suplementy diety bez tajemnic

Baby’s DHA, 1050mg with Vitamin D3

Baby’s DHA, 1050mg with Vitamin D3 w formie P艂yn zawiera w sk艂adzie Witamina D, Witamina A, Total Omega-3s. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2018. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Baby’s DHA, 1050mg with Vitamin D3 zosta艂 wyprodukowany przez Nordic Naturals, Inc., oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Paker Fit.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Witamina D, Witamina A, Total Omega-3s
    Forma: P艂yn
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2018
    Producent: Nordic Naturals, Inc.
    Rejestruj膮cy: Paker Fit
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    witamina d - Witamina D (ATC: A 11 CC 05) 鈥 grupa rozpuszczalnych w t艂uszczach steroidowych organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, kt贸re wywieraj膮 wielostronne dzia艂anie fizjologiczne, przede wszystkim w gospodarce wapniowo-fosforanowej oraz utrzymywaniu prawid艂owej struktury i funkcji ko艣膰ca. Podstawowe znaczenie maj膮 dwie formy witaminy D, r贸偶ni膮ce si臋 budow膮 艂a艅cucha bocznego: ergokalcyferol (witamina D2), naturalnie wyst臋puj膮cy w organizmach ro艣linnych/dro偶d偶ach cholekalcyferol (witamina D3), naturalnie wyst臋puj膮cy w organizmach zwierz臋cychWitaminy D w organizmie cz艂owieka tradycyjnie zalicza si臋 do witamin, jednak spe艂niaj膮 one funkcj臋 prohormon贸w, poniewa偶 w wyniku przekszta艂ce艅 metabolicznych powstaje aktywna biologicznie posta膰 鈥 1伪,25-dihydroksycholekalcyferol. W farmakoterapii witamina D znajduje zastosowanie przede wszystkim w profilaktyce i leczeniu krzywicy, osteomalacji i osteoporozy.

    witamina a - Witaminy A 鈥 grupa organicznych zwi膮zk贸w chemicznych zaliczanych do retinoid贸w (z kt贸rych najwa偶niejszy jest retinol), pe艂ni膮cych w organizmie funkcj臋 niezb臋dnego sk艂adnika pokarmowego, rozpuszczalnej w t艂uszczach witaminy. W po偶ywieniu pochodzenia zwierz臋cego podstawow膮 form膮, w jakiej ona wyst臋puje, jest ester 鈥 palmitynian retinolu, kt贸ry w jelicie cienkim ulega deestryfikacji do alkoholu 鈥 retinolu. Inne wa偶ne pochodne zwi膮zane z aktywno艣ci膮 witaminy A to: retinal (aldehyd) i tretynoina (kwas retinowy). Zawarto艣膰 witaminy A w po偶ywieniu lub suplementach diety podawana jest zazwyczaj w tzw. jednostkach mi臋dzynarodowych (j.m.; ang. International Units, IU). Naukowcy opracowuj膮cy normy zalecanego dziennego spo偶ycia pos艂uguj膮 si臋 z kolei najcz臋艣ciej inn膮 jednostk膮: mikrogramami r贸wnowa偶nika retinolu (ang. Retinol Activity Equivalents, RAE). Przeliczanie jednych jednostek na drugie nie jest proste (zr贸偶nicowana dieta zawieraj膮ca 900 碌g r贸wnowa偶nika retinolu mo偶e zawiera膰 3鈥36 tys. j.m. witaminy A): 1 IU retinolu = 0,3 碌g RAE 1 IU 尾-karotenu w suplemencie diety = 0,15 碌g RAE 1 IU 尾-karotenu w po偶ywieniu = 0,05 碌g RAE 1 IU 伪-karotenu lub kryptoksantyny = 0,025 碌g RAEWitamina A jest odporna na dzia艂anie wysokiej temperatury, jednak kontakt z 偶elazem lub miedzi膮 powoduje jej zanik.

    total omega-3s - Rak jelita grubego (艂ac. carcinoma intestini crassi) 鈥 pierwotny nowotw贸r z艂o艣liwy jelita grubego wywodz膮cy si臋 z nab艂onka b艂ony 艣luzowej jelita grubego. Do raka jelita grubego zaliczany jest rak okr臋偶nicy, rak zgi臋cia esiczo-odbytniczego i rak odbytnicy. Klinicznie bywa dzielony na raka okr臋偶nicy i odbytnicy. Rak kana艂u i brzegu odbytu jest osobn膮 jednostk膮 kliniczn膮. Pod wzgl臋dem zapadalno艣ci na 艣wiecie stanowi drugi co do cz臋sto艣ci nowotw贸r z艂o艣liwy u kobiet i trzeci u m臋偶czyzn. W 2012 roku rozpoznano 1 340 000 przypadk贸w raka jelita grubego i 690 000 zgon贸w z jego powodu. Histopatologicznie zdecydowan膮 wi臋kszo艣膰 nowotwor贸w jelita grubego u ludzi stanowi gruczolakorak. Objawy choroby zale偶膮 od lokalizacji guza oraz jej zaawansowania. Pocz膮tkowo nowotw贸r pozostaje bezobjawowy lub sk膮poobjawowy. Typowym objawem raka jelita grubego jest krwawienie, kt贸re przy dalszej lokalizacji guza jest obserwowane jako jawna obecno艣膰 krwi zmieszanej ze stolcem lub krwi na stolcu, a w przypadku bli偶szej lokalizacji guza krew ulega degradacji i 艣wie偶a krew nie jest widoczna, a krwawienie objawia si臋 obecno艣ci膮 ciemno zabarwionych stolc贸w i niedokrwisto艣ci z niedoboru 偶elaza. Anemia manifestuje si臋 przede wszystkim os艂abieniem, ci膮g艂ym zm臋czeniem oraz blado艣ci膮 sk贸ry i b艂on 艣luzowych. B贸l brzucha wyst臋puj膮cy przy raku jelita grubego jest niecharakterystyczny, jego lokalizacja i typ zale偶膮 od lokalizacji guza. Mog膮 wyst臋powa膰 naprzemienne biegunki i zaparcia, a tak偶e spadek masy cia艂a. W zaawansowanej chorobie w badaniu fizykalnym mo偶e by膰 wyczuwalny guz, powi臋kszenie w膮troby lub w臋z艂贸w ch艂onnych. Du偶e znaczenie w powstawaniu choroby maj膮 modyfikowalne czynniki ryzyka, z kt贸rych najwi臋ksze znaczenie ma nieprawid艂owa dieta ze zbyt du偶膮 ilo艣ci膮 czerwonego mi臋sa, t艂uszcz贸w nasyconych i zbyt ma艂膮 ilo艣ci膮 warzyw, owoc贸w i b艂onnika. Istotne znaczenie maj膮 palenie tytoniu, oty艂o艣膰, cukrzyca i nieswoiste zapalenia jelit. W 20鈥30% przypadk贸w raka zachorowania maj膮 t艂o dziedziczne, kt贸re zwykle pozostaje niezidentyfikowane. Podstawowym badaniem pozwalaj膮cym rozpozna膰 raka jelita grubego jest kolonoskopia, kt贸ra umo偶liwia uwidocznienie guza i pobranie pr贸bek do badania histopatologicznego. Pomocniczo stosuje si臋 wirtualn膮 kolonoskopi臋 TK lub MRI, endoskopi臋 kapsu艂kow膮 oraz radiologiczne badanie dwukontrastowe. W ocenie zaawansowania stosuje si臋 tomografi臋 komputerow膮, rezonans magnetyczny, ultrasonografi臋 endoskopow膮 oraz pozytonow膮 tomografi臋 emisyjn膮. Zaawansowanie choroby klasyfikuje si臋 w klasyfikacji TNM. Leczenie raka jelita grubego warunkuje zaawansowanie choroby oraz stan chorego. Wykonuje si臋 zabieg operacyjny, kt贸ry ma na celu usuni臋cie guza wraz z marginesem zdrowych tkanek. Rodzaj zabiegu zale偶y od lokalizacji guza i zwykle polega na resekcji cz臋艣ci jelita z usuni臋ciem regionalnych w臋z艂贸w ch艂onnych w jednym bloku tkankowym z odtworzeniem ci膮g艂o艣ci przewodu pokarmowego. W przypadku guza po艂o偶onego w odbytnicy, d膮偶y si臋 r贸wnie偶 do odtworzenia ci膮g艂o艣ci przewodu pokarmowego z zachowaniem zwieraczy odbytnicy, jednak偶e w przypadku zbyt niskiego po艂o偶enia guza, konieczna jest amputacja odbytnicy i wytworzenie sta艂ej kolostomii. Leczenie operacyjne w zaawansowanych przypadkach raka odbytnicy jest poprzedzone leczeniem neoadiuwantowym, a w zaawansowanych przypadkach raka okr臋偶nicy jest uzupe艂nione leczeniem adiuwantowym. Leczenie choroby z przerzutami jest oparte na chemioterapii, kt贸rej charakter zale偶y od za艂o偶onych cel贸w terapeutycznych i stanu chorego. U niewielkiej cz臋艣ci chorych mo偶liwe jest chirurgiczne usuni臋cie pojedynczych przerzut贸w do w膮troby lub p艂uc. W chemioterapii wielolekowej stosuje si臋 programy sk艂adaj膮ce si臋 z fluoropirymidyn (5-fluorouracylu, kapecytabiny) w po艂膮czeniu z oksaliplatyn膮 lub irynotekanem.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋