suplementy diety bez tajemnic

DLPA DL-Fenyloalanina 500 mg

DLPA DL-Fenyloalanina 500 mg to suplement diety w formie kapsu艂ki. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: w kapsu艂ce:, DL-fenyloalanina, w otoczce:, hydroksypropylometyloceluloza, substancje przeciwzbrylaj膮ce:, ro艣linny stearynian magnezu, dwutlenek krzemu, substancja wype艂niaj膮ca:, hydroksypropyloceluloza. Produkt ten zg艂oszono do rejestracji w 2009 roku. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety DLPA DL-Fenyloalanina 500 mg zosta艂 wyprodukowany przez Solgar Vitamin and Herb USA, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma SOLGAR POLSKA Sp. z o.o. ul. Skoroszewska 12 02-495.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: w kapsu艂ce:, DL-fenyloalanina, w otoczce:, hydroksypropylometyloceluloza, substancje przeciwzbrylaj膮ce:, ro艣linny stearynian magnezu, dwutlenek krzemu, substancja wype艂niaj膮ca:, hydroksypropyloceluloza
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2009
    Producent: Solgar Vitamin and Herb USA
    Rejestruj膮cy: SOLGAR POLSKA Sp. z o.o. ul. Skoroszewska 12 02-495
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    w kapsu艂ce: - Kapsu艂ka (艂ac. capsula, -ae) 鈥 sta艂a posta膰 leku, przeznaczona do stosowania doustnego (z mo偶liwo艣ci膮 uwalniania substancji leczniczej w r贸偶nych odcinkach przewodu pokarmowego) lub rzadziej dopochwowego i doodbytniczego. Mo偶e te偶 s艂u偶y膰 jako opakowanie dawki leku przeznaczonego do rozpuszczania, rozpylania lub wcierania. Substancja lecznicza w kapsu艂kach, w odr贸偶nieniu od tabletek, nie jest sprasowana, lecz w postaci proszku, granulatu, cieczy lub (rzadziej) pasty zamkni臋ta w zbiorniczkach. Zbiorniczki te (kapsu艂ki) mog膮 by膰 zbudowane z 偶elatyny, skrobi lub innych polimer贸w organicznych. Maj膮 najcz臋艣ciej cylindryczny, owalny lub kulisty kszta艂t. Kapsu艂ki zawieraj膮 艣ci艣le okre艣lon膮 ilo艣膰 substancji aktywnej, jest to wi臋c dawkowana posta膰 leku. Ta posta膰 leku zosta艂a wprowadzona do lecznictwa w XIX wieku. Pierwszy patent na metod臋 produkcji kapsu艂ek i same kapsu艂ki wydano we Francji w roku 1834. By艂y to twarde kapsu艂ki 偶elatynowe. Technologia ich wytwarzania polega艂a na zestaleniu gor膮cej p艂ynnej 偶elatyny na zimnym mosi臋偶nym pr臋cie. Kapsu艂ki szybko zyska艂y popularno艣膰 we Francji i poza jej granicami. W 1835 roku w samej Francji zu偶yto do ich produkcji 3,5 tony 偶elatyny.

    dl-fenyloalanina - Fenyloalanina (skr贸ty: Phe, F) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminokwas贸w egzogennych. Fenyloalanina jest jednym spo艣r贸d 20 aminokwas贸w kodowanych przez DNA, kt贸re stanowi膮 podstawowy budulec wi臋kszo艣ci naturalnie wyst臋puj膮cych bia艂ek. Fenyloalanina posiada dwa enancjomery, z kt贸rych forma L wyst臋puje naturalnie w przyrodzie i jest przyswajana przez organizmy 偶ywe, za艣 form臋 D mo偶na otrzyma膰 w spos贸b syntetyczny. D-Fenyloalanina jest te偶 produkowana przez bakterie Bacillus brevis w procesie metabolizmu i wchodzi w sk艂ad naturalnego antybiotyku gramicydyny S wytwarzanego przez te mikroorganizmy. Nadmiar fenyloalaniny we krwi, szczeg贸lnie w wieku rozwojowym, wywiera szkodliwe dzia艂anie na o艣rodkowy uk艂ad nerwowy i mo偶e doprowadzi膰 do nieodwracalnych uszkodze艅. Taki stan wyst臋puje w genetycznie uwarunkowanej, wrodzonej chorobie metabolicznej - fenyloketonurii. Dlatego u noworodk贸w zawsze przeprowadza si臋 badania w celu wykrycia tego zaburzenia metabolicznego. W wypadku jego stwierdzenia stosuje si臋 odpowiedni膮 diet臋 restrykcyjn膮 maj膮c膮 na celu normalizacj臋 st臋偶enia fenyloalaniny we krwi i zapobie偶enie wyst膮pieniu objaw贸w chorobowych.

    w otoczce: - Satanizm 鈥 termin okre艣laj膮cy wiele r贸偶nych system贸w religijnych, wierze艅 oraz praktyk, kt贸re nawi膮zuj膮 do r贸偶nie rozumianego Szatana. Cechy wsp贸lne wszystkich odmian satanizmu to wywy偶szenie w艂asnej osoby, posuni臋te nawet do samouwielbienia, sprzeciw wobec norm i wzorc贸w spo艂ecznych, prze艣wiadczenie o posiadaniu wiedzy tajemnej nawi膮zuj膮cej do wyobra偶e艅 o demonach. Wiedza tajemna wcale nie musi by膰 powi膮zana z kultem z艂a lub wiar膮 w osobowego Szatana. Wyr贸偶ni膰 mo偶na dwa nurty satanizmu: satanizm teistyczny, b臋d膮cy kultem chrze艣cija艅skiego diab艂a, satanizm ateistyczny, nie zwi膮zany z czci膮 jakiegokolwiek b贸stwa, tylko powi膮zany z kultem mi臋dzy innymi w艂adzy, zmys艂owo艣ci, si艂 natury.Satanizm teistyczny Ko艣cio艂y chrze艣cija艅skie przypisa艂y osobom zajmuj膮cym si臋 magi膮 i czarami od okresu renesansu. Wsp贸艂czesny ruch satanistyczny zainicjowa艂 Anton Szandor LaVey, zak艂adaj膮c wed艂ug tradycji 30 kwietnia 1966 roku w Noc Walpurgi Ko艣ci贸艂 Szatana. W rzeczywisto艣ci organizacja zosta艂a stworzona rok p贸藕niej. Przypad艂o to na okres 贸wczesnej rewolucji obyczajowej. Grupa wyznawc贸w satanizmu laveya艅skiego to najwi臋ksza organizacja satanistyczna istniej膮ca wsp贸艂cze艣nie. Poza satanizmem wyr贸偶niane s膮 r贸偶ne formy pseudosatanizmu takie jak: satanizm XVI wieczny, urojona forma satanizmu zwi膮zana z oskar偶eniami o czary, zaprzedanie duszy diab艂u, sprowadzanie chor贸b na ludzi lub zwierz臋ta; seryjni mordercy, kt贸rzy odpowiedzialno艣膰 za swoje czyny zrzucaj膮 na Szatana; morderstwa, kt贸re pocz膮tkowo widziane s膮 jako morderstwa rytualne na tle satanistycznym, a kt贸re w dalszym toku 艣ledztwa okazuj膮 si臋 dzie艂ami os贸b z zaburzeniami psychicznymi.; przest臋pstwa seksualne wobec dzieci, dokonywane w otoczce satanistycznej po to, by ewentualne zeznania ofiar zabrzmia艂y niewiarygodnie; satanizm zespo艂贸w rockowych, metalowych, kt贸rego motywy powi膮zane s膮 z d膮偶eniem do rozg艂osu i zwi臋kszenia sprzeda偶y; 艢wi膮tynia Seta, grupa za艂o偶ona przez cz艂onka Ko艣cio艂a Szatana, czcz膮ca egipskiego boga Seta jako b贸stwo 鈥瀙rzedsatanistyczne鈥, istot臋 stoj膮c膮 poza si艂ami przyrody i ca艂kowicie od nich niezale偶n膮.W Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej od lat 60 XX wieku powsta艂y setki grup nawi膮zuj膮ce do mitu satanistycznego. Wiele z tych grup to od艂amy Ko艣cio艂a Szatana. Mit satanistyczny wykorzystuj膮 muzycy tworz膮cy death metal, black metal i blackened death metal. Najwi臋cej grup satanistycznych powsta艂o w USA. W katolickich spo艂ecze艅stwach Europy grup takich powsta艂o mniej. We W艂oszech powsta艂a grupa Dzieci Szatana, za艂o偶ona przez Marca Dimitriego w roku 1982.

    hydroksypropylometyloceluloza - Hypromeloza (艂ac. hypromellosum), skr贸towiec od (hydroksypropylo)metyloceluloza, HPMC 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, pochodna celulozy, w kt贸rej cz臋艣膰 grup hydroksylowych zosta艂a alkilowana grupami metylowymi i 2-hydroksypropylowymi. Stosowana jako lek zwil偶aj膮cy, dodatek do 偶ywno艣ci (E464), dodatek do klej贸w, farb, materia艂贸w budowlanych i innych. Ma posta膰 bia艂ego, 偶贸艂tawobia艂ego lub szarawobia艂ego proszku (lub granulek), higroskopijnego po wysuszeniu. Jest rozpuszczalna w wodzie, praktycznie nierozpuszczalna w etanolu, toluenie i acetonie.

    substancje przeciwzbrylaj膮ce: - Izomalt (E953) 鈥 niskokaloryczny i niepowoduj膮cy pr贸chnicy masowy 艣rodek s艂odz膮cy o niskiej higroskopijno艣ci, 艂atwo krystalizuj膮cy. Daje dobr膮 klarowno艣膰, zapobiega lepieniu si臋 cukierk贸w oraz umo偶liwia d艂ugi okres przechowywania[potrzebny przypis]. Jest to syntetyczna substancja s艂odz膮ca. Ponadto pe艂ni funkcj臋 przeciwzbrylaj膮c膮 i wype艂niaj膮c膮. Izomalt dodawany jest do bezalkoholowych napoj贸w bez dodatku cukru, dietetycznych produkt贸w mlecznych, sok贸w owocowych o obni偶onej kaloryczno艣ci, deser贸w, wyrob贸w cukierniczych, gumy do 偶ucia, piwa bezalkoholowego, d偶em贸w, marmolad, galaretek, wafli, pieczywa, 艣niadaniowych przetwor贸w zbo偶owych, musztardy, sos贸w i likier贸w[potrzebny przypis]. Jego nadmierne spo偶ycie mo偶e wywo艂a膰 efekt przeczyszczaj膮cy. Maksymalna dopuszczalna, dzienna dawka nie powinna przekracza膰 50 g. Jednorazowa ilo艣膰 substancji nie powinna by膰 wi臋ksza ni偶 20鈥30 g[potrzebny przypis].

    dwutlenek krzemu - Ditlenek krzemu, krzemionka (nazwa Stocka: tlenek krzemu(IV)), SiO2 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny z grupy tlenk贸w, w kt贸rym krzem wyst臋puje na IV stopniu utlenienia. Zwykle jest krystalicznym cia艂em sta艂ym o du偶ej twardo艣ci. Wyst臋puje powszechnie na Ziemi jako minera艂 kwarc 鈥 sk艂adnik r贸偶nego rodzaju ska艂, piasku i wielu minera艂贸w. Tworzy kamienie p贸艂szlachetne.

    substancja wype艂niaj膮ca: - Macierz pozakom贸rkowa, ECM (od ang. extracellular matrix), macierz zewn膮trzkom贸rkowa, macierz mi臋dzykom贸rkowa, istota mi臋dzykom贸rkowa, substancja mi臋dzykom贸rkowa, substancja pozakom贸rkowa (艂ac. substantia intercellularis) 鈥 mieszanina wytwarzana przez kom贸rki i wype艂niaj膮ca przestrze艅 mi臋dzy nimi, b臋d膮ca cz臋艣ci膮 sk艂adow膮 tkanek i je zespalaj膮c膮. Specyficznym rodzajem macierzy pozakom贸rkowej jest osocze krwi. Sk艂ada si臋 ona z: formy upostaciowionej, czyli w艂贸kien kolagenowych, siateczkowych i spr臋偶ystych formy bezpostaciowej (substancji podstawowej, istoty podstawowej, macierzy), czyli bezstrukturalnej cz臋艣ci substancji mi臋dzykom贸rkowejBywa wyr贸偶niany te偶 p艂yn tkankowy, jako roztw贸r jon贸w, pierwiastk贸w i zwi膮zk贸w drobnocz膮steczkowych. Macierz pozakom贸rkowa jest skomplikowan膮 struktur膮 sieciow膮, kt贸rej elementy budulcowe stanowi膮 cz膮steczki wydzielane przez kom贸rki do przestrzeni mi臋dzykom贸rkowej (najcz臋艣ciej s膮 nimi polisacharydy oraz zwi膮zane z nimi bia艂ka). W zale偶no艣ci od rodzaju cz膮steczek sk艂adowych mo偶e mie膰 ona odmienn膮 budow臋, na przyk艂ad zwarte warstwy makrocz膮steczek tworz膮 blaszk臋 podstawn膮. Zasadniczo cz膮steczki tworz膮ce t臋 struktur臋 mo偶na podzieli膰 na trzy g艂贸wne klasy: kolageny, proteoglikany oraz bia艂ka wi膮偶膮ce integryny. W艂a艣ciwo艣ci macierzy pozakom贸rkowej s膮 zdeterminowane przez tworz膮ce j膮 zwi膮zki chemiczne oraz ich wzajemne proporcje ilo艣ciowe. Substancja mi臋dzykom贸rkowa stanowi istotny sk艂adnik wielu tkanek, zw艂aszcza 艂膮cznych. Istniej膮 opinie, 偶e pe艂ni ona istotn膮 rol臋 w ustalaniu wzorca r贸偶nicowania si臋 organizmu, gdy偶 niekt贸re proteoglikany s膮 kluczowe dla transportu morfogen贸w.

    hydroksypropyloceluloza - Substancje pomocnicze 鈥 substancje pochodzenia naturalnego lub syntetyczne (zwi膮zki chemiczne) oraz ich mieszaniny wchodz膮ce w sk艂ad postaci leku, kt贸re swoim dzia艂aniem nie wywieraj膮 wp艂ywu farmakologicznego na organizm chorego, ani nie wchodz膮 w niepo偶膮dane reakcje wp艂ywaj膮ce na trwa艂o艣膰 leku. Substancje pomocnicze w przeciwie艅stwie do czynnych stanowi膮 t臋 cz臋艣膰 sk艂adnik贸w leku, kt贸ra nie bierze udzia艂 w poprawie jego stanu, ale mo偶e u艂atwia膰 przyj臋cie leku. Niekt贸rych substancji (np. sacharoza, glukoza, galaktoza, skrobia pszeniczna, laktoza, aspartam) nie mo偶na stosowa膰 w okre艣lonych jednostkach chorobowych (lub mo偶na stosowa膰 tylko w ograniczonych ilo艣ciach). Substancje pomocnicze w produkcie leczniczym: nadaj膮 w艂a艣ciw膮 posta膰 leku, decyduj膮 o w艂a艣ciwo艣ciach fizycznych produktu leczniczego, zwi臋kszaj膮 trwa艂o艣膰 substancji leczniczej, poprawiaj膮 wygl膮d i smak leku, maj膮 wp艂yw na szybko艣膰 uwalniania i wch艂aniania substancji leczniczej (zwi臋kszaj膮 jego biodost臋pno艣膰);

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋