suplementy diety bez tajemnic

Dervit Andro

Suplement diety Dervit Andro zawiera w sk艂adzie: L-cystyna, L-leucyna, Chlorowodorek L-lizyny, Ekstrakt z 艣liwy afryka艅skiej, Ekstarkt z wierzbownicy drobnokwiatowej, Ekstrakt z zielonej herbaty, Ekstrakt z palmy saba艂owej, Ekstrakt z prosa, Ekstrakt z pokrzywy, Ekstrakt z bambusa, Mangan, Jod, Mied藕, Cynk, Biotyna, Witamina B6, Niacyna, Witamina B2, Witamina B1, Witamina C, Witamina E, Witamina D. Zg艂oszono go do rejestracji w roku 2020. Jego obecny stan w rejestrze to: weryfikacja w toku. Ten suplement diety zosta艂 wyprodukowany przez VitaDiet sp. z o.o, oraz zg艂oszony do rejestracji przez VitaDiet Sp.z o.o..

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: L-cystyna, L-leucyna, Chlorowodorek L-lizyny, Ekstrakt z 艣liwy afryka艅skiej, Ekstarkt z wierzbownicy drobnokwiatowej, Ekstrakt z zielonej herbaty, Ekstrakt z palmy saba艂owej, Ekstrakt z prosa, Ekstrakt z pokrzywy, Ekstrakt z bambusa, Mangan, Jod, Mied藕, Cynk, Biotyna, Witamina B6, Niacyna, Witamina B2, Witamina B1, Witamina C, Witamina E, Witamina D
    Forma: kapsu艂ka twarda
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2020
    Producent: VitaDiet sp. z o.o
    Rejestruj膮cy: VitaDiet Sp.z o.o.
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    l-cystyna - Cystyna 鈥 aminokwas powsta艂y w wyniku po艂膮czenia dw贸ch cz膮steczek cysteiny poprzez mostek dwusiarczkowy (jest to wi臋c dimer). Cystyna uczestniczy w tworzeniu mostk贸w dwusiarczkowych w bia艂kach. Wraz z wi膮zaniami wodorowymi, si艂ami van der Waalsa stabilizuje trzeciorz臋dow膮 struktur臋 bia艂ka.

    l-leucyna - Leucyna (skr贸ty: Leu, L) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, jest kodowanym aminokwasem alifatycznym, o rozga艂臋zionym 艂a艅cuchu bocznym, oboj臋tnym elektrycznie. Odkryta przez francuskiego chemika L. J. Prousta. Wyst臋puje we wszystkich bia艂kach, du偶e ilo艣ci w albuminach i cia艂ach wyst臋puj膮cych w osoczu. Nale偶y do grupy aminokwas贸w egzogennych, niewytwarzanych przez organizm ludzki. Ma posta膰 bia艂ego proszku, jest rozpuszczalna w wodzie, jej temperatura topnienia wynosi 337 掳C. Otrzymywana jest przez hydroliz臋 bia艂ek lub syntetycznie. Izomerem leucyny jest izoleucyna. Oba aminokwasy maj膮 zastosowanie w medycynie.

    chlorowodorek l-lizyny - Lizyna (nazwa skr贸towa Lys, skr贸t jednoliterowy K) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy aminokwas贸w bia艂kowych. Dla cz艂owieka jest aminokwasem egzogennym, gdy偶 nie jest syntetyzowany w organizmie i musi by膰 dostarczany z po偶ywieniem. Lizyna jest aminokwasem polarnym. Zawiera zasadowy 艂a艅cuch boczny, kt贸ry w pH kom贸rki ma 艂adunek dodatni (鈭扤H+3). Wchodzi w sk艂ad bia艂ek wi膮偶膮cych ujemnie na艂adowane cz膮steczki kwas贸w nukleinowych, takich jak histony. Rola lizyny w organizmie: Niezb臋dna przy budowie bia艂ek, g艂贸wnie w mi臋艣niach i w ko艣ciach, istotna w okresie rozwoju. Wch艂ania wap艅, poprawia koncentracj臋 umys艂ow膮. 艁agodzi objawy przezi臋bienia, grypy oraz opryszczki. Obecna przy wytwarzaniu hormon贸w, przeciwcia艂, enzym贸w i przy budowie kolagenu. Jej niedob贸r skutkuje objawami zm臋czenia i rozdra偶nienia, powoduje anemi臋 i wypadanie w艂os贸w. Najprawdopodobniej jeden z czynnik贸w wp艂ywaj膮cych w du偶ej mierze na procesy antykancerogenne w po艂膮czeniu z du偶ymi dawkami antyoksydant贸w. Uczestniczy w procesach odnowy tkanek, tworzenia si臋 przeciwcia艂, stymulacji wzrostu, a tak偶e wytwarzania hormon贸w i enzym贸w.Na skal臋 przemys艂ow膮 otrzymuje si臋 j膮 z kaprolaktamu. W postaci chlorowodorku jest stosowana jako dodatek do pasz w celu podniesienia ich warto艣ci od偶ywczej (podobnie jak metionina). Roczna 艣wiatowa produkcja lizyny i jej soli wynios艂a w 2005 r. 850 tys. ton (w przybli偶eniu tyle samo, co 艂膮czna produkcja pozosta艂ych 鈥 poza kwasem glutaminowym 鈥 podstawowych aminokwas贸w i ich soli).

    zielona herbata - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    ekstrakt z prosa - Piwo 鈥 nap贸j alkoholowy otrzymywany w wyniku fermentacji alkoholowej brzeczki piwnej. Brzeczka ta stanowi wodny wyci膮g ze s艂odu browarnego z dodatkiem chmielu i ewentualnie innych surowc贸w. W szerokim znaczeniu, zw艂aszcza historycznym, piwem okre艣la si臋 nap贸j fermentowany oparty na zbo偶owym surowcu. Piwo to najstarszy i najcz臋艣ciej spo偶ywany nap贸j alkoholowy oraz trzeci pod wzgl臋dem popularno艣ci po wodzie i herbacie nap贸j na 艣wiecie. Produkcja piwa najcz臋艣ciej przebiega w nast臋puj膮cy spos贸b: rozdrobniony s艂贸d (zwykle j臋czmienny) miesza si臋 z ciep艂膮 wod膮, czasem z dodatkiem innych surowc贸w skrobiowych i enzym贸w. Uzyskuje si臋 w ten spos贸b ekstrakt (brzeczk臋), kt贸ry poddawany jest gotowaniu wraz z chmielem, a nast臋pnie si臋 go klaruje i sch艂adza. P艂yn ten ulega fermentacji przez dodane dro偶d偶e piwowarskie. Powsta艂e piwo zazwyczaj filtruje si臋 i podaje jako nap贸j musuj膮cy, z uwalniaj膮cymi si臋 p臋cherzykami dwutlenku w臋gla tworz膮cymi pian臋. Na charakterystyczne cechy sensoryczne piwa sk艂adaj膮 si臋 substancje pochodzenia zbo偶owego, aromat i goryczka chmielowa, alkohol i dwutlenek w臋gla. Istotnym parametrem piwa jest zawarto艣膰 ekstraktu przed fermentacj膮 z艂o偶onego g艂贸wnie z cukr贸w (ulegaj膮cych przemianom biochemicznym do alkoholu) i dekstryn, a tak偶e ze zwi膮zk贸w azotowych i soli mineralnych. Zwykle zawarto艣膰 ekstraktu wyra偶ana jest w stopniach Plato. Najpopularniejsze piwa, jasne lagery, zawieraj膮 przeci臋tnie ponad 90% wody i ok. 5% alkoholu obj臋to艣ciowo, ale warto艣ci te mog膮 odbiega膰 w zale偶no艣ci od stylu piwa. Dro偶d偶e piwne w procesie fermentacji pozwalaj膮 uzyska膰 do kilkunastu procent alkoholu obj., ale w wyniku wymra偶ania wody jego zawarto艣膰 mo偶na zwi臋kszy膰 nawet do ponad 60%. Z drugiej strony przy u偶yciu odpowiedniej technologii produkcji mo偶na uzyska膰 piwo bezalkoholowe, zawieraj膮ce poni偶ej 0,5% alkoholu obj.Do piwa w szerokim znaczeniu mo偶na zaliczy膰 r贸wnie偶 kwas chlebowy z Europy Wschodniej (wytwarzany poprzez fermentacj臋 chleba), tak zwane wina ry偶owe (np. japo艅skie sake, chi艅skie huangjiu, korea艅skie cheongju), m臋tne, fermentuj膮ce piwa afryka艅skie z prosa, sorga, kukurydzy okre艣lane jako opaque beer, wiele fermentowanych napoj贸w z Ameryki 艢rodkowej i Po艂udniowej jak chicha z kukurydzy.

    ekstrakt z pokrzywy - Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica L.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). Wyst臋puje w stanie dzikim w Europie, Azji, Afryce P贸艂nocnej, Ameryce P贸艂nocnej, a zawleczona zosta艂a tak偶e na inne obszary i kontynenty. Ro艣nie w wilgotnych lasach i zaro艣lach oraz bardzo cz臋sto, jako gatunek synantropijny, na 偶yznych siedliskach ruderalnych. Pokrzywa zwyczajna jest u偶ytkowana na wiele sposob贸w 鈥 jest ro艣lin膮 lecznicz膮 i kosmetyczn膮, jadaln膮 i paszow膮, dostarcza tak偶e w艂贸kien, barwnika i jest u偶ytkowana w ogrodnictwie. Pokrzywa odgrywa te偶 rol臋 w ludzkiej kulturze duchowej. Z powodu obecno艣ci k艂uj膮co-parz膮cych w艂osk贸w powoduje bolesne podra偶nienia sk贸ry ludzi i zwierz膮t.

    ekstrakt z bambusa - Nandina domowa (Nandina domestica) 鈥 gatunek krzewu z monotypowego rodzaju Nandina Thunberg, Nov. Gen. Pl. 14. 1781. Wyst臋puje w Azji wschodniej i po艂udniowej 鈥 w Chinach, Japonii i Indiach, poza tym szeroko rozprzestrzeniony jako ro艣lina ozdobna. W r贸偶nych miejscach o ciep艂ym klimacie dziczeje i jest inwazyjna (np. w po艂udniowych Stanach Zjednoczonych). Ro艣nie w lasach, w dolinach rzek na terenach zalewowych, zdzicza艂a w pobli偶u dawnych osiedli ludzkich. Nandina jest truj膮ca dla zwierz膮t domowych 鈥 zawiera glikozydy cyjanogenne i toksyczne alkaloidy.

    mangan - Mangan (Mn, 艂ac. manganum) 鈥 pierwiastek chemiczny nale偶膮cy w uk艂adzie okresowym do grupy metali przej艣ciowych. Ma 15 izotop贸w z przedzia艂u mas 49鈥62 i izomery j膮drowe 51m, 52m, 54m. Trwa艂y jest tylko izotop 55, kt贸ry stanowi niemal 100% sk艂adu izotopowego manganu wyst臋puj膮cego w naturze.

    jod - Jod (I, 艂ac. iodum) 鈥 pierwiastek chemiczny z grupy 17 鈥 fluorowc贸w. Nazwa pochodzi od stgr. 峒拔课滴刮次 ioeides 鈥 fioletowy. W naturze wyst臋puje tylko jeden trwa艂y izotop 127I, izotopy promieniotw贸rcze: 123I, 125I, 129I, 131I.

    mied藕 - Mied藕 (Cu, 艂ac. cuprum) 鈥 pierwiastek chemiczny, z grupy metali przej艣ciowych uk艂adu okresowego. Nazwa miedzi po 艂acinie (a za ni膮 tak偶e w wielu innych j臋zykach, w tym angielskim) pochodzi od Cypru, gdzie w staro偶ytno艣ci wydobywano ten metal. Pocz膮tkowo nazywano go metalem cypryjskim (艂ac. cyprum aes), a nast臋pnie cuprum. Ma 26 izotop贸w z przedzia艂u mas 55-80. Trwa艂e s膮 dwa: 63 i 65.

    cynk - Cynk (Zn, 艂ac. zincum) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z grupy cynkowc贸w w uk艂adzie okresowym (grupa 12). Odkryto 30 izotop贸w cynku z przedzia艂u mas 54鈥83, z czego trwa艂e s膮 izotopy 64Zn, 66Zn, 67Zn, 68Zn i 70Zn. Zosta艂 odkryty w Indiach lub Chinach przed 1500 rokiem p.n.e. Do Europy wiedza o tym metalu zaw臋drowa艂a dopiero w XVII wieku.

    biotyna - Biotyna (gr. bios 鈥 偶ycie), witamina H, witamina B7 鈥 heterocykliczny organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy witamin rozpuszczalnych w wodzie. Zawiera uk艂ad skondensowanych pier艣cieni tiofenu imidazolidyny oraz boczny 艂a艅cuch zako艅czony grup膮 karboksylow膮. Wyst臋puje w organizmach zwierz臋cych i ro艣linnych. Stanowi ona koenzym kilku r贸偶nych enzym贸w. Jest niezb臋dnym sk艂adnikiem karboksylaz biotynozale偶nych. Uczestniczy w przenoszeniu grupy karboksylowej (鈥揅OO鈭) z anionu wodorow臋glanu na r贸偶ne zwi膮zki organiczne, zale偶nie od rodzaju danej karboksylazy. Antywitaminami biotyny s膮 destiobiotyna, dehydrobiotyna, homobiotyna i norbiotyna.

    witamina b6 - Witamina B6 (ATC: A 11 HA 02) 鈥 grupa 6 organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, pochodnych pirydyny: pirydoksyny, pirydoksalu i pirydoksaminy oraz ich 5'-fosforan贸w. Form膮 aktywn膮 biologicznie jest fosforan pirydoksalu, do kt贸rego pozosta艂e formy s膮 przekszta艂cane enzymatycznie, w wyniku dzia艂ania kinaz i oksydaz. Niekt贸re formy witaminy B6 Jest to witamina z grupy B, rozpuszcza si臋 w wodzie i jest prekursorem wa偶nych koenzym贸w, kt贸re kontroluj膮 przebieg wielu kluczowych reakcji biochemicznych. Stosowanie izoniazydu jest najcz臋stsz膮 przyczyn膮 niedoboru tej witaminy.

    niacyna - Witamina B3 (witamina PP) 鈥 wsp贸lna nazwa na okre艣lenie dw贸ch zwi膮zk贸w: kwasu nikotynowego (niacyny, czyli kwasu 3-pirydynokarboksylowego, pochodnej pirydyny) i jego amidu (nikotynamidu), kt贸re dla cz艂owieka s膮 witamin膮. Witamina B3 Niacyna jest znana r贸wnie偶 jako czynnik przeciwpelagryczny, st膮d niekiedy nazywa si臋 j膮 r贸wnie偶 witamin膮 PP. Mo偶e by膰 ona, w przeciwie艅stwie do innych witamin z grupy B, produkowana w organizmie z podstawowego aminokwasu, tryptofanu. S膮 to jednak niewielkie ilo艣ci i jej najwa偶niejszym 藕r贸d艂em powinno by膰 po偶ywienie. Nale偶y r贸wnie偶 pami臋ta膰, 偶e tryptofan nale偶y do aminokwas贸w egzogennych, czyli takich, kt贸re nie mog膮 by膰 syntetyzowane w organizmie, lecz musz膮 zosta膰 dostarczone w po偶ywieniu.

    witamina b2 - Witamina B2 (E101, ryboflawina, 艂ac. riboflavinum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, po艂膮czenie rybitolu i flawiny. W organizmie cz艂owieka pe艂ni funkcj臋 witaminy, kt贸rej niedob贸r mo偶e powodowa膰 zaburzenia w funkcjonowaniu uk艂adu nerwowego oraz stany zapalne b艂on 艣luzowych. Ryboflawina jest zaliczana do witamin z grupy B, gdy偶 jest prekursorem dw贸ch wa偶nych koenzym贸w i jest rozpuszczalna w wodzie. Jest degradowana przez promieniowanie UV. Dzienne zapotrzebowanie na witamin臋 B2 wynosi oko艂o 1,5 mg.

    witamina b1 - Witamina B1 (tiamina) 鈥 heterocykliczny zwi膮zek chemiczny, z艂o偶ony z pier艣cieni tiazolowego i pirymidynowego, po艂膮czonych mostkiem metinowym. Tiamin臋 wyodr臋bni艂 w 1911 roku z otr臋b贸w ry偶owych Kazimierz Funk. On te偶 zaproponowa艂 dla niej i podobnych jej, niezb臋dnych ludziom do 偶ycia, substancji nazw臋 witamina (zwi膮zek jest amin膮, a Funk zak艂ada艂, 偶e podobnych substancji jest wi臋cej (s艂usznie) i wszystkie s膮 aminami (b艂臋dnie)). Wyniki bada艅 i swoje wnioski opublikowa艂 pocz膮tkowo, wskutek niech臋ci prze艂o偶onych, w artyku艂ach przegl膮dowych On the chemical nature of the substance which cures polyneuritis in birds induced by a diet of polished rice oraz The etiology of the deficiency diseases. Beri-beri, polyneuritis in birds, epidemic dropsy, scurvy, experimental scurvy in animals, infantile scurvy, ship beri-beri, pellagra.

    kwas askorbinowy - Kwas askorbinowy, witamina C, E300 (艂ac. acidum ascorbicum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych alkoholi polihydroksylowych. Jest niezb臋dny do funkcjonowania organizm贸w 偶ywych. Dla niekt贸rych zwierz膮t, w tym ludzi, jest witamin膮, czyli musi by膰 dostarczany w po偶ywieniu. Jest tak偶e przeciwutleniaczem stosowanym jako dodatek do 偶ywno艣ci.

    witamina e - Witamina E 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, w sk艂ad kt贸rej wchodz膮 tokoferole i tokotrienole, pe艂ni膮cych w organizmie funkcj臋 niezb臋dnego sk艂adnika pokarmowego, rozpuszczalnej w t艂uszczach witaminy. Ich wsp贸ln膮 cech膮 jest dwupier艣cieniowy szkielet 6-chromanolu oraz 艂a艅cuch boczny zbudowany z 3 jednostek izoprenowych. Stosowana jako dodatek do 偶ywno艣ci o numerze E306 (ponadto syntetyczne tokoferole nosz膮 numery E307-309). Witamina E wyst臋puje w postaci o艣miu kongener贸w: czterech tokoferoli o nasyconym 艂a艅cuchu bocznym i czterech analogicznych tokotrienoli posiadaj膮cych w 艂a艅cuchu bocznym 3 wi膮zania podw贸jne. W obu grupach wyr贸偶nia si臋 4 formy: 伪, 尾, 纬 i 未, r贸偶ni膮ce si臋 liczb膮 podstawnik贸w metylowych przy pier艣cieniu fenylowym. Ka偶da z 8 form witaminy E wykazuje nieco inn膮 aktywno艣膰 biologiczn膮. W organizmie cz艂owieka najistotniejsz膮 rol臋 pe艂ni 伪-tokoferol. Do naturalnych 藕r贸de艂 witaminy E nale偶膮: nasiona s艂onecznika, migda艂y, orzechy laskowe, orzeszki ziemne, oleje (s艂onecznikowy, szafranowy), pomidory, botwina, suszone morele, szpinak.

    witamina d - Witamina D (ATC: A 11 CC 05) 鈥 grupa rozpuszczalnych w t艂uszczach steroidowych organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, kt贸re wywieraj膮 wielostronne dzia艂anie fizjologiczne, przede wszystkim w gospodarce wapniowo-fosforanowej oraz utrzymywaniu prawid艂owej struktury i funkcji ko艣膰ca. Podstawowe znaczenie maj膮 dwie formy witaminy D, r贸偶ni膮ce si臋 budow膮 艂a艅cucha bocznego: ergokalcyferol (witamina D2), naturalnie wyst臋puj膮cy w organizmach ro艣linnych/dro偶d偶ach cholekalcyferol (witamina D3), naturalnie wyst臋puj膮cy w organizmach zwierz臋cychWitaminy D w organizmie cz艂owieka tradycyjnie zalicza si臋 do witamin, jednak spe艂niaj膮 one funkcj臋 prohormon贸w, poniewa偶 w wyniku przekszta艂ce艅 metabolicznych powstaje aktywna biologicznie posta膰 鈥 1伪,25-dihydroksycholekalcyferol. W farmakoterapii witamina D znajduje zastosowanie przede wszystkim w profilaktyce i leczeniu krzywicy, osteomalacji i osteoporozy.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋