suplementy diety bez tajemnic

COMFOVITA DAVANCED

Suplement diety COMFOVITA DAVANCED zawiera w sk艂adzie: woda, sukraloza, kwas cytrynowy, sorbinian potasu, benzoesan sodu, guma ksantanowa, inozytol, Kwas foliowy, lukrecja, chmiel, niepokalanek pospolity. Zg艂oszono go do rejestracji w roku 2018. Jego obecny stan w rejestrze to: weryfikacja w toku. Ten suplement diety zosta艂 wyprodukowany przez Miquel Y Garriga S.L., oraz zg艂oszony do rejestracji przez Grand Medical Poland.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: woda, sukraloza, kwas cytrynowy, sorbinian potasu, benzoesan sodu, guma ksantanowa, inozytol, Kwas foliowy, lukrecja, chmiel, niepokalanek pospolity
    Forma: zawiesina
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2018
    Producent: Miquel Y Garriga S.L.
    Rejestruj膮cy: Grand Medical Poland
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    woda - Woda (tlenek wodoru; nazwa systematyczna IUPAC: oksydan) 鈥 zwi膮zek chemiczny o wzorze H2O, wyst臋puj膮cy w warunkach standardowych w stanie ciek艂ym. W stanie gazowym wod臋 okre艣la si臋 mianem pary wodnej, a w sta艂ym stanie skupienia 鈥 lodem. S艂owo 鈥瀢oda鈥 jako nazwa zwi膮zku chemicznego mo偶e si臋 odnosi膰 do ka偶dego stanu skupienia. Woda jest bardzo dobrym rozpuszczalnikiem dla substancji polarnych. Wi臋kszo艣膰 (oko艂o 97,38%) wyst臋puj膮cej na Ziemi wody jest 鈥瀞艂ona鈥, to znaczy zawiera du偶o rozpuszczonych soli, g艂贸wnie chlorku sodu. W naturalnej wodzie rozpuszczone s膮 gazy atmosferyczne, z kt贸rych w najwi臋kszym st臋偶eniu znajduje si臋 dwutlenek w臋gla. Woda naturalna w wielu przypadkach przed zastosowaniem musi zosta膰 uzdatniona. Proces uzdatniania wody dotyczy zar贸wno wody pitnej, jak i przemys艂owej.

    sukraloza - Sukraloza (C12H19Cl3O8) 鈥 pochodna sacharozy, w kt贸rej trzy grupy hydroksylowe zosta艂y podstawione atomami chloru. Jest stosowana jako s艂odzik nie dostarczaj膮cy do organizmu kalorii, gdy偶 nie jest przeze艅 metabolizowany. Na rynku spo偶ywczym dystrybuowana pod nazw膮 handlow膮 Splenda; produkt ten zawiera 1,1% sukralozy oraz maltodekstryn臋 i glukoz臋 jako wype艂niacze. Sukraloza jest ok. 600 razy s艂odsza od zwyk艂ego cukru. Jest bardziej uniwersalna w u偶yciu od innego, powszechnie stosowanego s艂odzika 鈥 aspartamu, gdy偶 jest trwa艂a w szerszym zakresie temperatury i pH. Dzi臋ki temu mo偶na j膮 stosowa膰 r贸wnie偶 w wyrobach piekarniczych i kwa艣nych napojach. Podobn膮 trwa艂o艣膰 termiczn膮 i pH wykazuj膮 stewiozydy 鈥 s艂odkie zwi膮zki zawarte w ro艣linie stewia. Sama sukraloza nie jest szkodliwa, ale rozk艂ada si臋 na zwi膮zki, kt贸re s膮 szkodliwe dla organizmu ludzkiego: chloroglukoz臋 i chlorofruktoz臋. S膮 one toksyczne, ale w wi臋kszych ilo艣ciach ni偶 te, kt贸re znale藕膰 mo偶na w produktach spo偶ywczych. Oko艂o 20% sukralozy rozk艂ada si臋 w organizmie, reszta zostaje wydalona w niezmienionej postaci. W roku 2008 Mohamed B. Abou-Donia i wsp贸艂pracownicy opublikowali wyniki bada艅 s艂odzika Splenda na szczurach, z kt贸rych wynika艂o, 偶e sukraloza nawet w ilo艣ciach mniejszych ni偶 ADI = 5 mg/kg dziennie wykazuje szkodliwe dzia艂anie na organizm. Badania te zosta艂y skrytykowane w roku 2009 przez naukowc贸w powi膮zanych z McNeil Nutritionals, dystrybutorem s艂odzika, oraz przez panel 9 ekspert贸w powo艂anych przez McNeil Nutritionals. W pracach krytycznych zarzucono istotne braki metodologiczne, niedostateczne udokumentowanie wyci膮gni臋tych wniosk贸w oraz ich sprzeczno艣膰 z innymi badaniami. Obie strony sporu podtrzyma艂y swoje stanowisko w listach do wydawcy czasopisma Regulatory Toxicology and Pharmacology opublikowanych w roku 2012. Sukraloza zosta艂a dopuszczona do u偶ycia po raz pierwszy w Kanadzie, w 1991 roku kolejnym krajami, kt贸re dopu艣ci艂y j膮 do u偶ycia by艂y: Australia (1993), Nowa Zelandia (1996), USA (1998), Wielka Brytania (2003) i ca艂a Unia Europejska (2004). Do 2005 roku sukraloza zosta艂a dopuszczona do u偶ycia w ponad 40 krajach na 艣wiecie. Oznaczana na produktach spo偶ywczych kodem E955. Sukraloza zosta艂a po raz pierwszy otrzymana w 1976 roku przez Shashikant Phadisa, chemika pracuj膮cego w Queen Elizabeth College w Londynie, w ramach grantu realizowanego dla firmy Tate & Lyle PLC, podczas przeprowadzania reakcji sacharozy z odczynnikiem chloruj膮cym.

    kwas cytrynowy - Kwas cytrynowy (艂ac. Acidum citricum; E330) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy hydroksykwas贸w karboksylowych. Zawiera 3 grupy karboksylowe. Kwas cytrynowy jest uwa偶any za zwi膮zek bezpieczny, jednak mo偶e powodowa膰 uszkodzenia oczu w przypadku bezpo艣redniego kontaktu. Doniesienia o mo偶liwym dzia艂aniu rakotw贸rczym s膮 ca艂kowicie b艂臋dne.

    sorbinian potasu - Sorbinian potasu (E202) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, s贸l potasowa kwasu sorbowego. Jego zakres stosowania i w艂a艣ciwo艣ci s膮 prawie takie same, jak dla kwasu sorbowego, jednak forma potasowa (oraz inne jego sole) jest lepiej rozpuszczalna w wodzie. Dopuszczalne dzienne spo偶ycie wynosi 25 mg/kg cia艂a. Sorbinian potasu jest u偶ywany jako 艣rodek konserwuj膮cy do 偶ywno艣ci, zw艂aszcza pieczywa, ser贸w i sernik贸w (oraz innych ciast i wypiek贸w), wina, napoj贸w gazowanych oraz czekolady. Poza przemys艂em spo偶ywczym stosuje si臋 go do kosmetyk贸w i papieros贸w. Zwi膮zek ten jest cz臋sto u偶ywany razem z benzoesanem sodu[potrzebny przypis]. U niekt贸rych os贸b zwi膮zek ten mo偶e wywo艂ywa膰 reakcje alergiczne, podra偶nienia sk贸ry, astm臋 oraz problemy behawioralne.

    benzoesan sodu - Benzoesan sodu, E211, C6H5COONa 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, s贸l sodowa kwasu benzoesowego, stosowana jako konserwant 偶ywno艣ci. Na skal臋 przemys艂ow膮 uzyskuje si臋 go syntetycznie. Ma w艂a艣ciwo艣ci bakteriostatyczne i fungistatyczne, hamuje rozw贸j dro偶d偶y, ple艣ni, bakterii mas艂owych, octowych oraz w mniejszym stopniu mlekowych. Obecno艣膰 dwutlenku siarki, dwutlenku w臋gla, soli kuchennej, cukru spo偶ywczego, kwasu sorbowego (lub jego soli) zwi臋ksza jego aktywno艣膰.

    guma ksantanowa - Guma ksantanowa (艂ac. gummi xanthani) 鈥 polisacharyd pochodzenia mikrobiologicznego, hydrokoloid zbudowany z glukozy, mannozy i kwasu glukuronowego oraz cz臋艣ciowo zestryfikowanych kwas贸w octowego i pirogronowego. Otrzymuje si臋 j膮 poprzez fermentacj臋 w臋glowodan贸w przez bakterie Xanthomonas campestris. Po oczyszczeniu 鈥 przez ekstrakcj臋 etanolem lub izopropanolem 鈥 ksantan jest suszony i mielony. Guma ksantanowa tworzy pseudoplastyczne roztwory, kt贸rych lepko艣膰 jest bardzo zale偶na od czynnik贸w mechanicznych (mieszanie). Lepko艣膰 roztwor贸w jest w ma艂ym stopniu zale偶na od pH, temperatury i dodatku soli. Jest te偶 odporna na kwa艣ne 艣rodowisko. Roztwory ksantanu nie reaguj膮 na dzia艂anie enzym贸w i zmiany temperatury. Wytrzymuj膮 zar贸wno ogrzewanie, jak i zamra偶anie, oraz ponowne rozmra偶anie. Obecno艣膰 elektrolit贸w zwi臋ksza lepko艣膰 uk艂adu. Dzi臋ki swojej chemicznej i fizycznej stabilno艣ci guma ksantanowa jest szczeg贸lnie przydatna do zag臋szczania silnie kwa艣nych lub zasadowych roztwor贸w. Dodatek gumy guar zwi臋ksza znacznie lepko艣膰 roztworu gumy ksantanowej. Sama nie tworzy ona 偶elu, ale z gum膮 karobow膮 daje 偶ele elastyczne i termoodwracalne. Jest stosowana jako dodatek do 偶ywno艣ci i ma symbol E415. Du偶e ilo艣ci gumy ksantanowej zu偶ywane s膮 w przemy艣le wiertniczym w celu zwi臋kszenia lepko艣ci p艂uczki wiertniczej.

    inozytol - Inozytol (cykloheksanoheksaol; 艂ac. myo-Inositolum) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy cukroli, cykliczny sze艣ciow臋glowy alkohol polihydroksylowy zawieraj膮cy sze艣膰 grup hydroksylowych. Bywa okre艣lany jako 鈥瀢itamina B8鈥, nie jest jednak witamin膮, gdy偶 mo偶e by膰 syntetyzowany przez organizm. Wszystkie izomery maj膮 s艂odkawy smak. Zale偶nie od po艂o偶enia grup hydroksylowych istnieje teoretycznie dziewi臋膰 stereoizomer贸w inozytolu, przy czym istnieje para enancjomer贸w (chiro-inozytol). W myo-inozytolu (cykloheksan-cis-1,2,3,5-trans-4,6-heksaolu) grupy hydroksylowe przy w臋glach 1, 2, 3 i 5 znajduj膮 si臋 po tej samej stronie pier艣cienia, a grupy hydroksylowe przy w臋glach C4 i C6 po przeciwnej stronie. Ta forma spotykana jest najcz臋艣ciej w przyrodzie i wyst臋puje w wielu ro艣linach i zwierz臋tach. Nazwy zwyczajowe pozosta艂ych izomer贸w to: scyllo-, D-chiro-, L-chiro-, muko-, neo-, allo-, epi- i cis-inozytol. W naturze wyst臋puj膮 one jednak bardzo rzadko.

    kwas foliowy - Kwas foliowy (folacyna, witamina B9) 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny z grupy witamin B. Nazwa pochodzi od 艂aci艅skiego s艂owa folium, oznaczaj膮cego li艣膰. W organizmie cz艂owieka jest syntezowany przez bakterie jelitowe, a jego biologicznie aktywn膮 form膮 jest kwas lewomefoliowy (5-MTHF).

    lukrecja - Lukrecja 鈥 imi臋 偶e艅skie Lukrecja 鈥 posta膰 legendarna lukrecja 鈥 rodzaj ro艣lin motylkowatych lukrecja g艂adka 鈥 gatunek stosowany do produkcji s艂odyczy lukrecja 鈥 produkt spo偶ywczy s艂ona lukrecja 鈥 odmiana lukrecji z dodatkiem chlorku amonu

    chmiel - Chmiel (Humulus L.) 鈥 rodzaj ro艣lin pn膮cych z rodziny konopiowatych. Nale偶膮 do niego w zale偶no艣ci od uj臋cia 3 lub 5 gatunk贸w wyst臋puj膮cych w strefie klimatu umiarkowanego p贸艂kuli p贸艂nocnej. W Polsce ro艣nie dziko i uprawiany jest chmiel zwyczajny.

    niepokalanek pospolity - Niepokalanek pospolity, niepokalanek zwyczajny (Vitex agnus-castus L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae). Wyst臋puje dziko w p贸艂nocnej Afryce, zachodniej i 艣rodkowej Azji (Tad偶ykistan, Turkmenistan, Uzbekistan) oraz wschodniej i po艂udniowej Europie. Rozprzestrzenia si臋 r贸wnie偶 gdzieniegdzie poza tymi obszarami. W Polsce dziko nie ro艣nie.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋