suplementy diety bez tajemnic

BAJKALINA+

Suplement diety BAJKALINA+ (kapsu艂ki) sk艂adaj膮cy si臋 z: celuloza, dwutlenek krzemu, imbir -korze艅 , maltodekstryny, stearynian magnezu, tarczyca bajkalska -korze艅. Zarejestrowano go w 2014 roku. Jego stan w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety BAJKALINA+ zosta艂 wyprodukowany przez suplementu diety, oraz zg艂oszony do rejestracji przez MIM Centrum Us艂ug Mieczys艂aw Pokrywka K艂odzko.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: celuloza, dwutlenek krzemu, imbir -korze艅 , maltodekstryny, stearynian magnezu, tarczyca bajkalska -korze艅
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2014
    Producent: MIM Centrum Us艂ug Wroc艂aw K艂odzko
    Rejestruj膮cy: MIM Centrum Us艂ug Mieczys艂aw Pokrywka K艂odzko
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    celuloza - Celuloza (z 艂ac. cellula 鈥 鈥瀔om贸rka鈥) 鈥 nierozga艂臋ziony biopolimer, polisacharyd zbudowany liniowo z 3000鈥14 000 cz膮steczek D-glukozy po艂膮czonych wi膮zaniami 尾-1,4-glikozydowymi (masa molowa 160鈥560 kg/mol). 艁a艅cuchy te maj膮 d艂ugo艣膰 oko艂o siedmiu mikrometr贸w. Wi膮zanie 尾 przyczynia si臋 do utworzenia sztywnych, d艂ugich nitek, kt贸re uk艂adaj膮 si臋 r贸wnolegle, tworz膮c micele po艂膮czone mostkami wodorowymi.

    dwutlenek krzemu - Ditlenek krzemu, krzemionka (nazwa Stocka: tlenek krzemu(IV)), SiO2 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny z grupy tlenk贸w, w kt贸rym krzem wyst臋puje na IV stopniu utlenienia. Zwykle jest krystalicznym cia艂em sta艂ym o du偶ej twardo艣ci. Wyst臋puje powszechnie na Ziemi jako minera艂 kwarc 鈥 sk艂adnik r贸偶nego rodzaju ska艂, piasku i wielu minera艂贸w. Tworzy kamienie p贸艂szlachetne.

    imbir - Imbir (Zingiber Boehm.) 鈥 rodzaj bylin z rodziny imbirowatych. Obejmuje co najmniej 144 gatunki. Naturalny zasi臋g rodzaju obejmuje obszar po艂udniowo-wschodniej Azji od Indii po wschodnie Chiny oraz Now膮 Gwine臋 na po艂udniowym wschodzie. Ro艣liny introdukowane z tego rodzaju rosn膮 w p贸艂nocnej Australii, w Korei, na Madagaskarze, w tropikalnej Afryce, w Ameryce 艢rodkowej, na Florydzie, na Hawajach i innych wyspach Oceanii. Imbir lekarski jest ro艣lin膮 przyprawow膮, jadaln膮 i kosmetyczn膮. Jako jego substytut u偶ywane s膮 tak偶e imbir cytwarowy i 偶贸艂ty. Ro艣liny z tego rodzaju stosowane s膮 tak偶e do cel贸w rytualnych i trucia strza艂.

    korze艅 - Korze艅 (艂ac. radix) 鈥 organ ro艣linny, cz臋艣膰 sporofitu, kt贸ra dostarcza ro艣linom wod臋 i sole mineralne, przytwierdza ro艣liny do pod艂o偶a, a u ro艣lin wieloletnich mo偶e pe艂ni膰 funkcj臋 organu spichrzowego. W wyniku przystosowania do warunk贸w 艣rodowiska korzenie poszczeg贸lnych grup ekologicznych ro艣lin pe艂ni膮 dodatkowe funkcje. M艂ode korzenie okryte s膮 ryzoderm膮 wytwarzaj膮c膮 w艂o艣niki, dodatkowo zwi臋kszaj膮ce jej powierzchni臋. Stanowi ona uk艂ad ch艂onny pobieraj膮cy wod臋 i sole mineralne. Pobrane substancje poprzez warstw臋 kory pierwotnej przenoszone s膮 do wi膮zek przewodz膮cych tworz膮cych walec osiowy. Trudno przepuszczalna dla wody warstwa kom贸rek kory pierwotnej (艣r贸dsk贸rnia) umo偶liwia kontrolowany, aktywny transport substancji do wi膮zek drewna. Wi膮zki 艂yka zapewniaj膮 z kolei dostarczanie do podziemnej cz臋艣ci ro艣liny substancji organicznych powsta艂ych w procesie fotosyntezy. Starsze korzenie przyrastaj膮c na grubo艣膰 uzyskuj膮 odmienn膮 budow臋, a zdolno艣膰 wch艂aniania roztworu glebowego jest w du偶ym stopniu przez nie tracona. Budowa anatomiczna korzeni jest w niewielkim stopniu zr贸偶nicowana w艣r贸d grup taksonomicznych ro艣lin naczyniowych, ulega natomiast znacznym modyfikacjom w korzeniach wyspecjalizowanych do pe艂nienia dodatkowych funkcji. Korze艅 wyst臋puje niemal u wszystkich ro艣lin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadaj膮cych chwytniki psylotowych i niekt贸rych ro艣lin, u kt贸rych korze艅 zanik艂 wt贸rnie (np. u rogatk贸w, p艂ywaczy i wolfii bezkorzeniowej). Ro艣liny zakorzenione s膮 zwykle w glebie, u epifit贸w wykszta艂caj膮 si臋 korzenie powietrzne, u hydrofit贸w korzenie zanurzone. Ze wzgl臋du na spos贸b powstawania wyr贸偶nia si臋 korze艅 pierwotny rozwijaj膮cy si臋 z zawi膮zka korzenia zarodkowego, korzenie boczne powstaj膮ce jako odga艂臋zienia korzenia g艂贸wnego w strefie r贸偶nicowania oraz korzenie przybyszowe powstaj膮ce zwykle w cz臋艣ci p臋dowej ro艣liny lub z korzeni w strefie ich budowy wt贸rnej. Korzenie tworz膮 silnie rozcz艂onkowany uk艂ad penetruj膮cy pod艂o偶e, nazywany systemem korzeniowym. Stanowi on dolny biegun osiowych organizm贸w ro艣linnych, u kt贸rych g贸rny biegun to p臋d. Korzenie w odr贸偶nieniu od p臋du nie wykszta艂caj膮 li艣ci i zwykle rosn膮 w d贸艂, najcz臋艣ciej s膮 niezielone, cho膰 niekt贸re korzenie powietrzne mog膮 zawiera膰 chlorofil. Innymi, obok korzeni, podziemnymi organami ro艣lin s膮 te偶 k艂膮cza stanowi膮ce podziemny fragment p臋du.

    maltodekstryny - Dekstryny 鈥 grupa z艂o偶onych w臋glowodan贸w, zbudowanych z pochodnych cukr贸w prostych, po艂膮czonych wi膮zaniami 伪-1,4-glikozydowymi, o d艂ugo艣ci od 3 do ok. 12鈥14 mer贸w. Dekstryny powstaj膮 w wyniku enzymatycznej lub powodowanej kwasami mineralnymi hydrolizy skrobi. W przemy艣le dekstryny s膮 produkowane w wyniku katalitycznej hydrolizy skrobi pochodz膮cej mi臋dzy innymi z ziemniak贸w, kukurydzy, owsa, ry偶u, tapioki. Dekstryny powstaj膮 w jamie ustnej w czasie wst臋pnego trawienia skrobi i innych cukr贸w z艂o偶onych, na skutek p臋kania wi膮za艅 伪-1,4-glikozydowych, 艂膮cz膮cych mery glukozowe pod wp艂ywem enzym贸w obecnych w 艣linie, m.in. amylazy. Dekstryny s膮 艂atwo rozpuszczalnymi w wodzie, substancjami krystalicznymi o barwie bia艂ej. Rozr贸偶nia si臋 dekstryny liniowe (o otwartych 艂a艅cuchach) oraz dekstryny cykliczne, o kszta艂cie toroidalnym zwane cyklodekstrynami. Wszystkie dekstryny s膮 stosunkowo 艂atwo przyswajalne, gdy偶 po spo偶yciu ulegaj膮 takiemu samemu rozk艂adowi do glukozy, jak inne cukry z艂o偶one. Dekstryny maj膮 szereg zastosowa艅 praktycznych, ze wzgl臋du na 艂atwo艣膰 ich produkcji i nisk膮 cen臋. S膮 m.in. stosowane jako nietoksyczne kleje biurowe o charakterystycznym s艂odkim smaku, substancje zag臋szczaj膮ce w produkcji s艂odyczy oraz tanie masy plastyczne, z kt贸rych produkowa膰 mo偶na np. jednorazowe, ekologiczne naczynia. W farmacji dekstryny s膮 stosowane jako sk艂adniki mas tabletkowych oraz otoczki tabletek i kapsu艂ek, kt贸re po spo偶yciu same rozpuszczaj膮 si臋 w przewodzie pokarmowym. W medycynie wodne roztwory dekstryn, s膮 stosowane jako p艂yny krwiozast臋pcze, gdy偶 stosunkowo 艂atwo jest uzyska膰 z dekstryn roztw贸r o odpowiedniej lepko艣ci umo偶liwiaj膮cej ich podawanie do偶ylne w postaci wlewu kroplowego. Cyklodekstryny, dzi臋ki swojej unikatowej budowie, s膮 stosowane jako cz膮steczki zdolne do transportu lek贸w do 艣ci艣le okre艣lonych tkanek.

    stearynian magnezu - Stearynian magnezu 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, s贸l magnezowa kwasu stearynowego. Bia艂e, nierozpuszczalne w wodzie cia艂o sta艂e stosowane, tak偶e w mieszaninie z palmitynianem magnezu, w zasypkach dla dzieci oraz jako 艣rodek po艣lizgowy w tabletkach. Rozk艂ada si臋 pod wp艂ywem rozcie艅czonych kwas贸w.

    tarczyca bajkalska - Tarczyca (Scutellaria L.) 鈥 rodzaj ro艣lin nale偶膮cy do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae Lindl.). Nale偶y do niego oko艂o 350鈥360 gatunk贸w, a wed艂ug The Plant List nawet blisko 470. Rodzaj ma zasi臋g kosmopolityczny, ale wi臋kszo艣膰 z nich wyst臋puje na obszarach klimatu umiarkowanego p贸艂kuli p贸艂nocnej, a najwi臋ksze zr贸偶nicowanie jest w Azji (ok. 100 gatunk贸w ro艣nie w Chinach). W Europie ro艣nie 13 gatunk贸w. Nieliczne gatunki spotykane s膮 w Afryce, przy czym w po艂udniowej cz臋艣ci tego kontynentu brak ich zupe艂nie. W Polsce rodzime s膮 dwa gatunki 鈥 tarczyca pospolita S. galericulata i tarczyca oszczepowata S. hastifolia, a kilka dalszych jest uprawianych i czasem dziczej膮cych, przy czym zadomowionym ju偶 przybyszem jest tarczyca wynios艂a S. altissima. Ro艣liny te zasiedlaj膮 r贸偶ne siedliska, od p艂ytkich w贸d i mokrade艂, poprzez widne lasy do p贸艂pusty艅. 艁aci艅ska nazwa rodzaju pochodzi od tego, 偶e g贸rnej cz臋艣ci kielicha znajduje si臋 tarczka przypominaj膮ca czark臋 do picia (po 艂acinie scutella). Pojedyncze gatunki z tego rodzaju bywaj膮 uprawiane jako ozdobne. S. mexicana jest krzewem sadzonym na terenach suchych. Tarczyca bajkalska S. baicalensis jest wykorzystywana w zio艂olecznictwie.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋