suplementy diety bez tajemnic

DEDICATED BCAA + LIPODRENE

Suplement diety DEDICATED BCAA + LIPODRENE zawiera w sk艂adzie: Imbir, Ekstrakt zielonej herbaty, Koncentrat wody kokosowej, Ketony Malinowe, L-karnityna, CLA, L-Walina, L-izoleucyna, L-Leucyna. Zg艂oszono go do rejestracji w roku 2018. Jego obecny stan w rejestrze to: 0. Ten suplement diety zosta艂 wyprodukowany przez Amarok Nutrition LTD, oraz zg艂oszony do rejestracji przez Amarok Nutrition LTD.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Imbir, Ekstrakt zielonej herbaty, Koncentrat wody kokosowej, Ketony Malinowe, L-karnityna, CLA, L-Walina, L-izoleucyna, L-Leucyna
    Forma: proszek
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: UWAGA! Nieznany status

    Rok zg艂oszenia: 2018
    Producent: Amarok Nutrition LTD
    Rejestruj膮cy: Amarok Nutrition LTD
    Dodatkowe informacje: firma zrezygnowa艂a z wprowadzania do obrotu

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    imbir - Imbir (Zingiber Boehm.) 鈥 rodzaj bylin z rodziny imbirowatych. Obejmuje co najmniej 144 gatunki. Naturalny zasi臋g rodzaju obejmuje obszar po艂udniowo-wschodniej Azji od Indii po wschodnie Chiny oraz Now膮 Gwine臋 na po艂udniowym wschodzie. Ro艣liny introdukowane z tego rodzaju rosn膮 w p贸艂nocnej Australii, w Korei, na Madagaskarze, w tropikalnej Afryce, w Ameryce 艢rodkowej, na Florydzie, na Hawajach i innych wyspach Oceanii. Imbir lekarski jest ro艣lin膮 przyprawow膮, jadaln膮 i kosmetyczn膮. Jako jego substytut u偶ywane s膮 tak偶e imbir cytwarowy i 偶贸艂ty. Ro艣liny z tego rodzaju stosowane s膮 tak偶e do cel贸w rytualnych i trucia strza艂.

    ekstrakt zielonej herbaty - Zielona herbata 鈥 nap贸j przyrz膮dzany wy艂膮cznie z li艣ci herbaty chi艅skiej (Camellia sinensis), kt贸re poddane zosta艂y w czasie przetwarzania jedynie minimalnej oksydacji. Zielona herbata pochodzi z Chin, sk膮d rozpowszechni艂a si臋 na inne kraje Azji, od Japonii po Bliski Wsch贸d. Wsp贸艂cze艣nie zielona herbata rozprzestrzenia si臋 na Zachodzie, gdzie wci膮偶 najpopularniejszym rodzajem tego napoju jest herbata czarna. W krajach, gdzie uprawia si臋 herbat臋, wytwarza si臋 wiele rodzaj贸w zielonej herbaty. R贸偶ni膮 si臋 od siebie z uwagi na specyficzne warunki uprawy, spos贸b przetwarzania i por臋 zbior贸w. W kilku ostatnich dziesi臋cioleciach zielona herbata przechodzi艂a wiele test贸w medycznych, kt贸rych celem by艂o ustalenie, czy rzeczywi艣cie, jak si臋 powszechnie s膮dzi, ma ona w艂a艣ciwo艣ci zdrowotne, a szczeg贸lnie przypisywany jej wp艂yw na zmniejszenie ryzyka zachorowania na choroby serca oraz na niekt贸re odmiany nowotwor贸w. S膮dzi si臋 tak偶e, 偶e spo偶ywanie zielonej herbaty pomaga w kontrolowaniu wagi cia艂a.

    koncentrat wody kokosowej - Kisiel mleczny (budy艅) 鈥 deser 偶eluj膮cy przyrz膮dzany z mleka i zag臋stnik贸w skrobiowych. W warunkach domowych jako zag臋stnika u偶ywa si臋 zazwyczaj m膮ki ziemniaczanej lub tapioki. Kisiele nale偶膮 wbrew pozorom do deser贸w zestalanych na zimno. Podgrzane ziarna skrobiowe absorbuj膮 wod臋 p臋czniej膮c. Nast臋pnie wi膮zania wodorowe skrobi zostaj膮 rozerwane, z ziaren wyp艂ywa amyloza i kolejno amylopektyna, co w konsekwencji nadaje potrawie p贸艂p艂ynn膮 konsystencj臋. Tak powsta艂y kleik jest roztworem koloidalnym. Podczas stygni臋cia powstaje 偶el, w kt贸rym cz膮steczki wody s膮 wi膮zane mi臋dzy cz膮steczkami skrobi, co powoduje zag臋szczenie kisielu. Podawane samodzielnie pe艂ni膮 rol臋 deser贸w 鈥 przyrz膮dza si臋 je wtedy z dodatkami takimi jak: mas艂o, cukier, karmel, napar z kawy, kakao, wanilia, cukier waniliowy itd. Spotyka si臋 tak偶e przepisy na s艂odkie kisiele mleczno-warzywne, np. ze start膮 na tarce dyni膮. Kisiele mleczne podaje si臋 polane syropem owocowym, s艂odkim sosem (owocowym, waniliowym, czekoladowym), s艂odzon膮 艣mietan膮, przybrane bit膮 艣mietan膮, d偶emem, konfiturami, bakaliami, 艣wie偶ymi owocami, groszkiem ptysiowym, drobnymi ciasteczkami, biszkopcikami etc. Kisiele mleczne s膮 tak偶e sk艂adnikiem krem贸w budyniowych, kt贸re wykorzystuje si臋 do przek艂adania ciast i ciastek (np. tort贸w, mazurk贸w, karpatek, krem贸wek), nadziewania dro偶d偶owych wyrob贸w ciastkarskich (dro偶d偶贸wek, p膮czk贸w), ro偶k贸w francuskich, kruchych babeczek etc. Kupne budynie w proszku dodaje si臋 czasem do masy twarogowej na pieczone lub gotowane serniki.

    ketony malinowe - Keton malinowy 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, fenol z 艂a艅cuchem bocznym w pozycji para zawieraj膮cym ugrupowanie ketonowe. Stosowany w przemy艣le spo偶ywczym g艂贸wnie w aromatach spo偶ywczych i w przemy艣le perfumeryjnym w niekt贸rych kompozycjach perfumeryjnych. Wyst臋puje w owocach maliny.

    l-karnityna - Karnityna (尾-hydroksy-纬-trimetyloamonioma艣lan), (CH3)3N+鈥揅H2鈥揅H(OH)鈥揅H2鈥揅OO鈭 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny o budowie betainowej, N,N,N-trimetylowa pochodna kwasu 纬-amino-尾-hydroksymas艂owego (GABAOB). W organizmach jest syntetyzowany w w膮trobie, nerkach i m贸zgu z aminokwas贸w (lizyny i metioniny) i pe艂ni rol臋 w transporcie kwas贸w t艂uszczowych z cytozolu do mitochondri贸w. Do艣膰 obficie wyst臋puje w mi臋艣niach. Karnityna jest zwi膮zkiem chiralnym, w kt贸rym centrum stereogeniczne stanowi 3 atom w臋gla. Substancja pochodzenia naturalnego, o nazwie zwyczajowej 鈥濴-karnityna鈥, jest enancjomerem o konfiguracji R. Tylko ten enancjomer ma dzia艂anie biologiczne, dlatego w tej postaci powinna by膰 obecna w codziennej diecie lub podawana jako suplement. Nazwa karnityny pochodzi st膮d, 偶e po raz pierwszy wyizolowano j膮 z mi臋艣ni (nazwa od 艂ac. caro, carnis 鈥 mi臋so) w 1905 roku. Pocz膮tkowo nazywano j膮 witamin膮 BT, poniewa偶 jej brak w po偶ywieniu prowadzi艂 do gromadzenia t艂uszczu u larw m膮cznika m艂ynarka (Tenebrio molitor). Poniewa偶 karnityna u cz艂owieka pochodzi z dw贸ch 藕r贸de艂: jest syntetyzowana i dostarczana z po偶ywieniem, bywa nazywana substancj膮 witaminopodobn膮. Jest ona naturalnie wyst臋puj膮c膮 substancj膮 w organizmie. G艂贸wnym 藕r贸d艂em karnityny w 偶ywno艣ci s膮 mi臋so i przetwory mleczne. Najbogatsze w karnityn臋 s膮 baranina, wo艂owina, wieprzowina i ryby. Mniej L-karnityny zawiera mi臋so z drobiu. Pokarmy pochodzenia ro艣linnego (warzywa, owoce) zawieraj膮 tylko 艣ladowe ilo艣ci karnityny. Dzienne zapotrzebowanie zdrowej, doros艂ej osoby na karnityn臋 wynosi 艣rednio 15 mg. Dzienne synteza karnityny wynosi 11鈥34 mg, a z diet膮 dostarczane jest codziennie 艣rednio 20鈥200 mg. U wegan i niekt贸rych wegetarian ilo艣膰 karnityny w po偶ywieniu jest du偶o mniejsza i wynosi ok. 1 mg/dzie艅. Karnityna nie podlega metabolizmowi. W nerkach ulega filtracji w k艂臋buszkach nerkowych, a nast臋pnie prawie w ca艂o艣ci wch艂aniana zwrotnie w kanalikach nerkowych. U os贸b zdrowych na og贸艂 nie stwierdza si臋 niedoboru karnityny, gdy偶 biosynteza i codzienna dieta zaspokaja potrzeby organizmu. Jednak偶e niedobory karnityny mog膮 pojawia膰 si臋 u os贸b niedo偶ywionych, przy nieprawid艂owej, ubogiej diecie, a tak偶e u os贸b na diecie wega艅skiej lub w schorzeniach nerek czy w膮troby.

    cla - Kwas rumenowy (tzw. sprz臋偶ony kwas linolowy, CLA 鈥 z ang. conjugated linoleic acid) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy nienasyconych kwas贸w t艂uszczowych. Jest metamerem kwasu linolowego zawieraj膮cym wi膮zania podw贸jne w uk艂adzie sprz臋偶onym (w kwasie linolowym s膮 one izolowane). Naturalnie wyst臋puje w t艂uszczu mlecznym. Po raz pierwszy otrzymano go na Uniwersytecie Wisconsin-Madison. Podejrzewano, 偶e CLA stanie si臋 now膮 broni膮 w walce z nowotworami, pozwoli obni偶a膰 poziom cukru i t艂uszcz贸w we krwi, zapanowa膰 nad astm膮 i alergiami. P贸藕niejsze badania na zwierz臋tach potwierdzi艂y, 偶e CLA jest silnym 艣rodkiem przeciwnowotworowym. Niski poziom kwasu rumenowego w surowicy krwi powi膮zany zosta艂 ze zwi臋kszonym ryzykiem zachorowania kobiet na raka piersi. CLA dobrze wp艂ywa na uk艂ad immunologiczny 鈥 zwi臋ksza odporno艣膰 na wirusy, mo偶e t艂umi膰 reakcje alergiczne. Przyjmowanie CLA w czasie odchudzania korzystnie wp艂ywa na samopoczucie. Obni偶a poziom tr贸jgliceryd贸w, cholesterolu i cukru we krwi[potrzebny przypis].

    l-walina - Walina (nazwa skr贸towa Val, V) - organiczny zwi膮zek chemiczny, aminokwas egzogenny, kodowany przez kodony GUU, GUC, GUA oraz GUG. Jest aminokwasem niepolarnym o alifatycznym, rozga艂臋zionym 艂a艅cuchu bocznym -CH-(CH3)2.

    l-izoleucyna - Izoleucyna (艂ac. Isoleucinum; skr贸ty: Ile, I) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, izomer leucyny, aminokwas alifatyczny wyst臋puj膮cy w praktycznie ka偶dym bia艂ku, oboj臋tny elektrycznie. Nale偶y do aminokwas贸w egzogennych czyli nie mo偶e by膰 syntetyzowany w organizmie cz艂owieka i musi by膰 dostarczany z po偶ywieniem. Du偶e jego ilo艣ci znajduj膮 si臋 w kazeinie, hemoglobinie, bia艂kach osocza krwi.

    l-leucyna - Leucyna (skr贸ty: Leu, L) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, jest kodowanym aminokwasem alifatycznym, o rozga艂臋zionym 艂a艅cuchu bocznym, oboj臋tnym elektrycznie. Odkryta przez francuskiego chemika L. J. Prousta. Wyst臋puje we wszystkich bia艂kach, du偶e ilo艣ci w albuminach i cia艂ach wyst臋puj膮cych w osoczu. Nale偶y do grupy aminokwas贸w egzogennych, niewytwarzanych przez organizm ludzki. Ma posta膰 bia艂ego proszku, jest rozpuszczalna w wodzie, jej temperatura topnienia wynosi 337 掳C. Otrzymywana jest przez hydroliz臋 bia艂ek lub syntetycznie. Izomerem leucyny jest izoleucyna. Oba aminokwasy maj膮 zastosowanie w medycynie.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋