suplementy diety bez tajemnic

Electrolyte

Electrolyte w formie kapsu艂ki zawiera w sk艂adzie Selen, proszek z li艣ci mi臋ty pieprzowej, ekstrakt imbiru, ekstrakt z lukrecji, Witamina B6, bioperina, Magnez, br膮zowy ry偶 w proszku, Fosfor, kwas r-liponowy, Wap艅, Potas, S贸d. Ten suplement diety zg艂oszono do rejestracji w roku 2019. Jego status w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety Electrolyte zosta艂 wyprodukowany przez Ryno Power, oraz zg艂osi艂a go do rejestracji firma Moto Ars Marcin Robert Lubi艅ski.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: Selen, proszek z li艣ci mi臋ty pieprzowej, ekstrakt imbiru, ekstrakt z lukrecji, Witamina B6, bioperina, Magnez, br膮zowy ry偶 w proszku, Fosfor, kwas r-liponowy, Wap艅, Potas, S贸d
    Forma: kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: Ryno Power
    Rejestruj膮cy: Moto Ars Marcin Robert Lubi艅ski
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    selen - Selen (Se, 艂ac. selenium) 鈥 pierwiastek chemiczny z grupy niemetali w uk艂adzie okresowym. Znanych jest kilkana艣cie jego izotop贸w z przedzia艂u mas 65鈥91, z kt贸rych trwa艂ych jest 6. Pierwiastek ten zosta艂 odkryty w roku 1817 przez J.J. Berzeliusa. Nazwa pochodzi od Selene (stgr. 危蔚位萎谓畏), greckiej nazwy Ksi臋偶yca i bogini kt贸ra go uosabia艂a. Berzelius nazwa艂 go tak, poniewa偶 zawsze wyst臋puje razem z tellurem, kt贸rego nazwa wywodzi si臋 od tellus, czyli po 艂acinie 鈥瀂iemia鈥. Jednocze艣nie chcia艂 w ten spos贸b zaznaczy膰, 偶e selen nie jest 鈥瀦 tej samej ziemi鈥, co tellur i ma r贸偶ne od niego w艂a艣ciwo艣ci.

    ekstrakt imbiru - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, 偶ytnie, palone, w臋dzone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    ekstrakt z lukrecji - Bylica pio艂un (Artemisia absinthium L.), zwyczajowo nazywana tak偶e pio艂unem, psi膮 rut膮, absyntem, wermutem, bielic膮 pio艂unem, bilic膮 pio艂unem 鈥 gatunek ro艣liny z rodziny astrowatych (Asteraceae Dum.). Pio艂un jest szeroko rozprzestrzeniony na p贸艂kuli p贸艂nocnej. Wyst臋puje naturalnie na terenie Europy, Azji oraz P贸艂nocnej Afryki. Jako gatunek zawleczony rozprzestrzeni艂 si臋 tak偶e gdzieniegdzie w innych rejonach. Po odkryciu Ameryki zosta艂 tam zawleczony jako ro艣lina uprawiana w celach leczniczych, gdzie zacz膮艂 si臋 rozprzestrzenia膰 samorzutnie. Obecnie mo偶na go spotka膰 w stanie dzikim w Ameryce P贸艂nocnej oraz Centralnej. W niekt贸rych regionach Polski jest pospolity. Status gatunku we florze Polski: archeofit.

    witamina b6 - Witamina B6 (ATC: A 11 HA 02) 鈥 grupa 6 organicznych zwi膮zk贸w chemicznych, pochodnych pirydyny: pirydoksyny, pirydoksalu i pirydoksaminy oraz ich 5'-fosforan贸w. Form膮 aktywn膮 biologicznie jest fosforan pirydoksalu, do kt贸rego pozosta艂e formy s膮 przekszta艂cane enzymatycznie, w wyniku dzia艂ania kinaz i oksydaz. Niekt贸re formy witaminy B6 Jest to witamina z grupy B, rozpuszcza si臋 w wodzie i jest prekursorem wa偶nych koenzym贸w, kt贸re kontroluj膮 przebieg wielu kluczowych reakcji biochemicznych. Stosowanie izoniazydu jest najcz臋stsz膮 przyczyn膮 niedoboru tej witaminy.

    magnez - Magnez (Mg, 艂ac. magnesium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal ziem alkalicznych (druga grupa g艂贸wna uk艂adu okresowego). Ma trzy stabilne izotopy: 24Mg, 25Mg oraz 26Mg. Magnez po raz pierwszy zosta艂 uznany za pierwiastek przez Josepha Blacka (1755), za艣 wyodr臋bniony w formie czystej w 1808 roku przez Humphry鈥檈go Davy鈥檈go, kt贸ry nada艂 mu 艂aci艅sk膮 nazw臋. Polsk膮 nazw臋 jako pierwszy zaproponowa艂 Filip Neriusz Walter.

    br膮zowy ry偶 w proszku - Ry偶 siewny (Oryza sativa L.) 鈥 gatunek ry偶u, jednorocznej ro艣liny zbo偶owej z rodziny wiechlinowatych (Poaceae), dawniej nazywanych trawami (Graminae). Pochodzi z Azji Po艂udniowo-Wschodniej. Zajmuje drugie (po kukurydzy) miejsce w 艣wiatowej produkcji zb贸偶. W 2018 roku produkcja wynios艂a 782.000.147 ton, stanowi膮c podstaw臋 wy偶ywienia 1/3 ludno艣ci 艣wiata (g艂贸wnie dla mieszka艅c贸w wschodniej i po艂udniowo-wschodniej cz臋艣ci Azji). 95% 艣wiatowych zbior贸w ry偶u siewnego przeznacza si臋 na pokarm dla ludzi. Znane s膮 bardzo liczne odmiany, kt贸re s膮 dostosowane do przer贸偶nych warunk贸w 艣rodowiskowych. Ro艣lina ta upowszechni艂a si臋 i jest uprawiana w rejonach o silnej g臋sto艣ci zaludnienia, poniewa偶 wymaga pracoch艂onnych zabieg贸w 鈥 sadzenia, nawadniania p贸l, zbior贸w.

    fosfor - Fosfor (P, gr. 蠁蠅蟽蠁蠈蟻慰蟼 ph艒sph贸ros 鈥榥ios膮cy 艣wiat艂o鈥, 艂ac. phosphorus) 鈥 pierwiastek chemiczny, niemetal. Jedynym stabilnym izotopem fosforu jest 31P. Fosfor po raz pierwszy zosta艂 wyizolowany (jako bia艂y fosfor) w 1669. Nazwa pierwiastka pochodzi od zjawiska emisji s艂abego 艣wiat艂a po wystawieniu na dzia艂anie tlenu. Pokrewny termin fosforescencja, oznaczaj膮cy 艣wiecenie r贸偶nych substancji po wcze艣niejszym wystawieniu na dzia艂anie 艣wiat艂a, pochodzi od nazwy fosforu. Jednak w przypadku 艣wiecenia samego fosforu zjawisko to jest nazywane chemiluminescencj膮 i jest wynikiem reakcji utleniania, nie fosforescencji. Fosfor wyst臋puje w czterech odmianach alotropowych, jako: fosfor bia艂y, czerwony, fioletowy oraz czarny.

    kwas r-liponowy - Kwas liponowy 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy kwas贸w karboksylowych. Jest to o艣miow臋glowy, nasycony kwas t艂uszczowy, w kt贸rym atomy w臋gla 6, 7 i 8 wraz z dwoma atomami siarki tworz膮 pier艣cie艅 ditiolowy. Po redukcji pier艣cienia powstaje kwas dihydroliponowy. Utleniona forma amidu kwasu liponowego (lipoamid), jako kofaktor (koenzym), bierze udzia艂 w reakcji dekarboksylacji oksydacyjnej 伪-ketokwas贸w. Uczestniczy w przemianie kwasu pirogronowego do octanu i dwutlenku w臋gla oraz w rozszczepianiu glicyny. Zar贸wno kwas liponowy jak i kwas dihydroliponowy mog膮 pe艂ni膰 rol臋 w unieszkodliwianiu rodnik贸w (鈥瀦miatacze鈥 wolnych rodnik贸w). Poza tym wykazuj膮 rol臋 w regeneracji zredukowanych postaci innych przeciwutleniaczy, takich jak witamina C i witamina E. Kwas liponowy ma zdolno艣膰 chelatowania jon贸w metali. Pocz膮tkowo s膮dzono, 偶e kwas liponowy jest witamin膮 i musi by膰 dostarczany z po偶ywieniem. Jednak p贸藕niej okaza艂o si臋, 偶e mo偶e by膰 syntetyzowany zar贸wno przez ro艣liny jak i zwierz臋ta, tak偶e u cz艂owieka. Kwas liponowy wyst臋puje w wielu produktach 偶ywno艣ciowych (najwi臋cej w broku艂ach, szpinaku i podrobach). Nie s膮 znane przypadki niedoboru. Zastosowanie kwasu liponowego: neuropatia cukrzycowa zatrucia grzybami i metalami ci臋偶kimi hepatopatie (schorzenia w膮troby)Postuluje si臋 wykorzystanie antyoksydacyjnych w艂a艣ciwo艣ci w nadci艣nieniu t臋tniczym i chorobach autoimmunologicznych.

    wap艅 - Wap艅 (Ca, 艂ac. calcium; nazwa ta pochodzi od 艂aci艅skiego rzeczownika calx 鈥 wapno, co oznacza wi臋c 鈥瀖etal z wapna鈥) 鈥 pierwiastek chemiczny z grupy berylowc贸w (metali ziem alkalicznych) w uk艂adzie okresowym.

    potas - Potas (K, 艂ac. kalium) 鈥 pierwiastek chemiczny z grupy metali alkalicznych w uk艂adzie okresowym i liczbie atomowej 19.

    s贸d - S贸d (Na, 艂ac. natrium) 鈥 pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 11, metal z I grupy uk艂adu okresowego, nale偶膮cy do grupy metali alkalicznych. Mi臋kki, srebrzystobia艂y, silnie reaktywny. Pojedynczy elektron na pow艂oce walencyjnej szybko przekazuje, staj膮c si臋 kationem Na+. Jedyny stabilny izotop sodu to 23Na. W przyrodzie pierwiastek ten nie wyst臋puje w stanie wolnym; mo偶na go otrzyma膰 z tworzonych przeze艅 zwi膮zk贸w. S贸d jest sz贸stym najbardziej rozpowszechnionym pierwiastkiem w skorupie ziemskiej. Wyst臋puje w wielu minera艂ach, takich jak: skale艅, sodalit, czy s贸l kamienna (chlorek sodu, NaCl). Po raz pierwszy s贸d wyizolowa艂 Humphry Davy w 1807 r. przez elektroliz臋 wodorotlenku sodu. Spo艣r贸d wielu innych u偶ytecznych zwi膮zk贸w sodu wodorotlenek sodu (艂ug) stosuje si臋 w procesie wytwarzania myd艂a, a chlorek sodu (s贸l spo偶ywcza) jest stosowany jako 艣rodek do odladzania oraz jako sk艂adnik od偶ywczy dla ludzi i zwierz膮t. S贸d jest niezb臋dnym pierwiastkiem do prawid艂owego funkcjonowania organizm贸w wszystkich zwierz膮t oraz niekt贸rych ro艣lin.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋