suplementy diety bez tajemnic

Biopron ProEnzymes

Biopron ProEnzymes to suplement diety w formie kapsu艂ki. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Bifidobacterium bifidum, Bifidobacterium breve, Bifidobacterium longum, Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus casei, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus rhamnosus, Lactococcus lactis, Streptococcus thermophilus, inulina, ekstrakt z owoc贸w kopru w艂oskiego, ekstrakt z ziela mi臋ty, ekstrakt z nasion kolendry, ekstrakt z owoc贸w any偶u. Produkt ten zg艂oszono do rejestracji w 2019 roku. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Biopron ProEnzymes zosta艂 wyprodukowany przez Walmark a.s., oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Walmark Sp. z o.o..

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Bifidobacterium bifidum, Bifidobacterium breve, Bifidobacterium longum, Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus casei, Lactobacillus plantarum, Lactobacillus rhamnosus, Lactococcus lactis, Streptococcus thermophilus, inulina, ekstrakt z owoc贸w kopru w艂oskiego, ekstrakt z ziela mi臋ty, ekstrakt z nasion kolendry, ekstrakt z owoc贸w any偶u
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: Walmark a.s.
    Rejestruj膮cy: Walmark Sp. z o.o.
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    bifidobacterium bifidum - Oddychanie kom贸rkowe 鈥 wielostopniowy biochemiczny proces utleniania zwi膮zk贸w organicznych zwi膮zany z wytwarzaniem energii u偶ytecznej metabolicznie. Oddychanie przebiega w ka偶dej 偶ywej kom贸rce w spos贸b sta艂y. Zachodzi ono nawet wtedy, gdy inne procesy metaboliczne zostan膮 zahamowane. Chocia偶 istniej膮 r贸偶nice w przebiegu procesu oddychania u poszczeg贸lnych grup organizm贸w, to zestaw enzym贸w katalizuj膮cych poszczeg贸lne reakcje sk艂adaj膮ce si臋 na oddychanie jest zbli偶ony u wszystkich organizm贸w 偶ywych. Zachodzenie oddychania jest jednym z najcz臋艣ciej stosowanych wska藕nik贸w zachodzenia proces贸w 偶yciowych. Jedynie wirusy b臋d膮ce strukturami na pograniczu 偶ycia i cz膮stek chemicznych nie przeprowadzaj膮 procesu oddychania. Chocia偶 substratem w reakcji oddychania mog膮 by膰 wszystkie zwi膮zki organiczne obecne w kom贸rkach, najcz臋艣ciej og贸ln膮 reakcj臋 oddychania kom贸rkowego zapisuje si臋 dla utleniania cukru 鈥 glukozy w obecno艣ci tlenu: C6H12O6 + 6O2 鈫 6CO2 + 6H2O Energia uwolniona w procesie utleniania zwi膮zk贸w organicznych pojawia si臋 cz臋艣ciowo w postaci zwi膮zku wysokoenergetycznego 鈥 ATP, kt贸ry mo偶e by膰 wykorzystany do przeprowadzania reakcji chemicznych zachodz膮cych w kom贸rce lub do poruszania organizmu np. w tkance mi臋艣niowej. Proces produkcji ATP nie przebiega ze 100% sprawno艣ci膮 i cz臋艣膰 energii uwalniana jest w postaci ciep艂a. Poza w臋glowodanami organizmy w procesie oddychania mog膮 utlenia膰 t艂uszcze oraz bia艂ka, a po bardziej z艂o偶onych modyfikacjach tak偶e pozosta艂e zwi膮zki organiczne. Dla najcz臋艣ciej u偶ywanego substratu, glukozy, reakcje oddychania kom贸rkowego zachodz膮 na trzech szlakach metabolicznych: Glikoliza, w kt贸rej glukoza przekszta艂cana jest do kwasu pirogronowego i powstaj膮 niewielkie ilo艣ci ATP oraz NADH. Cykl Krebsa okre艣lany tak偶e cyklem kwasu cytrynowego lub cyklem kwas贸w trikarboksylowych, w kt贸rym kwas pirogronowy po przekszta艂ceniu do acetylo-CoA w cyklu przemian przekszta艂cany jest do CO2 z wytworzeniem NADH, FADH2 oraz GTP lub ATP. Oddychanie ko艅cowe, czyli mitochondrialny 艂a艅cuch transportu elektron贸w i fosforylacja oksydacyjna. W tym etapie zredukowane nukleotydy NADH, FADH2 s膮 utleniane. W efekcie szeregu reakcji powstaje woda, a uwalniana energia zamieniana jest na ATP.Pierwszy z wymienionych etap贸w jest charakterystyczny dla utleniania w臋glowodan贸w i zachodzi w cytozolu. Dwa pozosta艂e etapy zachodz膮 u organizm贸w eukariotycznych w wyspecjalizowanych organellach 鈥 mitochondriach. W kom贸rkach prokariont贸w enzymy bior膮ce udzia艂 we wszystkich etapach oddychania znajduj膮 si臋 w cytozolu i b艂onie kom贸rkowej. T艂uszcze oraz bia艂ka mog膮 by膰 tak偶e w艂膮czane w cykl Krebsa. Wcze艣niej jednak t艂uszcze rozk艂adane s膮 do acetylo-CoA w procesie 尾-oksydacji, a bia艂ka musz膮 by膰 roz艂o偶one na aminokwasy, te za艣 pozbawione reszty aminowej. Powsta艂e po od艂膮czeniu reszty aminowej ketokwasy w艂膮czane s膮 bezpo艣rednio lub po przekszta艂ceniu w reakcje glikolizy i cyklu kwasu cytrynowego. U organizm贸w, kt贸re stale lub okresowo nie maj膮 dost臋pu do tlenu, wytwarzanie energii u偶ytecznej biologicznie mo偶e polega膰 na niepe艂nym utlenieniu zwi膮zk贸w organicznych. Proces taki nazywany jest fermentacj膮. W efekcie fermentacji zwi膮zki organiczne ulegaj膮 zar贸wno utlenianiu, jak i redukcji. Drugim sposobem uzyskania energii w warunkach beztlenowych jest utlenianie zwi膮zk贸w organicznych z wykorzystaniem utlenionych zwi膮zk贸w nieorganicznych np. azotan贸w, siarczan贸w, zwi膮zk贸w 偶elaza lub manganu, a nawet dwutlenku w臋gla. Zwi膮zki te s艂u偶膮 jako akceptory elektron贸w w 艂a艅cuchu transportu elektron贸w zbli偶onym do 艂a艅cucha oddechowego zachodz膮cego przy przenoszeniu elektron贸w na tlen. Pozosta艂e etapy oddychania nie r贸偶ni膮 si臋 od oddychania tlenowego. Oba procesy zachodz膮ce w warunkach beztlenowych mog膮 by膰 okre艣lane jako oddychanie beztlenowe, jednak w mikrobiologii terminem oddychania beztlenowego okre艣la si臋 jedynie wykorzystywanie zwi膮zk贸w nieorganicznych w roli utleniacza. Fermentacje s膮 traktowane jako oddzielna grupa proces贸w metabolicznych prowadz膮cych do uzyskania energii u偶ytecznej metabolicznie.

    bifidobacterium breve - O艣 jelitowo-m贸zgowa odnosi si臋 do sygnalizacji biochemicznej zachodz膮cej pomi臋dzy przewodem pokarmowym i uk艂adem nerwowym, cz臋sto z udzia艂em mikroflory jelitowej. O艣 jelitowo-m贸zgowa odgrywa wa偶n膮 rol臋 w utrzymywaniu normalnego funkcjonowania m贸zgu. Flora bakteryjna jelit komunikuje si臋 z centralnym uk艂adem nerwowym (OUN) w ramach szlak贸w nerwowych, immunologicznych oraz hormonalnych i ma wp艂yw na funkcje oraz dzia艂anie m贸zgu. Liczne badania naukowe wskazuj膮, 偶e mikroflora jelitowa jest zaanga偶owana w regulacj臋 l臋ku, b贸lu, zaburze艅 funkcji poznawczych oraz nastroju. W badaniach oddzia艂ywania flory bakteryjnej jelit na funkcjonowanie m贸zgu stosuje si臋 por贸wnanie wolnych od zarazk贸w (sterylnych) zwierz膮t, kt贸re by艂y poddane dzia艂aniu infekcji patogenicznymi bakteriami, bakterii probiotycznych i antybiotyk贸w, do zwierz膮t hodowanych w niesterylnych warunkach. O艣 jelitowo-m贸zgowa jest obecnie rozwijan膮 koncepcj膮, kt贸ra mo偶e by膰 pomocna w opracowaniu nowych strategii terapeutycznych z艂o偶onych zaburze艅 o艣rodkowego uk艂adu nerwowego polegaj膮cych na modyfikacji flory bakteryjnej jelit.

    bifidobacterium longum - Bifidobacterium animalis 鈥 gatunek pa艂eczkowatych bakterii Gram-dodatnich, kt贸re bytuj膮 w jelicie grubym wi臋kszo艣ci ssak贸w, w tym ludzi. Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis by艂y wcze艣niej opisywane jako dwa odr臋bne gatunki. Obecnie uwa偶a si臋 je za jeden gatunek B. animalis z podgatunkami Bifidobacterium animalis i Bifidobacterium lactis. Obie stare nazwy, zar贸wno B. animalis, jak i B. lactis stosowane s膮 na etykietach produkt贸w 偶ywno艣ciowych pod nazw膮 probiotyki. W wi臋kszo艣ci przypadk贸w nie jest jasne, kt贸ry z podgatunk贸w zastosowano w produkcie.

    lactobacillus acidophilus - Lactobacillus acidophilus - gatunek pa艂eczek kwasu mlekowego. Razem z Streptococcus salivarius powszechnie u偶ywany przy produkcji wyrob贸w mlecznych (np. jogurty). Jej nazwa wywodzi si臋 od 艂ac. -lacto - mleko, -bacillus - o kszta艂cie laseczki i acidophilus - lubi膮cy kwas. Bakteria ta dobrze rozwija si臋 w bardziej zakwaszonym 艣rodowisku (pH 4-5 albo ni偶sze) ni偶 wi臋kszo艣膰 mikroorganizm贸w, najlepiej s艂u偶y jej temperatura ok. 45 stopni Celsjusza. Naturalnie wyst臋puje w wielu produktach 偶ywno艣ciowych (mleko i jego przetwory, mi臋so, zbo偶a) a tak偶e w przewodzie pokarmowym i jamie ustnej ludzi i zwierz膮t oraz w ko艅cowej cz臋艣ci dr贸g rodnych. Lactobacillus acidophilus tak jak wi臋kszo艣膰 bakterii z rodzaju Lactobacillus posiada zdolno艣膰 przekszta艂cania laktozy w kwas mlekowy w procesie fermentacji mlekowej. Niekt贸re spokrewnione z ni膮 gatunki w tym procesie wytwarzaj膮 jeszcze etanol, dwutlenek w臋gla i kwas octowy. Natomiast sama L. acidophilus wytwarza tylko kwas mlekowy. Jest wra偶liwa na wilgo膰, wysok膮 temperatur臋 oraz bezpo艣rednie nas艂onecznienie. W 2002 r. opracowano kompletn膮 map臋 genomu tej bakterii. Bakteria ta jest uwa偶ana za probiotyczn膮 i wywieraj膮c膮 korzystny wp艂yw na organizm cz艂owieka. Dzi臋ki jej dzia艂alno艣ci w przewodzie pokarmowym (razem z innymi bakteriami tworzy tzw. flor臋 jelitow膮) wytwarzane jest 艣rodowisko, kt贸re zapobiega rozwojowi niekt贸rych szkodliwych mikroorganizm贸w, ponadto uczestniczy w produkcji niacyny, kwasu foliowego i witaminy B6. Obecno艣膰 tej bakterii w pochwie u kobiet poprzez produkcj臋 kwasu pomaga kontrolowa膰 niepo偶膮dany wzrost grzyba - Candida albicans. Antybiotyki za偶ywane doustnie niszcz膮 t臋 bakteri臋, dlatego te偶 zalecane jest podczas kuracji antybiotykowej za偶ywanie lek贸w os艂onowych.

    lactobacillus casei - Lactobacillus casei 鈥 gatunek Gram-dodatnich, laseczkowatych bakterii z rodzaju Lactobacillus. S膮 nieruchliwe, osi膮gaj膮 od 0,7 do 1,1 mikrometr贸w 艣rednicy i od 2 do 4 mikrometr贸w d艂ugo艣ci. Bakteria przeprowadza homofermentacj臋 glukozy, kt贸rej produktem jest kwas mlekowy. Jest mezofilna i nie ro艣nie w temperaturach przekraczaj膮cych 45 掳C. Wyst臋puje w mleku, dojrzewaj膮cych serach, kulturach piekarniczych zawieraj膮cych mleko oraz w kiszonej kapu艣cie. Znaleziono j膮 tak偶e w przewodzie pokarmowym cz艂owieka i krowich odchodach. Obecnie jest dodawana do wielu produkt贸w 偶ywno艣ciowych celem poprawy ich jako艣ci. Wyr贸偶nia si臋 wiele podgatunk贸w i szczep贸w.

    lactobacillus plantarum - Lactobacillus plantarum 鈥 gatunek mezofilnej bakterii z rodzaju Lactobacillus. Powszechnie wyst臋puje w fermentowanych produktach ro艣linnych, zosta艂y jednak r贸wnie偶 wyizolowane z ludzkiej 艣liny i mikrobioty jelitowej. Maj膮 kszta艂t pa艂eczek o 艣rednicy 0,9鈥1,2 渭m i d艂ugo艣ci 3鈥8 渭m. S膮 nieruchliwe, wyst臋puj膮 pojedynczo lub tworz膮 kr贸tkie 艂a艅cuchy. Ze wzgl臋du na swoje prozdrowotne w艂a艣ciwo艣ci znalaz艂y zastosowanie w produkcji probiotyk贸w. S膮 tak偶e wykorzystywane jako kultury starterowe w produkcji 偶ywno艣ci oraz jako biokonserwanty.

    lactobacillus rhamnosus - Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus GG 鈥 probiotyczna bakteria uwa偶ana dawniej za podgatunek L. casei, ale p贸藕niejsze badania genetyczne dowiod艂y, 偶e jest oddzielnym gatunkiem. L. rhamnosus hamuje rozw贸j wi臋kszo艣ci szkodliwych bakterii w jelicie. Nale偶y do bakterii Gram dodatnich. Jest u偶ywany jako naturalny 艣rodek konserwuj膮cy w jogurtach i innych produktach mlecznych przed艂u偶aj膮cy ich okres przydatno艣ci do spo偶ycia. Niekt贸re badania przeprowadzone in vivo wykaza艂y korzystne skutki ich dzia艂ania w uk艂adzie pokarmowym. Mimo to wykazano, 偶e w pewnych okoliczno艣ciach L. rhamnosus mo偶e by膰 patogenem.

    lactococcus lactis - Lactococcus lactis, dawniej Streptococcus lactis 鈥 gram-dodatnie bakterie mlekowe, efektywne mikroorganizmy powoduj膮ce fermentacj臋 mlekow膮, w wyniku kt贸rej produkowany jest kwas mlekowy. Rozk艂adaj膮 cukry proste na kwas mlekowy. Ich naturalnym 艣rodowiskiem jest uk艂ad trawienny cz艂owieka (prze艂yk). Znajduj膮 si臋 w r贸偶nych produktach spo偶ywczych, np. kwasie chlebowym, serach i jogurtach.

    streptococcus thermophilus - Streptococcus salivarius ssp. thermophilus, dawniej Streptococcus thermophilus 鈥 Gram-dodatnia, termofilna bakteria o optymalnej temperaturze wzrostu wynosz膮cej 45 掳C. Zalicza si臋 j膮 do paciorkowc贸w zieleniej膮cych, do grupy salivarius (wraz z Streptococcus salivarius i Streptococcus vestibularis). Jako jedyny paciorkowiec grupy viridans nie wchodzi w sk艂ad flory fizjologicznej cz艂owieka. Dok艂adna analiza genomu wykaza艂a, 偶e Streptococcus thermophilus oddzieli艂 si臋 od innych gatunk贸w nie tak dawno temu; jest to przyk艂ad ewolucji regresywnej, w kt贸rej specjalizacja wynika z utraty funkcji.

    inulina - Inulina (艂ac. inulinum) 鈥 polisacharyd zbudowany z oko艂o 30鈥35 cz膮steczek monocukr贸w po艂膮czonych wi膮zaniami 尾-2,1-glikozydowymi w nierozga艂臋ziony 艂a艅cuch. 艁a艅cuch ten, zbudowany z reszt 尾-D-fruktofuranozy, zawiera jedn膮 terminalnie umieszczon膮 cz膮steczk臋 D-glukozy (na ko艅cu redukuj膮cym) oraz drug膮, w 艣rodku 艂a艅cucha, po艂膮czon膮 wi膮zaniem 1,3-glikozydowym. Masa cz膮steczkowa inuliny to ok. 5000 Da. Nale偶y do fruktan贸w, jest prebiotykiem. Cz艂owiek nie trawi inuliny. Jej rozk艂adu dokonuj膮 bakterie w okr臋偶nicy. Spo偶ywanie du偶ych ilo艣ci inuliny (ponad 20 - 30 g/ doba) mo偶e powodowa膰 wzd臋cie, b贸l brzucha, w skrajnym przypadku biegunk臋.

    ekstrakt z ziela mi臋ty - Bylica pio艂un (Artemisia absinthium L.), zwyczajowo nazywana tak偶e pio艂unem, psi膮 rut膮, absyntem, wermutem, bielic膮 pio艂unem, bilic膮 pio艂unem 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny astrowatych (Asteraceae Dum.). Pio艂un jest szeroko rozprzestrzeniony na p贸艂kuli p贸艂nocnej. Wyst臋puje naturalnie na terenie Europy, Azji oraz P贸艂nocnej Afryki. Jako gatunek zawleczony rozprzestrzeni艂 si臋 tak偶e gdzieniegdzie w innych rejonach. Po odkryciu Ameryki zosta艂 tam zawleczony jako ro艣lina uprawiana w celach leczniczych, gdzie zacz膮艂 si臋 rozprzestrzenia膰 samorzutnie. Obecnie mo偶na go spotka膰 w stanie dzikim w Ameryce P贸艂nocnej oraz Centralnej. W niekt贸rych regionach Polski jest pospolity. Status gatunku we florze Polski: archeofit.

    ekstrakt z nasion kolendry - Ja艂owiec pospolity (Juniperus communis L.) 鈥 gatunek zawsze zielonego krzewu, rzadko niskiego drzewa, nale偶膮cy do rodziny cyprysowatych. Wyst臋puje na p贸艂kuli p贸艂nocnej od obszaru oko艂obiegunowego po g贸ry po艂udniowej Europy, Azji i Ameryki P贸艂nocnej. W Polsce jest to gatunek rozpowszechniony. Ro艣nie na bardzo r贸偶nych siedliskach 鈥 od bagien, poprzez lasy, po murawy, od艂ogi i tereny skaliste. Jest to te偶 gatunek bardzo zmienny 鈥 euroazjatycka odmiana typowa osi膮ga do kilkunastu metr贸w wysoko艣ci, podczas gdy pozosta艂e odmiany p艂o偶膮 si臋 lub podnosz膮, osi膮gaj膮c niewielk膮 wysoko艣膰. Ja艂owiec pospolity ma wszechstronne znaczenie u偶ytkowe i odgrywa艂 istotn膮 rol臋 w kulturze ludzkiej, tak偶e jako ro艣lina magiczna. Wykorzystywany jest m.in. jako ro艣lina lecznicza, jadalna (szyszkojagody u偶ywane s膮 jako przyprawa), olejkodajna, barwierska. Cz臋sto uprawiany jest jako krzew ozdobny. W 艣rodowisku naturalnym odgrywa istotn膮 rol臋 biocenotyczn膮.

    ekstrakt z owoc贸w any偶u - Bez czarny, dziki bez czarny (Sambucus nigra L.) 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny pi偶maczkowatych (Adoxaceae), dawniej zaliczany by艂 tak偶e do rodziny bzowatych (Sambucaceae) i przewiertniowatych (Caprifoliaceae). Inne zwyczajowe nazwy polskie: bez lekarski, bez pospolity, bzowina, bzina, buzina, hyczka, ba藕nik, bess, best, bestek, bez apteczny, bez aptekarski, bez bia艂y, bez dziki, bzowina czarna, bzowki, c么rny bez, flider, go艂臋bia pokrzywa, hebz, holunder, hy膰ka, kaszka, suk. Gatunek szeroko rozprzestrzeniony w Europie, w Polsce pospolity. Wykorzystywany jest jako ro艣lina lecznicza, kosmetyczna, ozdobna i jadalna. Spo偶ycie niedojrza艂ych i nieprzetworzonych owoc贸w skutkowa膰 mo偶e jednak zatruciem. Gatunek zmienny 鈥 wyr贸偶nia si臋 kilka podgatunk贸w, przy czym klasyfikacja ich nie jest ustalona. Wyhodowano liczne odmiany ozdobne r贸偶ni膮ce si臋 g艂贸wnie ubarwieniem i kszta艂tem li艣ci.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋