suplementy diety bez tajemnic

Diabiret

Diabiret w formie kapsu艂ki zawiera w sk艂adzie Ekstrakt z korzenia rdestu ostroko艅czystego, L-cytrulina, Tauryna, N-acetylo-L-karnityna, Kwas alfa-liponowy, Cynk, Witamina B12, Witamina B6, Witamina C, Witamina K, Witamina E, Witamina D. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2018. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Diabiret zosta艂 wyprodukowany przez Retinea Pharma Sp. z o.o., oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Retinea Pharma.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Ekstrakt z korzenia rdestu ostroko艅czystego, L-cytrulina, Tauryna, N-acetylo-L-karnityna, Kwas alfa-liponowy, Cynk, Witamina B12, Witamina B6, Witamina C, Witamina K, Witamina E, Witamina D
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2018
    Producent: Retinea Pharma Sp. z o.o.
    Rejestruj膮cy: Retinea Pharma
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    l-cytrulina - Cytrulina 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy 伪-aminokwas贸w, pochodna ornityny. Po raz pierwszy wyizolowano j膮 z arbuza. Bierze udzia艂 w cyklu mocznikowym, w kt贸rym powstaje z ornityny i karbamoilofosforanu w mitochondrium (reakcja katalizowana przez transkarbamoilaz臋 ornitynow膮), a nast臋pnie jest wydzielana do cytozolu i przekszta艂cana do kwasu argininobursztynowego z udzia艂em syntetazy argininobursztynowej.

    tauryna - Tauryna, kwas 2-aminoetanosulfonowy 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminokwas贸w biogennych. W przeciwie艅stwie do aminokwas贸w bia艂kowych nie ma kwasowej grupy karboksylowej, lecz grup臋 sulfonow膮. Tauryna jest 尾-aminokwasem (grupa aminowa i sulfonowa s膮 rozdzielone 2 atomami w臋gla). Nie zawiera atom贸w asymetrycznych, nie wykazuje wi臋c aktywno艣ci optycznej. Zwi膮zek ten jest produktem ko艅cowym degradacji aminokwasu siarkowego, cysteiny. Mo偶e by膰 wbudowywana do peptyd贸w, lecz nie stwierdzono wyst臋powania aminoacylo-tRNA specyficznego dla tauryny.

    n-acetylo-l-karnityna - Karnityna (尾-hydroksy-纬-trimetyloamonioma艣lan), (CH3)3N+鈥揅H2鈥揅H(OH)鈥揅H2鈥揅OO鈭 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny o budowie betainowej, N,N,N-trimetylowa pochodna kwasu 纬-amino-尾-hydroksymas艂owego (GABAOB). W organizmach jest syntetyzowany w w膮trobie, nerkach i m贸zgu z aminokwas贸w (lizyny i metioniny) i pe艂ni rol臋 w transporcie kwas贸w t艂uszczowych z cytozolu do mitochondri贸w. Do艣膰 obficie wyst臋puje w mi臋艣niach. Karnityna jest zwi膮zkiem chiralnym, w kt贸rym centrum stereogeniczne stanowi 3 atom w臋gla. Substancja pochodzenia naturalnego, o nazwie zwyczajowej 鈥濴-karnityna鈥, jest enancjomerem o konfiguracji R. Tylko ten enancjomer ma dzia艂anie biologiczne, dlatego w tej postaci powinna by膰 obecna w codziennej diecie lub podawana jako suplement. Nazwa karnityny pochodzi st膮d, 偶e po raz pierwszy wyizolowano j膮 z mi臋艣ni (nazwa od 艂ac. caro, carnis 鈥 mi臋so) w 1905 roku. Pocz膮tkowo nazywano j膮 witamin膮 BT, poniewa偶 jej brak w po偶ywieniu prowadzi艂 do gromadzenia t艂uszczu u larw m膮cznika m艂ynarka (Tenebrio molitor). Poniewa偶 karnityna u cz艂owieka pochodzi z dw贸ch 藕r贸de艂: jest syntetyzowana i dostarczana z po偶ywieniem, bywa nazywana substancj膮 witaminopodobn膮. Jest ona naturalnie wyst臋puj膮c膮 substancj膮 w organizmie. G艂贸wnym 藕r贸d艂em karnityny w 偶ywno艣ci s膮 mi臋so i przetwory mleczne. Najbogatsze w karnityn臋 s膮 baranina, wo艂owina, wieprzowina i ryby. Mniej L-karnityny zawiera mi臋so z drobiu. Pokarmy pochodzenia ro艣linnego (warzywa, owoce) zawieraj膮 tylko 艣ladowe ilo艣ci karnityny. Dzienne zapotrzebowanie zdrowej, doros艂ej osoby na karnityn臋 wynosi 艣rednio 15 mg. Dzienne synteza karnityny wynosi 11鈥34 mg, a z diet膮 dostarczane jest codziennie 艣rednio 20鈥200 mg. U wegan i niekt贸rych wegetarian ilo艣膰 karnityny w po偶ywieniu jest du偶o mniejsza i wynosi ok. 1 mg/dzie艅. Karnityna nie podlega metabolizmowi. W nerkach ulega filtracji w k艂臋buszkach nerkowych, a nast臋pnie prawie w ca艂o艣ci wch艂aniana zwrotnie w kanalikach nerkowych. U os贸b zdrowych na og贸艂 nie stwierdza si臋 niedoboru karnityny, gdy偶 biosynteza i codzienna dieta zaspokaja potrzeby organizmu. Jednak偶e niedobory karnityny mog膮 pojawia膰 si臋 u os贸b niedo偶ywionych, przy nieprawid艂owej, ubogiej diecie, a tak偶e u os贸b na diecie wega艅skiej lub w schorzeniach nerek czy w膮troby.

    kwas alfa-liponowy - Terapia zaburze艅 ze spektrum autyzmu (ang. autism spectrum disorders, ASD) ma charakter kompleksowy i interdyscyplinarny. Interwencje powinny celowa膰 w ograniczenie osiowych objaw贸w autyzmu (zwi膮zanych z deficytami spo艂ecznymi i w komunikacji), a tak偶e w redukcj臋 ewentualnych zachowa艅 trudnych. Istotna jest te偶 diagnoza i terapia zaburze艅 wsp贸艂wyst臋puj膮cych (np. l臋kowych, ADHD, epilepsji). U dzieci zalecane oddzia艂ywania opieraj膮 si臋 na zasadach terapii behawioralnej, uwzgl臋dniaj膮 r贸wnie偶 ustalenia psychologii rozwojowej, k艂ad膮 nacisk na dostarczanie interwencji w naturalnych warunkach i rozw贸j umiej臋tno艣ci zwi膮zanych z interakcjami spo艂ecznymi. Podej艣cia z tej grupy zalecane s膮 ze wzgl臋du na najwi臋ksz膮 ilo艣膰 bada艅 im po艣wi臋conych, cho膰 nie jest jasne, czy s膮 bardziej efektywne ni偶 inne interwencje o podobnej intensywno艣ci. W wypadku ma艂ych dzieci, wskazany jest udzia艂 rodzic贸w w terapii; u starszych 鈥 po艣redniczy膰 mog膮 r贸wie艣nicy. Dla m艂odzie偶y i doros艂ych przeznaczone s膮, przede wszystkim, zaj臋cia (najlepiej) grupowe, ucz膮ce umiej臋tno艣ci spo艂ecznych, akademickich, zawodowych lub 偶yciowych oraz terapia behawioralna w przypadku zachowa艅 niepo偶膮danych. Farmakoterapia stosowana jest jedynie przy zaburzeniach wsp贸艂wyst臋puj膮cych i utrzymuj膮cych si臋 zachowaniach trudnych. Stan wiedzy na temat autyzmu ci膮gle si臋 poszerza i w zwi膮zku z tym opracowuje si臋 nowe interwencje 鈥 jednak偶e dowody naukowe na efektywno艣膰 wi臋kszo艣ci z nich s膮 ograniczone. Du偶ym problemem jest promowanie i popularno艣膰 metod, kt贸rych skuteczno艣膰 nie zosta艂a potwierdzona w wiarygodny spos贸b. Cz臋艣膰 z nich opiera si臋 na pseudonauce; inne czerpi膮 (czasem w lu藕ny spos贸b) z r贸偶nych dziedzin naukowych i podej艣膰 terapeutycznych (psychospo艂ecznych, biomedycznych, dietetycznych czy z terapii zaj臋ciowej).

    cynk - Cynk (Zn, 艂ac. zincum) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z grupy cynkowc贸w w uk艂adzie okresowym (grupa 12). Odkryto 30 izotop贸w cynku z przedzia艂u mas 54鈥83, z czego trwa艂e s膮 izotopy 64Zn, 66Zn, 67Zn, 68Zn i 70Zn. Zosta艂 odkryty w Indiach lub Chinach przed 1500 rokiem p.n.e. Do Europy wiedza o tym metalu zaw臋drowa艂a dopiero w XVII wieku.

    witamina b12 - Witamina B12, kobalamina 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny zawieraj膮cy kobalt jako atom centralny. W organizmach 偶ywych pe艂ni rol臋 regulatora produkcji erytrocyt贸w (czerwonych cia艂ek krwi). Jego niedob贸r powoduje niedokrwisto艣膰. Zaliczany jest do witamin z grupy B, tj. rozpuszczalnych w wodzie prekursor贸w koenzym贸w.

    witamina b6 - Witamina B6 (ATC: A 11 HA 02) 鈥 grupa 6 organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, pochodnych pirydyny: pirydoksyny, pirydoksalu i pirydoksaminy oraz ich 5'-fosforan贸w. Form膮 aktywn膮 biologicznie jest fosforan pirydoksalu, do kt贸rego pozosta艂e formy s膮 przekszta艂cane enzymatycznie, w wyniku dzia艂ania kinaz i oksydaz. Niekt贸re formy witaminy B6 Jest to witamina z grupy B, rozpuszcza si臋 w wodzie i jest prekursorem wa偶nych koenzym贸w, kt贸re kontroluj膮 przebieg wielu kluczowych reakcji biochemicznych. Stosowanie izoniazydu jest najcz臋stsz膮 przyczyn膮 niedoboru tej witaminy.

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    witamina k - Witamina K 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, b臋d膮cych pochodnymi 2-metylo-1,4-naftochinonu, pe艂ni膮cych w organizmie funkcj臋 niezb臋dnego sk艂adnika pokarmowego. Poprzez uczestnictwo w syntezie protrombiny w w膮trobie, warunkuje ona prawid艂owy przebieg proces贸w krzepni臋cia krwi. Uczestniczy tak偶e w metabolizmie uk艂adu kostnego. Do witamin K zaliczane s膮 dwa naturalne zwi膮zki rozpuszczalne w t艂uszczach: witamina K1 (filochinon) 鈥 w pozycji trzeciej posiada reszt臋 fitylow膮; witamina K2 (menachinon) 鈥 wytwarzana przez bakterie jelitowe; w pozycji trzeciej posiada reszt臋 difarnezylow膮 lub inne grupy izoprenowe.Otrzymuje si臋 r贸wnie偶 szereg pochodnych syntetycznych (rozpuszczalne 艂atwiej w t艂uszczach lub rozpuszczalne w wodzie), np. witamina K3 (menadion) Przeci臋tny cz艂owiek potrzebuje oko艂o 125 碌g witaminy K na dob臋[potrzebny przypis]. W organizmie podlega ona procesowi regeneracji w w膮trobie w cyklu witaminy K. Mo偶e by膰 r贸wnie偶 produkowana przez bakterie znajduj膮ce si臋 w jelicie grubym. Za jej odkrycie i wyja艣nienie chemicznej natury dwaj biochemicy 鈥 Edward Adelbert Doisy i Henrik Dam otrzymali w 1943 roku Nagrod臋 Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny.

    witamina e - Witamina E 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, w sk艂ad kt贸rej wchodz膮 tokoferole i tokotrienole, pe艂ni膮cych w organizmie funkcj臋 niezb臋dnego sk艂adnika pokarmowego, rozpuszczalnej w t艂uszczach witaminy. Ich wsp贸ln膮 cech膮 jest dwupier艣cieniowy szkielet 6-chromanolu oraz 艂a艅cuch boczny zbudowany z 3 jednostek izoprenowych. Stosowana jako dodatek do 偶ywno艣ci o numerze E306 (ponadto syntetyczne tokoferole nosz膮 numery E307-309). Witamina E wyst臋puje w postaci o艣miu kongener贸w: czterech tokoferoli o nasyconym 艂a艅cuchu bocznym i czterech analogicznych tokotrienoli posiadaj膮cych w 艂a艅cuchu bocznym 3 wi膮zania podw贸jne. W obu grupach wyr贸偶nia si臋 4 formy: 伪, 尾, 纬 i 未, r贸偶ni膮ce si臋 liczb膮 podstawnik贸w metylowych przy pier艣cieniu fenylowym. Ka偶da z 8 form witaminy E wykazuje nieco inn膮 aktywno艣膰 biologiczn膮. W organizmie cz艂owieka najistotniejsz膮 rol臋 pe艂ni 伪-tokoferol. Do naturalnych 藕r贸de艂 witaminy E nale偶膮: nasiona s艂onecznika, migda艂y, orzechy laskowe, orzeszki ziemne, oleje (s艂onecznikowy, szafranowy), pomidory, botwina, suszone morele, szpinak.

    witamina d - Witamina D (ATC: A 11 CC 05) 鈥 grupa rozpuszczalnych w t艂uszczach steroidowych organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, kt贸re wywieraj膮 wielostronne dzia艂anie fizjologiczne, przede wszystkim w gospodarce wapniowo-fosforanowej oraz utrzymywaniu prawid艂owej struktury i funkcji ko艣膰ca. Podstawowe znaczenie maj膮 dwie formy witaminy D, r贸偶ni膮ce si臋 budow膮 艂a艅cucha bocznego: ergokalcyferol (witamina D2), naturalnie wyst臋puj膮cy w organizmach ro艣linnych/dro偶d偶ach cholekalcyferol (witamina D3), naturalnie wyst臋puj膮cy w organizmach zwierz臋cychWitaminy D w organizmie cz艂owieka tradycyjnie zalicza si臋 do witamin, jednak spe艂niaj膮 one funkcj臋 prohormon贸w, poniewa偶 w wyniku przekszta艂ce艅 metabolicznych powstaje aktywna biologicznie posta膰 鈥 1伪,25-dihydroksycholekalcyferol. W farmakoterapii witamina D znajduje zastosowanie przede wszystkim w profilaktyce i leczeniu krzywicy, osteomalacji i osteoporozy.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋