suplementy diety bez tajemnic

Critical Mass Bia艂a czekolada z malinami

Suplement diety Critical Mass Bia艂a czekolada z malinami zawiera w sk艂adzie: organiczne mielone p艂atki owsiane, maltodekstryna, T艂uszcze, W臋glowodany, B艂onnik, Bia艂ko, S贸l, Mieszanka Kreatynowa, L-leucyna, Peptyd glutaminy, HMB, HICA metabolit L-leucyny, Kwas alfaliponowy ALA, AstraGin庐, DigeZyme庐, Pterostilben, aromat naturalny odpowiedni dla smaku, barwniki dla smaku, lecytyna sojowa, Sukraloza, LactoSpore庐, S贸d, Chrom. Zg艂oszono go do rejestracji w roku 2019. Jego obecny stan w rejestrze to: weryfikacja w toku. Ten suplement diety zosta艂 wyprodukowany przez Applied Nutrition Ltd, oraz zg艂oszony do rejestracji przez Adam Furdak.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: organiczne mielone p艂atki owsiane, maltodekstryna, T艂uszcze, W臋glowodany, B艂onnik, Bia艂ko, S贸l, Mieszanka Kreatynowa, L-leucyna, Peptyd glutaminy, HMB, HICA metabolit L-leucyny, Kwas alfaliponowy ALA, AstraGin庐, DigeZyme庐, Pterostilben, aromat naturalny odpowiedni dla smaku, barwniki dla smaku, lecytyna sojowa, Sukraloza, LactoSpore庐, S贸d, Chrom
    Forma: proszek (posta膰 sypka)
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2019
    Producent: Applied Nutrition Ltd
    Rejestruj膮cy: Adam Furdak
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    maltodekstryna - Dekstryny 鈥 grupa z艂o偶onych w臋glowodan贸w, zbudowanych z pochodnych cukr贸w prostych, po艂膮czonych wi膮zaniami 伪-1,4-glikozydowymi, o d艂ugo艣ci od 3 do ok. 12鈥14 mer贸w. Dekstryny powstaj膮 w wyniku enzymatycznej lub powodowanej kwasami mineralnymi hydrolizy skrobi. W przemy艣le dekstryny s膮 produkowane w wyniku katalitycznej hydrolizy skrobi pochodz膮cej mi臋dzy innymi z ziemniak贸w, kukurydzy, owsa, ry偶u, tapioki. Dekstryny powstaj膮 w jamie ustnej w czasie wst臋pnego trawienia skrobi i innych cukr贸w z艂o偶onych, na skutek p臋kania wi膮za艅 伪-1,4-glikozydowych, 艂膮cz膮cych mery glukozowe pod wp艂ywem enzym贸w obecnych w 艣linie, m.in. amylazy. Dekstryny s膮 艂atwo rozpuszczalnymi w wodzie, substancjami krystalicznymi o barwie bia艂ej. Rozr贸偶nia si臋 dekstryny liniowe (o otwartych 艂a艅cuchach) oraz dekstryny cykliczne, o kszta艂cie toroidalnym zwane cyklodekstrynami. Wszystkie dekstryny s膮 stosunkowo 艂atwo przyswajalne, gdy偶 po spo偶yciu ulegaj膮 takiemu samemu rozk艂adowi do glukozy, jak inne cukry z艂o偶one. Dekstryny maj膮 szereg zastosowa艅 praktycznych, ze wzgl臋du na 艂atwo艣膰 ich produkcji i nisk膮 cen臋. S膮 m.in. stosowane jako nietoksyczne kleje biurowe o charakterystycznym s艂odkim smaku, substancje zag臋szczaj膮ce w produkcji s艂odyczy oraz tanie masy plastyczne, z kt贸rych produkowa膰 mo偶na np. jednorazowe, ekologiczne naczynia. W farmacji dekstryny s膮 stosowane jako sk艂adniki mas tabletkowych oraz otoczki tabletek i kapsu艂ek, kt贸re po spo偶yciu same rozpuszczaj膮 si臋 w przewodzie pokarmowym. W medycynie wodne roztwory dekstryn, s膮 stosowane jako p艂yny krwiozast臋pcze, gdy偶 stosunkowo 艂atwo jest uzyska膰 z dekstryn roztw贸r o odpowiedniej lepko艣ci umo偶liwiaj膮cej ich podawanie do偶ylne w postaci wlewu kroplowego. Cyklodekstryny, dzi臋ki swojej unikatowej budowie, s膮 stosowane jako cz膮steczki zdolne do transportu lek贸w do 艣ci艣le okre艣lonych tkanek.

    t艂uszcze - T艂uszcze 鈥 zwyczajowa nazwa grupy lipid贸w, estr贸w glicerolu i kwas贸w t艂uszczowych, g艂贸wnie triacylogliceroli. Reszty kwasowe wyst臋puj膮ce w cz膮steczkach t艂uszcz贸w zawieraj膮 zwykle od 12 do 18 atom贸w w臋gla. Wi臋kszo艣膰 t艂uszcz贸w nie ma zapachu, jest nierozpuszczalna w wodzie i rozpuszczalnikach polarnych oraz dobrze rozpuszczalna w rozpuszczalnikach niepolarnych. Wszystkie t艂uszcze s膮 l偶ejsze od wody, odczyn t艂uszcz贸w jest oboj臋tny. Ich stan skupienia zale偶y od tego, jakie reszty kwasowe tworz膮 cz膮steczk臋. T艂uszcze sta艂e zawieraj膮 nasycone reszty kwasowe o d艂ugich 艂a艅cuchach w臋glowych, natomiast t艂uszcze ciek艂e zawieraj膮 nienasycone reszty kwasowe (reszty, w kt贸rych wyst臋puj膮 wi膮zania podw贸jne) lub reszty kwasowe o kr贸tkich 艂a艅cuchach w臋glowych. Kwasy nienasycone wyst臋puj膮ce w naturalnych t艂uszczach s膮 izomerami cis. Wi臋kszo艣膰 t艂uszcz贸w to estry mieszane, czyli takie, kt贸re w cz膮steczce zawieraj膮 r贸偶ne reszty kwasowe. T艂uszcze naturalne zawsze s膮 mieszaninami r贸偶nych estr贸w glicerolu. W temperaturze pokojowej t艂uszcze zwierz臋ce to zazwyczaj cia艂a sta艂e (wyj膮tkiem jest np. tran), t艂uszcze ro艣linne s膮 cieczami (wyj膮tki to np. mas艂o kakaowe i olej kokosowy).

    w臋glowodany - W臋glowodany, sacharydy 鈥 w 艣cis艂ym znaczeniu s膮 to organiczne zwi膮zki chemiczne sk艂adaj膮ce si臋 z atom贸w w臋gla oraz wodoru i tlenu, w takiej proporcji, 偶e na ka偶dy atom w臋gla przypadaj膮 dwa atomy wodoru i jeden tlenu, o og贸lnym wzorze sumarycznym: Cn(H2O)n. W szerszym znaczeniu zalicza si臋 do nich ich pochodne otrzymywane w wyniku redukcji lub utleniania ich grup hydroksylowych lub karbonylowych, a tak偶e wymian臋 jednej lub wi臋cej grup hydroksylowych na atom wodoru lub inne grupy organiczne. W臋glowodany w 艣cis艂ym znaczeniu s膮 aldehydami i/lub ketonami, zawieraj膮cymi grupy hydroksylowe przy wi臋kszo艣ci atom贸w w臋gla, dzi臋ki czemu s膮 one zdolne do tworzenia wewn膮trz- i mi臋dzycz膮steczkowych wi膮za艅 p贸艂acetalowych i acetalowych. W organizmach 偶ywych pe艂ni膮 rol臋 g艂贸wnego 藕r贸d艂a energii w procesach metabolizmu, a tak偶e materia艂u budulcowego ro艣lin i zwierz膮t. Ich pierwotnym 藕r贸d艂em w naturze s膮 procesy fotosyntezy.

    b艂onnik - B艂onnik (b艂onnik pokarmowy, w艂贸kno pokarmowe) 鈥 r贸偶norodne substancje, zazwyczaj pochodzenia ro艣linnego nieulegaj膮ce trawieniu przez enzymy przewodu pokarmowego cz艂owieka oraz zwierz膮t monogastrycznych. Jest to mieszanina substancji o charakterze polisacharydowym (celuloza, hemicelulozy, pektyny, gumy, 艣luzy) i niepolisacharydowym (ligniny, kutyny). Spo偶ycie b艂onnika ma znaczenie dla funkcjonowania przewodu pokarmowego.

    bia艂ko - Bia艂ka, proteiny 鈥 wielkocz膮steczkowe (masa cz膮steczkowa od ok. 10 tys. do kilku mln Dalton贸w) biopolimery, a w艂a艣ciwie biologiczne polikondensaty, zbudowane z reszt aminokwas贸w po艂膮czonych ze sob膮 wi膮zaniami peptydowymi 鈭扖ONH鈭. Wyst臋puj膮 we wszystkich 偶ywych organizmach oraz wirusach. Synteza bia艂ek odbywa si臋 przy udziale specjalnych organelli kom贸rkowych, zwanych rybosomami. G艂贸wnymi pierwiastkami wchodz膮cymi w sk艂ad bia艂ek s膮 C, O, H, N, S, tak偶e P oraz niekiedy kationy metali Mn2+, Zn2+, Mg2+, Fe2+, Cu2+, Co2+ i inne. Sk艂ad ten nie pokrywa si臋 ze sk艂adem aminokwas贸w. Wynika to st膮d, 偶e wi臋kszo艣膰 bia艂ek (s膮 to tzw. bia艂ka z艂o偶one lub proteidy) ma do艂膮czone do reszt aminokwasowych r贸偶ne inne cz膮steczki. Regu艂膮 jest przy艂膮czanie cukr贸w, a ponadto kowalencyjnie lub za pomoc膮 wi膮za艅 wodorowych do艂膮czane mo偶e by膰 wiele r贸偶nych zwi膮zk贸w organicznych pe艂ni膮cych funkcje koenzym贸w oraz jony metali.

    s贸l - sole 鈥 grupa zwi膮zk贸w chemicznych sole amonowe sole mineralne sole potasowe sole trze藕wi膮ce 鈥 艣rodek stosowany przy omdleniach i zas艂abni臋ciach

    mieszanka kreatynowa - Poni偶sza lista zawiera pogrupowane alfabetycznie skr贸towce i skr贸ty u偶ywane w medycynie i naukach pokrewnych. A B C 膯 D E F G H I J K L 艁 M N O P Q R S 艢 T U V W X Y Z 殴 呕

    l-leucyna - Leucyna (skr贸ty: Leu, L) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, jest kodowanym aminokwasem alifatycznym, o rozga艂臋zionym 艂a艅cuchu bocznym, oboj臋tnym elektrycznie. Odkryta przez francuskiego chemika L. J. Prousta. Wyst臋puje we wszystkich bia艂kach, du偶e ilo艣ci w albuminach i cia艂ach wyst臋puj膮cych w osoczu. Nale偶y do grupy aminokwas贸w egzogennych, niewytwarzanych przez organizm ludzki. Ma posta膰 bia艂ego proszku, jest rozpuszczalna w wodzie, jej temperatura topnienia wynosi 337 掳C. Otrzymywana jest przez hydroliz臋 bia艂ek lub syntetycznie. Izomerem leucyny jest izoleucyna. Oba aminokwasy maj膮 zastosowanie w medycynie.

    peptyd glutaminy - Kwas 伪-ketoglutarowy, AKG 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy dikarboksylowych ketokwas贸w, ketonowa pochodna kwasu glutarowego. W swojej strukturze zawiera grup臋 karboksylow膮 i grup臋 ketonow膮, co wp艂ywa na w艂a艣ciwo艣ci cz膮steczki 鈥 grupa karboksylowa nadaje jej charakter kwasowy, natomiast grupa ketonowa wp艂ywa na reaktywno艣膰 zwi膮zku. AKG charakteryzuje si臋 dobr膮 rozpuszczalno艣ci膮 w wodzie i jest nietoksyczny.

    hmb - Kwas 3-hydroksy-3-metylomas艂owy, HMB 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy hydroksykwas贸w, pochodna metylowa kwasu 3-hydroksymas艂owego. Stosowany jest w suplementach dla sportowc贸w, zw艂aszcza kulturyst贸w. Hydroksymetyloma艣lan nale偶y do grupy tzw. zaawansowanych produkt贸w proteolizy. Powstaje naturalnie w efekcie katabolizmu bia艂ek; jego prekursorem jest leucyna. W zasadzie wszystkie produkty zaawansowanej proteolizy maj膮 zdolno艣膰 hamowania aktywno艣ci enzym贸w katabolicznych, z tym 偶e HMB jest z nich najskuteczniejszy. Jak si臋 przypuszcza, mo偶e to by膰 zwi膮zane z faktem, i偶 hydroksymetyloma艣lan dostarcza grup metylowych do metylacji ubikwityny 鈥 procesu dezaktywacji najsilniejszego enzymu katabolicznego. Zwi膮zek ten odkry艂 w 1992 roku zesp贸艂 pod kierunkiem Steve鈥檃 Nissena. Stwierdzono w贸wczas, 偶e pe艂ni on jak膮艣, nie do ko艅ca wyja艣nion膮, rol臋 w metabolizmie odbudowy tkanki mi臋艣niowej. Badania Nissena na koloniach kom贸rkowych i zwierz臋tach zdawa艂y si臋 dowodzi膰, 偶e spo偶ywanie tego zwi膮zku zwi臋ksza odporno艣膰 mi臋艣ni na zm臋czenie i sprzyja szybszemu przyrostowi tkanki mi臋艣niowej, co spowodowa艂o, 偶e zacz臋to go stosowa膰 w suplementach dla sportowc贸w. Wyniki te zosta艂y jednak zakwestionowane przez dwa inne zespo艂y naukowe, kt贸re (mimo wielu pr贸b) nie potwierdzi艂y skuteczno艣ci HMB jako czynnika znacz膮co wp艂ywaj膮cego na wzrost mi臋艣ni.

    aromat naturalny odpowiedni dla smaku - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, 偶ytnie, palone, w臋dzone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    barwniki dla smaku - Barwniki spo偶ywcze 鈥 chemiczne dodatki do 偶ywno艣ci nadaj膮ce lub przywracaj膮ce barw臋 produktom spo偶ywczym. Barwniki obejmuj膮 naturalne sk艂adniki 偶ywno艣ci oraz naturalne 藕r贸d艂a surowcowe, normalnie same niespo偶ywane jako 偶ywno艣膰 i nieu偶ywane jako charakterystyczne jej sk艂adniki; barwnikami s膮 r贸wnie偶 preparaty otrzymane ze 艣rodk贸w spo偶ywczych i innych naturalnych 藕r贸de艂 surowcowych, uzyskane w procesie fizycznej lub chemicznej ekstrakcji, w kt贸rej ekstrahuje si臋 selektywnie pigmenty wzgl臋dem sk艂adnik贸w od偶ywczych albo aromatycznych. Surowce stosowane z powodu w艂a艣ciwo艣ci aromatycznych smakowych lub od偶ywczych i posiadaj膮ce opr贸cz tego w艂a艣ciwo艣ci barwi膮ce nie s膮 uwa偶ane za barwniki. Surowcami takimi s膮, na przyk艂ad, suszona papryka, kurkuma, szafran. Barwa produkt贸w 偶ywno艣ciowych uwydatnia ich smakowito艣膰, zw艂aszcza wyrob贸w cukierniczych oraz napoj贸w alkoholowych i bezalkoholowych. Przez dodanie barwnik贸w przywraca si臋 naturaln膮 barw臋 produktowi zmienion膮 w wyniku obr贸bki technologicznej, intensyfikuje si臋 barwy naturalnie wyst臋puj膮ce w 偶ywno艣ci lub uzyskuje ca艂kiem now膮 barw臋.

    lecytyna sojowa - Soja warzywna, s. ow艂osiona, s. zwyczajna (Glycine max (L.) Merr. 鈥 gatunek ro艣liny jednorocznej nale偶膮cy do rodziny bobowatych. Pochodzi z po艂udniowo-wschodniej Azji. W Polsce jest rzadko uprawiana, czasami przej艣ciowo dziczej膮ca.

    sukraloza - Sukraloza (C12H19Cl3O8) 鈥 pochodna sacharozy, w kt贸rej trzy grupy hydroksylowe zosta艂y podstawione atomami chloru. Jest stosowana jako s艂odzik nie dostarczaj膮cy do organizmu kalorii, gdy偶 nie jest przeze艅 metabolizowany. Na rynku spo偶ywczym dystrybuowana pod nazw膮 handlow膮 Splenda; produkt ten zawiera 1,1% sukralozy oraz maltodekstryn臋 i glukoz臋 jako wype艂niacze. Sukraloza jest ok. 600 razy s艂odsza od zwyk艂ego cukru. Jest bardziej uniwersalna w u偶yciu od innego, powszechnie stosowanego s艂odzika 鈥 aspartamu, gdy偶 jest trwa艂a w szerszym zakresie temperatury i pH. Dzi臋ki temu mo偶na j膮 stosowa膰 r贸wnie偶 w wyrobach piekarniczych i kwa艣nych napojach. Podobn膮 trwa艂o艣膰 termiczn膮 i pH wykazuj膮 stewiozydy 鈥 s艂odkie zwi膮zki zawarte w ro艣linie stewia. Sama sukraloza nie jest szkodliwa, ale rozk艂ada si臋 na zwi膮zki, kt贸re s膮 szkodliwe dla organizmu ludzkiego: chloroglukoz臋 i chlorofruktoz臋. S膮 one toksyczne, ale w wi臋kszych ilo艣ciach ni偶 te, kt贸re znale藕膰 mo偶na w produktach spo偶ywczych. Oko艂o 20% sukralozy rozk艂ada si臋 w organizmie, reszta zostaje wydalona w niezmienionej postaci. W roku 2008 Mohamed B. Abou-Donia i wsp贸艂pracownicy opublikowali wyniki bada艅 s艂odzika Splenda na szczurach, z kt贸rych wynika艂o, 偶e sukraloza nawet w ilo艣ciach mniejszych ni偶 ADI = 5 mg/kg dziennie wykazuje szkodliwe dzia艂anie na organizm. Badania te zosta艂y skrytykowane w roku 2009 przez naukowc贸w powi膮zanych z McNeil Nutritionals, dystrybutorem s艂odzika, oraz przez panel 9 ekspert贸w powo艂anych przez McNeil Nutritionals. W pracach krytycznych zarzucono istotne braki metodologiczne, niedostateczne udokumentowanie wyci膮gni臋tych wniosk贸w oraz ich sprzeczno艣膰 z innymi badaniami. Obie strony sporu podtrzyma艂y swoje stanowisko w listach do wydawcy czasopisma Regulatory Toxicology and Pharmacology opublikowanych w roku 2012. Sukraloza zosta艂a dopuszczona do u偶ycia po raz pierwszy w Kanadzie, w 1991 roku kolejnym krajami, kt贸re dopu艣ci艂y j膮 do u偶ycia by艂y: Australia (1993), Nowa Zelandia (1996), USA (1998), Wielka Brytania (2003) i ca艂a Unia Europejska (2004). Do 2005 roku sukraloza zosta艂a dopuszczona do u偶ycia w ponad 40 krajach na 艣wiecie. Oznaczana na produktach spo偶ywczych kodem E955. Sukraloza zosta艂a po raz pierwszy otrzymana w 1976 roku przez Shashikant Phadisa, chemika pracuj膮cego w Queen Elizabeth College w Londynie, w ramach grantu realizowanego dla firmy Tate & Lyle PLC, podczas przeprowadzania reakcji sacharozy z odczynnikiem chloruj膮cym.

    s贸d - S贸d (Na, 艂ac. natrium) 鈥 pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 11, metal z I grupy uk艂adu okresowego, nale偶膮cy do grupy metali alkalicznych. Mi臋kki, srebrzystobia艂y, silnie reaktywny. Pojedynczy elektron na pow艂oce walencyjnej szybko przekazuje, staj膮c si臋 kationem Na+. Jedyny stabilny izotop sodu to 23Na. W przyrodzie pierwiastek ten nie wyst臋puje w stanie wolnym; mo偶na go otrzyma膰 z tworzonych przeze艅 zwi膮zk贸w. S贸d jest sz贸stym najbardziej rozpowszechnionym pierwiastkiem w skorupie ziemskiej. Wyst臋puje w wielu minera艂ach, takich jak: skale艅, sodalit, czy s贸l kamienna (chlorek sodu, NaCl). Po raz pierwszy s贸d wyizolowa艂 Humphry Davy w 1807 r. przez elektroliz臋 wodorotlenku sodu. Spo艣r贸d wielu innych u偶ytecznych zwi膮zk贸w sodu wodorotlenek sodu (艂ug) stosuje si臋 w procesie wytwarzania myd艂a, a chlorek sodu (s贸l spo偶ywcza) jest stosowany jako 艣rodek do odladzania oraz jako sk艂adnik od偶ywczy dla ludzi i zwierz膮t. S贸d jest niezb臋dnym pierwiastkiem do prawid艂owego funkcjonowania organizm贸w wszystkich zwierz膮t oraz niekt贸rych ro艣lin.

    chrom - Chrom (Cr, 艂ac. chromium) 鈥 pierwiastek chemiczny, metal przej艣ciowy z bloku d uk艂adu okresowego. Ma 13 izotop贸w, od 45Cr do 57Cr, z czego trwa艂e s膮 izotopy 50, 52, 53 i 54. Zosta艂 odkryty w roku 1797 przez Louisa Nicolasa Vauqellina.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  , , ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋