suplementy diety bez tajemnic

Biotyk Plus

Suplement diety Biotyk Plus zawiera w sk艂adzie: liofilizowane kultury bakterii kwasu mlekowego, w tym: lactobacillus rhamnosus, lactobacillus acidophilus, bifidobacterium bifidum, inulina. Zg艂oszono go do rejestracji w roku 2009. Jego obecny stan w rejestrze to: weryfikacja pozytywna. Ten suplement diety zosta艂 wyprodukowany przez Novascon Pharmaceuticals Sp.zo.o Warszawa, oraz zg艂oszony do rejestracji przez Novascon Pharmaceuticals Sp.zo.o Warszawa.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: liofilizowane kultury bakterii kwasu mlekowego, w tym: lactobacillus rhamnosus, lactobacillus acidophilus, bifidobacterium bifidum, inulina
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja pozytywna

    Rok zg艂oszenia: 2009
    Producent: Novascon Pharmaceuticals Sp.zo.o Warszawa
    Rejestruj膮cy: Novascon Pharmaceuticals Sp.zo.o Warszawa
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    liofilizowane kultury bakterii kwasu mlekowego - Piwo 鈥 nap贸j alkoholowy otrzymywany w wyniku fermentacji alkoholowej brzeczki piwnej. Brzeczka ta stanowi wodny wyci膮g ze s艂odu browarnego z dodatkiem chmielu i ewentualnie innych surowc贸w. W szerokim znaczeniu, zw艂aszcza historycznym, piwem okre艣la si臋 nap贸j fermentowany oparty na zbo偶owym surowcu. Piwo to najstarszy i najcz臋艣ciej spo偶ywany nap贸j alkoholowy oraz trzeci pod wzgl臋dem popularno艣ci po wodzie i herbacie nap贸j na 艣wiecie. Produkcja piwa najcz臋艣ciej przebiega w nast臋puj膮cy spos贸b: rozdrobniony s艂贸d (zwykle j臋czmienny) miesza si臋 z ciep艂膮 wod膮, czasem z dodatkiem innych surowc贸w skrobiowych i enzym贸w. Uzyskuje si臋 w ten spos贸b ekstrakt (brzeczk臋), kt贸ry poddawany jest gotowaniu wraz z chmielem, a nast臋pnie si臋 go klaruje i sch艂adza. P艂yn ten ulega fermentacji przez dodane dro偶d偶e piwowarskie. Powsta艂e piwo zazwyczaj filtruje si臋 i podaje jako nap贸j musuj膮cy, z uwalniaj膮cymi si臋 p臋cherzykami dwutlenku w臋gla tworz膮cymi pian臋. Na charakterystyczne cechy sensoryczne piwa sk艂adaj膮 si臋 substancje pochodzenia zbo偶owego, aromat i goryczka chmielowa, alkohol i dwutlenek w臋gla. Istotnym parametrem piwa jest zawarto艣膰 ekstraktu przed fermentacj膮 z艂o偶onego g艂贸wnie z cukr贸w (ulegaj膮cych przemianom biochemicznym do alkoholu) i dekstryn, a tak偶e ze zwi膮zk贸w azotowych i soli mineralnych. Zwykle zawarto艣膰 ekstraktu wyra偶ana jest w stopniach Plato. Najpopularniejsze piwa, jasne lagery, zawieraj膮 przeci臋tnie ponad 90% wody i ok. 5% alkoholu obj臋to艣ciowo, ale warto艣ci te mog膮 odbiega膰 w zale偶no艣ci od stylu piwa. Dro偶d偶e piwne w procesie fermentacji pozwalaj膮 uzyska膰 do kilkunastu procent alkoholu obj., ale w wyniku wymra偶ania wody jego zawarto艣膰 mo偶na zwi臋kszy膰 nawet do ponad 60%. Z drugiej strony przy u偶yciu odpowiedniej technologii produkcji mo偶na uzyska膰 piwo bezalkoholowe, zawieraj膮ce poni偶ej 0,5% alkoholu obj.Do piwa w szerokim znaczeniu mo偶na zaliczy膰 r贸wnie偶 kwas chlebowy z Europy Wschodniej (wytwarzany poprzez fermentacj臋 chleba), tak zwane wina ry偶owe (np. japo艅skie sake, chi艅skie huangjiu, korea艅skie cheongju), m臋tne, fermentuj膮ce piwa afryka艅skie z prosa, sorga, kukurydzy okre艣lane jako opaque beer, wiele fermentowanych napoj贸w z Ameryki 艢rodkowej i Po艂udniowej jak chicha z kukurydzy.

    w tym: lactobacillus rhamnosus - Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus GG 鈥 probiotyczna bakteria uwa偶ana dawniej za podgatunek L. casei, ale p贸藕niejsze badania genetyczne dowiod艂y, 偶e jest oddzielnym gatunkiem. L. rhamnosus hamuje rozw贸j wi臋kszo艣ci szkodliwych bakterii w jelicie. Nale偶y do bakterii Gram dodatnich. Jest u偶ywany jako naturalny 艣rodek konserwuj膮cy w jogurtach i innych produktach mlecznych przed艂u偶aj膮cy ich okres przydatno艣ci do spo偶ycia. Niekt贸re badania przeprowadzone in vivo wykaza艂y korzystne skutki ich dzia艂ania w uk艂adzie pokarmowym. Mimo to wykazano, 偶e w pewnych okoliczno艣ciach L. rhamnosus mo偶e by膰 patogenem.

    lactobacillus acidophilus - Lactobacillus acidophilus - gatunek pa艂eczek kwasu mlekowego. Razem z Streptococcus salivarius powszechnie u偶ywany przy produkcji wyrob贸w mlecznych (np. jogurty). Jej nazwa wywodzi si臋 od 艂ac. -lacto - mleko, -bacillus - o kszta艂cie laseczki i acidophilus - lubi膮cy kwas. Bakteria ta dobrze rozwija si臋 w bardziej zakwaszonym 艣rodowisku (pH 4-5 albo ni偶sze) ni偶 wi臋kszo艣膰 mikroorganizm贸w, najlepiej s艂u偶y jej temperatura ok. 45 stopni Celsjusza. Naturalnie wyst臋puje w wielu produktach 偶ywno艣ciowych (mleko i jego przetwory, mi臋so, zbo偶a) a tak偶e w przewodzie pokarmowym i jamie ustnej ludzi i zwierz膮t oraz w ko艅cowej cz臋艣ci dr贸g rodnych. Lactobacillus acidophilus tak jak wi臋kszo艣膰 bakterii z rodzaju Lactobacillus posiada zdolno艣膰 przekszta艂cania laktozy w kwas mlekowy w procesie fermentacji mlekowej. Niekt贸re spokrewnione z ni膮 gatunki w tym procesie wytwarzaj膮 jeszcze etanol, dwutlenek w臋gla i kwas octowy. Natomiast sama L. acidophilus wytwarza tylko kwas mlekowy. Jest wra偶liwa na wilgo膰, wysok膮 temperatur臋 oraz bezpo艣rednie nas艂onecznienie. W 2002 r. opracowano kompletn膮 map臋 genomu tej bakterii. Bakteria ta jest uwa偶ana za probiotyczn膮 i wywieraj膮c膮 korzystny wp艂yw na organizm cz艂owieka. Dzi臋ki jej dzia艂alno艣ci w przewodzie pokarmowym (razem z innymi bakteriami tworzy tzw. flor臋 jelitow膮) wytwarzane jest 艣rodowisko, kt贸re zapobiega rozwojowi niekt贸rych szkodliwych mikroorganizm贸w, ponadto uczestniczy w produkcji niacyny, kwasu foliowego i witaminy B6. Obecno艣膰 tej bakterii w pochwie u kobiet poprzez produkcj臋 kwasu pomaga kontrolowa膰 niepo偶膮dany wzrost grzyba - Candida albicans. Antybiotyki za偶ywane doustnie niszcz膮 t臋 bakteri臋, dlatego te偶 zalecane jest podczas kuracji antybiotykowej za偶ywanie lek贸w os艂onowych.

    bifidobacterium bifidum - Oddychanie kom贸rkowe 鈥 wielostopniowy biochemiczny proces utleniania zwi膮zk贸w organicznych zwi膮zany z wytwarzaniem energii u偶ytecznej metabolicznie. Oddychanie przebiega w ka偶dej 偶ywej kom贸rce w spos贸b sta艂y. Zachodzi ono nawet wtedy, gdy inne procesy metaboliczne zostan膮 zahamowane. Chocia偶 istniej膮 r贸偶nice w przebiegu procesu oddychania u poszczeg贸lnych grup organizm贸w, to zestaw enzym贸w katalizuj膮cych poszczeg贸lne reakcje sk艂adaj膮ce si臋 na oddychanie jest zbli偶ony u wszystkich organizm贸w 偶ywych. Zachodzenie oddychania jest jednym z najcz臋艣ciej stosowanych wska藕nik贸w zachodzenia proces贸w 偶yciowych. Jedynie wirusy b臋d膮ce strukturami na pograniczu 偶ycia i cz膮stek chemicznych nie przeprowadzaj膮 procesu oddychania. Chocia偶 substratem w reakcji oddychania mog膮 by膰 wszystkie zwi膮zki organiczne obecne w kom贸rkach, najcz臋艣ciej og贸ln膮 reakcj臋 oddychania kom贸rkowego zapisuje si臋 dla utleniania cukru 鈥 glukozy w obecno艣ci tlenu: C6H12O6 + 6O2 鈫 6CO2 + 6H2O Energia uwolniona w procesie utleniania zwi膮zk贸w organicznych pojawia si臋 cz臋艣ciowo w postaci zwi膮zku wysokoenergetycznego 鈥 ATP, kt贸ry mo偶e by膰 wykorzystany do przeprowadzania reakcji chemicznych zachodz膮cych w kom贸rce lub do poruszania organizmu np. w tkance mi臋艣niowej. Proces produkcji ATP nie przebiega ze 100% sprawno艣ci膮 i cz臋艣膰 energii uwalniana jest w postaci ciep艂a. Poza w臋glowodanami organizmy w procesie oddychania mog膮 utlenia膰 t艂uszcze oraz bia艂ka, a po bardziej z艂o偶onych modyfikacjach tak偶e pozosta艂e zwi膮zki organiczne. Dla najcz臋艣ciej u偶ywanego substratu, glukozy, reakcje oddychania kom贸rkowego zachodz膮 na trzech szlakach metabolicznych: Glikoliza, w kt贸rej glukoza przekszta艂cana jest do kwasu pirogronowego i powstaj膮 niewielkie ilo艣ci ATP oraz NADH. Cykl Krebsa okre艣lany tak偶e cyklem kwasu cytrynowego lub cyklem kwas贸w trikarboksylowych, w kt贸rym kwas pirogronowy po przekszta艂ceniu do acetylo-CoA w cyklu przemian przekszta艂cany jest do CO2 z wytworzeniem NADH, FADH2 oraz GTP lub ATP. Oddychanie ko艅cowe, czyli mitochondrialny 艂a艅cuch transportu elektron贸w i fosforylacja oksydacyjna. W tym etapie zredukowane nukleotydy NADH, FADH2 s膮 utleniane. W efekcie szeregu reakcji powstaje woda, a uwalniana energia zamieniana jest na ATP.Pierwszy z wymienionych etap贸w jest charakterystyczny dla utleniania w臋glowodan贸w i zachodzi w cytozolu. Dwa pozosta艂e etapy zachodz膮 u organizm贸w eukariotycznych w wyspecjalizowanych organellach 鈥 mitochondriach. W kom贸rkach prokariont贸w enzymy bior膮ce udzia艂 we wszystkich etapach oddychania znajduj膮 si臋 w cytozolu i b艂onie kom贸rkowej. T艂uszcze oraz bia艂ka mog膮 by膰 tak偶e w艂膮czane w cykl Krebsa. Wcze艣niej jednak t艂uszcze rozk艂adane s膮 do acetylo-CoA w procesie 尾-oksydacji, a bia艂ka musz膮 by膰 roz艂o偶one na aminokwasy, te za艣 pozbawione reszty aminowej. Powsta艂e po od艂膮czeniu reszty aminowej ketokwasy w艂膮czane s膮 bezpo艣rednio lub po przekszta艂ceniu w reakcje glikolizy i cyklu kwasu cytrynowego. U organizm贸w, kt贸re stale lub okresowo nie maj膮 dost臋pu do tlenu, wytwarzanie energii u偶ytecznej biologicznie mo偶e polega膰 na niepe艂nym utlenieniu zwi膮zk贸w organicznych. Proces taki nazywany jest fermentacj膮. W efekcie fermentacji zwi膮zki organiczne ulegaj膮 zar贸wno utlenianiu, jak i redukcji. Drugim sposobem uzyskania energii w warunkach beztlenowych jest utlenianie zwi膮zk贸w organicznych z wykorzystaniem utlenionych zwi膮zk贸w nieorganicznych np. azotan贸w, siarczan贸w, zwi膮zk贸w 偶elaza lub manganu, a nawet dwutlenku w臋gla. Zwi膮zki te s艂u偶膮 jako akceptory elektron贸w w 艂a艅cuchu transportu elektron贸w zbli偶onym do 艂a艅cucha oddechowego zachodz膮cego przy przenoszeniu elektron贸w na tlen. Pozosta艂e etapy oddychania nie r贸偶ni膮 si臋 od oddychania tlenowego. Oba procesy zachodz膮ce w warunkach beztlenowych mog膮 by膰 okre艣lane jako oddychanie beztlenowe, jednak w mikrobiologii terminem oddychania beztlenowego okre艣la si臋 jedynie wykorzystywanie zwi膮zk贸w nieorganicznych w roli utleniacza. Fermentacje s膮 traktowane jako oddzielna grupa proces贸w metabolicznych prowadz膮cych do uzyskania energii u偶ytecznej metabolicznie.

    inulina - Inulina (艂ac. inulinum) 鈥 polisacharyd zbudowany z oko艂o 30鈥35 cz膮steczek monocukr贸w po艂膮czonych wi膮zaniami 尾-2,1-glikozydowymi w nierozga艂臋ziony 艂a艅cuch. 艁a艅cuch ten, zbudowany z reszt 尾-D-fruktofuranozy, zawiera jedn膮 terminalnie umieszczon膮 cz膮steczk臋 D-glukozy (na ko艅cu redukuj膮cym) oraz drug膮, w 艣rodku 艂a艅cucha, po艂膮czon膮 wi膮zaniem 1,3-glikozydowym. Masa cz膮steczkowa inuliny to ok. 5000 Da. Nale偶y do fruktan贸w, jest prebiotykiem. Cz艂owiek nie trawi inuliny. Jej rozk艂adu dokonuj膮 bakterie w okr臋偶nicy. Spo偶ywanie du偶ych ilo艣ci inuliny (ponad 20 - 30 g/ doba) mo偶e powodowa膰 wzd臋cie, b贸l brzucha w skrajnym przypadku biegunk臋.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋