suplementy diety bez tajemnic

AmiVit minera艂y+Vitamina

AmiVit minera艂y+Vitamina to suplement diety w formie kapsu艂ki. W sk艂ad tego suplementu diety wchodz膮: Jony magnezu, jony potasu, jony wapnia, jony cynku, inulina, aquamin(Aquamin, wyci膮g z alg morskich) witamina C. Produkt ten zg艂oszono do rejestracji w 2009 roku. Jego status w rejestrze to: weryfikacja pozytywna. suplement diety AmiVit minera艂y+Vitamina zosta艂 wyprodukowany przez Polska, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Amilek, Mi艅sk Mazowiecki.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Jony magnezu, jony potasu, jony wapnia, jony cynku, inulina, aquamin(Aquamin, wyci膮g z alg morskich) witamina C
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: S - Suplement diety
    Status produktu: weryfikacja pozytywna

    Rok zg艂oszenia: 2009
    Producent: Polska
    Rejestruj膮cy: Amilek, Mi艅sk Mazowiecki
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    jony magnezu - Magnez (Mg, 艂ac. magnesium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal ziem alkalicznych (druga grupa g艂贸wna uk艂adu okresowego). Ma trzy stabilne izotopy: 24Mg, 25Mg oraz 26Mg. Magnez po raz pierwszy zosta艂 uznany za pierwiastek przez Josepha Blacka (1755), za艣 wyodr臋bniony w formie czystej w 1808 roku przez Humphry鈥檈go Davy鈥檈go, kt贸ry nada艂 mu 艂aci艅sk膮 nazw臋. Polsk膮 nazw臋 jako pierwszy zaproponowa艂 Filip Neriusz Walter.

    jony potasu - Bromek potasu, KBr 鈥 nieorganiczny zwi膮zek chemiczny z grupy bromk贸w, s贸l kwasu bromowodorowego i potasu. Zwi膮zek jest stosowany m.in. w medycynie jako 藕r贸d艂o jonu bromkowego (Br鈭) oraz w spektroskopii IR do wytwarzania element贸w optycznych i jako o艣rodek dla pr贸bek (tzw. 鈥瀙astylki KBr鈥) ze wzgl臋du na nisk膮 absorpcj臋 promieniowania IR.

    jony wapnia - Skurcz mi臋艣nia 鈥 zmiana d艂ugo艣ci lub napi臋cia mi臋艣nia, wywieraj膮ca si艂臋 mechaniczn膮 na miejsca przyczepu mi臋艣nia lub wok贸艂 narz膮du otoczonego przez mi臋sie艅 okr臋偶ny (np. mi臋sie艅 okr臋偶ny ust). Poruszanie si臋 organizmu mo偶liwe jest dzi臋ki synchronizowanemu skurczowi r贸偶nych grup mi臋艣niowych. W przypadku mi臋艣ni szkieletowych skurcz jest efektem potencja艂贸w powsta艂ych w m贸zgu w korze ruchowej. Skurcz mi臋艣ni g艂adkich oraz tkanki mi臋艣niowej typu sercowego odbywa si臋 bez udzia艂u woli, jednak ni偶sze elementy o艣rodkowego uk艂adu nerwowego wywieraj膮 znaczny wp艂yw na powstawanie i modyfikacj臋 si艂y skurczu. Skurcze mi臋艣ni dzielimy na: A. izotoniczny 鈥 gdy zmienia si臋 d艂ugo艣膰 mi臋艣nia przy sta艂ym poziomie napi臋cia mi臋艣niowego (wynikiem skurczu jest ruch) izometryczny 鈥 wzrasta napi臋cie mi臋艣nia przy sta艂ej d艂ugo艣ci (wynikiem nie jest ruch ale utrzymanie cz臋艣ci cia艂a w sta艂ym po艂o偶eniu np. odkr臋canie mocno przykr臋conych 艣rub, stanie, trzymanie ci臋偶ar贸w); skurcz ten nazywany jest tak偶e skurczem izotermicznym, ze wzgl臋du na utrzymanie ciep艂oty cia艂a (dreszcze) auksotoniczny 鈥 zmiana d艂ugo艣ci i napi臋cia mi臋艣ni (np. przy chodzeniu, bieganiu).B. ze wzgl臋du na cz臋stotliwo艣膰 docieraj膮cych do mi臋艣nia impuls贸w nerwowych. t臋偶cowy 鈥 je偶eli impulsy docieraj膮 w czasie kr贸tszym ni偶 zd膮偶y nast膮pi膰 rozkurcz mi臋艣nia np. skurcze mi臋艣ni 偶waczy (szcz臋ko艣cisk), skurcz mi臋艣ni twarzy (u艣miech sardoniczny), napadowe skurcze t臋偶cowe mi臋艣ni karku. t臋偶cowy niezupe艂ny 鈥 je偶eli impulsy docieraj膮 do mi臋艣nia w czasie d艂u偶szym ni偶 skurcz 鈥 kiedy mi臋sie艅 zaczyna si臋 ju偶 rozkurcza膰. Jest to fizjologiczny typ skurczu i takimi skurczami dzia艂aj膮 wszystkie mi臋艣nie cz艂owieka przez wi臋kszo艣膰 czasu. Skurcz mi臋艣nia t臋偶cowy zupe艂ny 鈥 wyst臋puje, gdy bod藕ce pobudzaj膮 mi臋sie艅 w odst臋pach czasu kr贸tszych ni偶 trwa skurcz pojedynczy, czyli zanim rozpocznie si臋 rozkurcz. Mi臋sie艅 ca艂y czas jest w okresie skurczu. pojedynczy 鈥 wywo艂any przez pojedynczy impuls nerwowy lub elektryczny, trwa od kilku do kilkudziesi臋ciu milisekund. Po skurczu nast臋puje rozkurcz mi臋艣nia. Odst臋py mi臋dzy impulsami s膮 du偶e, wi臋ksze ni偶 czas trwania ca艂ego pojedynczego skurczu.

    jony cynku - 呕ywienie mineralne ro艣lin, mineralne od偶ywianie ro艣lin, gospodarka sk艂adnikami mineralnymi 鈥 proces pobierania przez ro艣lin臋 zwi膮zk贸w nieorganicznych z roztworu glebowego, powietrza lub 艣rodowiska wodnego. W organizmach ro艣linnych stwierdzono wyst臋powanie oko艂o 50 r贸偶nych pierwiastk贸w, jednak tylko 13 (azot, potas, wap艅, magnez, fosfor, siarka, chlor, 偶elazo, mied藕, bor, cynk, mangan, molibden) uznaje si臋 za niezb臋dne dla ich 偶ycia. Kryterium uznania za niezb臋dny jest powstawanie zaburze艅 w procesach 偶yciowych w sytuacji, gdy badany pierwiastek zostanie usuni臋ty ze 艣rodowiska organizmu. Opr贸cz 13 niezb臋dnych pierwiastk贸w w organizmie ro艣liny mog膮 wyst臋powa膰 tak偶e takie, kt贸rych obecno艣膰 mo偶e pozytywnie wp艂ywa膰 na jego dzia艂anie. Jest to grupa pierwiastk贸w korzystnych dla ro艣lin. Pierwiastki wyst臋puj膮ce w ilo艣ciach powy偶ej 0,1% suchej masy okre艣lane s膮 jako makroelementy. Zalicza si臋 do nich azot, potas, wap艅, magnez, fosfor i siarka. Niezb臋dne pierwiastki wyst臋puj膮ce w ilo艣ciach poni偶ej 0,1% suchej masy nazywane s膮 mikroelementami. Do tej grupy nale偶膮: chlor, 偶elazo, mied藕, bor, cynk, mangan, molibden, nikiel. Do pierwiastk贸w korzystnych zaliczane s膮: s贸d, krzem, kobalt, glin i wanad. Klasyfikowanie pierwiastk贸w do poszczeg贸lnych grup nie jest jednoznaczne i mog膮 wyst臋powa膰 r贸偶nice w uj臋ciach poszczeg贸lnych autor贸w; do mikroelement贸w bywaj膮 zaliczane jod i kobalt, a do makroelement贸w 鈥 krzem. Poza pierwiastkami pobieranymi z gleby w postaci jon贸w w organizmach ro艣linnych wyst臋puj膮 w znacznych ilo艣ciach pierwiastki pobierane jako woda i dwutlenek w臋gla. S膮 to: w臋giel, wod贸r, tlen. Wiedza o zapotrzebowaniu i wykorzystaniu poszczeg贸lnych pierwiastk贸w wykorzystywana jest w tradycyjnym rolnictwie oraz w uprawach hydroponicznych i aeroponicznych. Najcz臋艣ciej opisywane s膮 objawy drastycznych niedobor贸w, obserwowane u ro艣lin rosn膮cych w uprawach hydroponicznych w sytuacji, gdy jeden ze sk艂adnik贸w mineralnych wyczerpie si臋. W przypadku ro艣lin rosn膮cych w glebie, wyst臋powa膰 mog膮 przewlek艂e niedobory o objawach ma艂o specyficznych. Zwykle jest to zahamowanie wzrostu i 偶贸艂kni臋cie li艣ci. Wi臋kszo艣膰 ro艣lin l膮dowych zwi臋ksza mo偶liwo艣ci pobierania soli mineralnych wchodz膮c w mikoryz臋. Szacuje si臋, 偶e ro艣liny mikorytyczne to oko艂o 80% gatunk贸w wyst臋puj膮cych na l膮dach. Dominuj膮cym typem mikoryzy jest mikoryza arbuskularna. Grzyby dostarczaj膮 do korzeni ro艣lin zar贸wno makroelementy (g艂贸wnie zwi膮zki azotu i fosforu), jak i mikroelementy (np. cynk i mied藕). Grzybnia mo偶e 艂膮czy膰 wiele ro艣lin tworz膮c sie膰 mikoryzow膮 zapewniaj膮ca wsp贸ln膮 gospodark臋 mineraln膮 wielu ro艣linom.

    inulina - Inulina (艂ac. inulinum) 鈥 polisacharyd zbudowany z oko艂o 30鈥35 cz膮steczek monocukr贸w po艂膮czonych wi膮zaniami 尾-2,1-glikozydowymi w nierozga艂臋ziony 艂a艅cuch. 艁a艅cuch ten, zbudowany z reszt 尾-D-fruktofuranozy, zawiera jedn膮 terminalnie umieszczon膮 cz膮steczk臋 D-glukozy (na ko艅cu redukuj膮cym) oraz drug膮, w 艣rodku 艂a艅cucha, po艂膮czon膮 wi膮zaniem 1,3-glikozydowym. Masa cz膮steczkowa inuliny to ok. 5000 Da. Nale偶y do fruktan贸w, jest prebiotykiem. Cz艂owiek nie trawi inuliny. Jej rozk艂adu dokonuj膮 bakterie w okr臋偶nicy. Spo偶ywanie du偶ych ilo艣ci inuliny (ponad 20 - 30 g/ doba) mo偶e powodowa膰 wzd臋cie, b贸l brzucha, w skrajnym przypadku biegunk臋.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋