suplementy diety bez tajemnic

Echinacea Fast

Suplement diety Echinacea Fast zosta艂 zg艂oszony do rejestracji w 2019 roku. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Dzika r贸偶a, Ekstrakt z Aceroli 40 mg, Ekstrakt z imbiru, Ekstrakt z korzenia wierzby, Ekstrakt z wi膮z贸wki, Je偶贸wka w膮skolistna, Je偶贸wka purpurowa, Je偶贸wka purpurowa, Witamina C, Cynk. Jego obecny status rejestracji: weryfikacja w toku. Producentem tego suplementu diety jest firma Optima Naturals S.r.l..

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Dzika r贸偶a, Ekstrakt z Aceroli 40 mg, Ekstrakt z imbiru, Ekstrakt z korzenia wierzby, Ekstrakt z wi膮z贸wki, Je偶贸wka w膮skolistna, Je偶贸wka purpurowa, Je偶贸wka purpurowa, Witamina C, Cynk
    Forma: Tabletki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: Optima Naturals S.r.l.
    Rejestruj膮cy: Manuka Medical Bartosz Chrysteczko
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    dzika r贸偶a - R贸偶a dzika (Rosa canina L.) 鈥 gatunek krzewu z rodziny r贸偶owatych, z rodzaju r贸偶a. Ludowe nazwy: psia r贸偶a, kt贸ra jest t艂umaczeniem nazwy 艂aci艅skiej, oraz szypszyna (st膮d szypszyniec r贸偶any), nazwa o pochodzeniu s艂owia艅skim. Wyst臋puje na obszarach umiarkowanych i ciep艂ych p贸艂kuli p贸艂nocnej. Mo偶na j膮 spotka膰 prawie w ca艂ej Europie, na terenach do 1500 m n.p.m., w Afryce P贸艂nocnej, na Wyspach Kanaryjskich, na Maderze, w Azji, rozprzestrzeni艂a si臋 tak偶e w Australii i Nowej Zelandii. W Polsce jest gatunkiem pospolitym.

    ekstrakt z imbiru - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, palone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    ekstrakt z korzenia wierzby - Berberys zwyczajny, b. pospolity (Berberis vulgaris L.) 鈥 gatunek krzewu nale偶膮cy do rodziny berberysowatych (Berberidaceae Juss.). Znany te偶 jako: kwa艣nica pospolita, kwa艣niec. Wyst臋puje w stanie dzikim w Europie. W Skandynawii i na Wyspach Brytyjskich gatunek zadomowiony. W po艂udniowych i 艣rodkowych Niemczech wyst臋puje rzadko i w rozproszeniu.

    ekstrakt z wi膮z贸wki - Historia aspiryny, czyli kwasu acetylosalicylowego (ASA), i jej u偶ycie w celach medycznych si臋ga czas贸w staro偶ytnych, cho膰 substancja ta w czystej postaci produkowana i sprzedawana jest od 1899 roku. Informacje o lekach sporz膮dzanych z kory wierzby i innych ro艣lin bogatych w salicylany pojawia艂y si臋 ju偶 na papirusach spisywanych w czasach egipskich faraon贸w w II wieku p.n.e. Oko艂o roku 400 p.n.e. Hipokrates pisa艂 o stosowaniu herbaty z ro艣lin zawieraj膮cych salicylany w celu obni偶ania gor膮czki, salicylan贸w u偶ywano r贸wnie偶 w medycynie wschodu, w czasach antycznych i 艣redniowieczu. Lecznicze w艂a艣ciwo艣ci ekstraktu z kory wierzby, takie jak obni偶anie gor膮czki oraz dzia艂anie przeciwb贸lowe i przeciwzapalne, doceniono w po艂owie XVIII wieku. Lewis i Clark u偶ywali rzekomo naparu z kory wierzby w latach 1803鈥1806 jako remedium na gor膮czk臋 wyst臋puj膮c膮 u uczestnik贸w s艂ynnej ekspedycji. Ju偶 na pocz膮tku XIX wieku farmaceuci eksperymentowali i przepisywali pacjentom przer贸偶ne 艣rodki podobne do kwasu salicylowego, sk艂adnika aktywnego zawartego w ekstrakcie z kory wierzby. W 1853 chemik Charles Fr茅d茅ric Gerhardt po raz pierwszy wytworzy艂 kwas acetylosalicylowy poprzez wymieszanie chlorku acetylu z salicylanem sodu; w drugiej po艂owie XIX wieku inni chemicy ustalili struktur臋 chemiczn膮 tego zwi膮zku i opracowali skuteczniejsz膮 i wydajniejsz膮 metod臋 syntezy. W 1897 naukowcy z przedsi臋biorstwa farmaceutyczno-chemicznego Bayer rozpocz臋li badania nad kwasem acetylosalicylowym, jako mniej dra偶ni膮cym zamiennikiem dla typowych lek贸w zawieraj膮cych salicylany. W 1899 lek mia艂 ju偶 nazw臋 Aspiryna i by艂 sprzedawany przez Bayer na ca艂ym 艣wiecie. S艂owo Aspiryna by艂o raczej nazw膮 marki stworzonej przez Bayer, ani偶eli og贸ln膮 nazw膮 samego leku, jednak偶e prawa firmy Bayer do marki zosta艂y sprzedane lub w wielu krajach utracone. Do rosn膮cej w pierwszej po艂owie XX wieku popularno艣ci aspiryny przyczyni艂a si臋 jej skuteczno艣膰 podczas tak zwanej hiszpanki, czyli pandemii grypy w latach 1918鈥1919. Op艂acalno艣膰 produkcji aspiryny doprowadzi艂a do zaciek艂ej rywalizacji i namna偶ania si臋 podobnych produkt贸w i marek. Cz臋艣膰 zgon贸w zanotowanych podczas pandemii z 1918 mia艂a prawdopodobnie zwi膮zek z zatruciem aspiryn膮. Popularno艣膰 aspiryny spad艂a po opracowaniu paracetamolu w 1956 oraz ibuprofenu w 1962. W latach 60. i 70. XX wieku naukowcy tacy jak John Vane odkrywali podstawowe mechanizmy dzia艂ania i efekt贸w aspiryny. Badania kliniczne przeprowadzone od lat 60. do 80. wykaza艂y efektywno艣膰 aspiryny jako substancji przeciwzakrzepowej. Sprzeda偶 aspiryny ponownie wzrasta艂a w ostatnich dekadach XX wieku i nadal utrzymuje si臋 na wysokim poziomie; lek ten jest 艣rodkiem powszechnie stosowanym w celu zapobiegania atakom serca i udarom.

    je偶贸wka w膮skolistna - Je偶贸wka w膮skolistna (Echinacea angustifolia DC.) 鈥 gatunek byliny , nale偶膮cy do rodziny astrowatych. Wyst臋puje naturalnie w Ameryce P贸艂nocnej. W Polsce jest uprawiana, niekiedy dziczeje (kenofit).

    je偶贸wka purpurowa - Je偶贸wka purpurowa (Echinacea purpurea (L.) Moench.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny astrowatych. Pochodzi z Ameryki P贸艂nocnej. We florze Polski czasami (rzadko) przej艣ciowo dziczej膮ca z upraw (efemerofit).

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    cynk - Cynk (Zn, 艂ac. zincum) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z grupy cynkowc贸w w uk艂adzie okresowym (grupa 12). Odkryto 30 izotop贸w cynku z przedzia艂u mas 54鈥83, z czego trwa艂e s膮 izotopy 64Zn, 66Zn, 67Zn, 68Zn i 70Zn. Zosta艂 odkryty w Indiach lub Chinach przed 1500 rokiem p.n.e. Do Europy wiedza o tym metalu zaw臋drowa艂a dopiero w XVII wieku.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋