach metabolicznych: Glikoliza, w kt贸rej glukoza przekszta艂cana jest do kwasu pirogronowego i powstaj膮 niewielkie ilo艣ci ATP oraz NADH. Cykl Krebsa okre艣lany tak偶e cyklem kwasu cytrynowego lub cyklem kwas贸w trikarboksylowych, w kt贸rym kwas pirogronowy po przekszta艂ceniu do acetylo-CoA w cyklu przemian przekszta艂cany jest do CO2 z wytworzeniem NADH, FADH2 oraz GTP lub ATP. Oddychanie ko艅cowe, czyli mitochondrialny 艂a艅cuch transportu elektron贸w i fosforylacja oksydacyjna. W tym etapie zredukowane nukleotydy NADH, FADH2 s膮 utleniane. W efekcie szeregu reakcji powstaje woda, a uwalniana energia zamieniana jest na ATP.Pierwszy z wymienionych etap贸w jest charakterystyczny dla utleniania w臋glowodan贸w i zachodzi w cytozolu. Dwa pozosta艂e etapy zachodz膮 u organizm贸w eukariotycznych w wyspecjalizowanych organellach 鈥 mitochondriach. W kom贸rkach prokariont贸w enzymy bior膮ce udzia艂 we wszystkich etapach oddychania znajduj膮 si臋 w cytozolu i b艂onie kom贸rkowej. T艂uszcze oraz bia艂ka mog膮 by膰 tak偶e w艂膮czane w cykl Krebsa. Wcze艣niej jednak t艂uszcze rozk艂adane s膮 do acetylo-CoA w procesie 尾-oksydacji, a bia艂ka musz膮 by膰 roz艂o偶one na aminokwasy, te za艣 pozbawione reszty aminowej. Powsta艂e po od艂膮czeniu reszty aminowej ketokwasy w艂膮czane s膮 bezpo艣rednio lub po przekszta艂ceniu w reakcje glikolizy i cyklu kwasu cytrynowego. U organizm贸w, kt贸re stale lub okresowo nie maj膮 dost臋pu do tlenu, wytwarzanie energii u偶ytecznej biologicznie mo偶e polega膰 na niepe艂nym utlenieniu zwi膮zk贸w organicznych. Proces taki nazywany jest fermentacj膮. W efekcie fermentacji zwi膮zki organiczne ulegaj膮 zar贸wno utlenianiu, jak i redukcji. Drugim sposobem uzyskania energii w warunkach beztlenowych jest utlenianie zwi膮zk贸w organicznych z wykorzystaniem utlenionych zwi膮zk贸w nieorganicznych np. azotan贸w, siarczan贸w, zwi膮zk贸w 偶elaza lub manganu, a nawet dwutlenku w臋gla. Zwi膮zki te s艂u偶膮 jako akceptory elektron贸w w 艂a艅cuchu transportu elektron贸w zbli偶onym do 艂a艅cucha oddechowego zachodz膮cego przy przenoszeniu elektron贸w na tlen. Pozosta艂e etapy oddychania nie r贸偶ni膮 si臋 od oddychania tlenowego. Oba procesy zachodz膮ce w warunkach beztlenowych mog膮 by膰 okre艣lane jako oddychanie beztlenowe, jednak w mikrobiologii terminem oddychania beztlenowego okre艣la si臋 jedynie wykorzystywanie zwi膮zk贸w nieorganicznych w roli utleniacza. Fermentacje s膮 traktowane jako oddzielna grupa proces贸w metabolicznych prowadz膮cych do uzyskania energii u偶ytecznej metabolicznie.

    lactobacillus paracasei - Lactobacillus casei 鈥 gatunek Gram-dodatnich, laseczkowatych bakterii z rodzaju Lactobacillus. S膮 nieruchliwe, osi膮gaj膮 od 0,7 do 1,1 mikrometr贸w 艣rednicy i od 2 do 4 mikrometr贸w d艂ugo艣ci. Bakteria przeprowadza homofermentacj臋 glukozy, kt贸rej produktem jest kwas mlekowy. Jest mezofilna i nie ro艣nie w temperaturach przekraczaj膮cych 45 掳C. Wyst臋puje w mleku, dojrzewaj膮cych serach, kulturach piekarniczych zawieraj膮cych mleko oraz w kiszonej kapu艣cie. Znaleziono j膮 tak偶e w przewodzie pokarmowym cz艂owieka i krowich odchodach. Obecnie jest dodawana do wielu produkt贸w 偶ywno艣ciowych celem poprawy ich jako艣ci. Wyr贸偶nia si臋 wiele podgatunk贸w i szczep贸w.

    lactobacillus gasseri - Laktoferyna (inna nazwa: laktoferryna, skr贸t: LF) 鈥 wielofunkcyjne bia艂ko z grupy transferryn, wykazuj膮ce du偶e powinowactwo do jon贸w 偶elaza. Jest to globularna glikoproteina o masie cz膮steczkowej ok. 80 kDa i obecne w wielu p艂ynach ustrojowych i wydzielinach gruczo艂贸w, takich jak: mleko, 艣lina, 艂zy, wydzielina gruczo艂贸w jamy nosowej. Poza tym stwierdzono wyst臋powanie laktoferyny w ziarnisto艣ciach granulocyt贸w oboj臋tnoch艂onnych. Najwi臋ksze st臋偶enie laktoferyny stwierdzono w siarze i wyst臋puje te偶 w mleku karmi膮cej matki, dzi臋ki kt贸remu noworodek otrzymuje sk艂adniki od偶ywcze oraz ochron臋 przeciwbakteryjn膮. To bia艂ko wchodzi w sk艂ad odporno艣ci nieswoistej (wrodzonej) i tworz膮c pierwsz膮 lini臋 obrony organizmu przed patogenami.

    bifidobacterium lactis - Bifidobacterium animalis 鈥 gatunek pa艂eczkowatych bakterii Gram-dodatnich, kt贸re bytuj膮 w jelicie grubym wi臋kszo艣ci ssak贸w, w tym ludzi. Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis by艂y wcze艣niej opisywane jako dwa odr臋bne gatunki. Obecnie uwa偶a si臋 je za jeden gatunek B. animalis z podgatunkami Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis. Obie stare nazwy, zar贸wno B. animalis, jak i B. lactis stosowane s膮 na etykietach produkt贸w 偶ywno艣ciowych pod nazw膮 probiotyki. W wi臋kszo艣ci przypadk贸w nie jest jasne, kt贸ry z podgatunk贸w zastosowano w produkcie.

    lactobacillus rhamnosus - Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus GG 鈥 probiotyczna bakteria uwa偶ana dawniej za podgatunek L. casei, ale p贸藕niejsze badania genetyczne dowiod艂y, 偶e jest oddzielnym gatunkiem. L. rhamnosus hamuje rozw贸j wi臋kszo艣ci szkodliwych bakterii w jelicie. Nale偶y do bakterii Gram dodatnich. Jest u偶ywany jako naturalny 艣rodek konserwuj膮cy w jogurtach i innych produktach mlecznych przed艂u偶aj膮cy ich okres przydatno艣ci do spo偶ycia. Niekt贸re badania przeprowadzone in vivo wykaza艂y korzystne skutki ich dzia艂ania w uk艂adzie pokarmowym. Mimo to wykazano, 偶e w pewnych okoliczno艣ciach L. rhamnosus mo偶e by膰 patogenem.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋