suplementy diety bez tajemnic

AV SUPERGREENS

Suplement diety AV SUPERGREENS (Kapsu艂ki) sk艂adaj膮cy si臋 z: No艣nik – hydroksypropylometyloceluloza, Trawa pszeniczna, Trawa j臋czmienna, Stewia, Spirulina, Moringa, Alfalfa. Zarejestrowano go w 2018 roku. Jego stan w rejestrze to: weryfikacja w toku. suplement diety AV SUPERGREENS zosta艂 wyprodukowany przez suplementu diety, oraz zg艂oszony do rejestracji przez MOMA AYURVEDA Marcin Skowro艅ski.

  • Informacje o suplemencie

    Sk艂ad: No艣nik - hydroksypropylometyloceluloza, Trawa pszeniczna, Trawa j臋czmienna, Stewia, Spirulina, Moringa, Alfalfa
    Forma: Kapsu艂ki
    Kwalfikacja: s - suplement diety
    Status produktu: weryfikacja w toku

    Rok zg艂oszenia: 2018
    Producent: Aurospirul
    Rejestruj膮cy: MOMA AYURVEDA Marcin Skowro艅ski
    Dodatkowe informacje:

  • Informacje o sk艂adnikach suplementu

    Uwaga! Poni偶sze informacje nie stanowi膮 informacji z ulotki produktu. S膮 to definicje encyklopedyczne dotycz膮ce poszczeg贸lnych sk艂adnik贸w suplementu diety, nie s膮 one bezpo艣rednio powi膮zane z produktem. Nie mog膮 one zast膮pi膰 informacji z ulotki, czy te偶 porady lekarza lub farmaceuty. S膮 to jedynie informacje pomocnicze.

    no艣nik - No艣nik mo偶e odnosi膰 si臋 do: w fizycefala no艣na no艣niki 艂adunku no艣niki oddzia艂ywa艅w informatyceno艣nik danych no艣nik magnetycznyw matematyceno艣nik funkcji no艣nik miaryw reklamieno艣nik reklamyw rolnictwieno艣nik narz臋dziw telekomunikacjimedium transmisyjne

    hydroksypropylometyloceluloza - Hypromeloza (艂ac. hypromellosum), skr贸towiec od (hydroksypropylo)metyloceluloza, HPMC 鈥 organiczny zwi膮zek chemiczny, pochodna celulozy, w kt贸rej cz臋艣膰 grup hydroksylowych zosta艂a alkilowana grupami metylowymi i 2-hydroksypropylowymi. Stosowana jako lek zwil偶aj膮cy, dodatek do 偶ywno艣ci (E464), dodatek do klej贸w, farb, materia艂贸w budowlanych i innych. Ma posta膰 bia艂ego, 偶贸艂tawobia艂ego lub szarawobia艂ego proszku (lub granulek), higroskopijnego po wysuszeniu. Jest rozpuszczalna w wodzie, praktycznie nierozpuszczalna w etanolu, toluenie i acetonie.

    trawa pszeniczna - Gatunki piw 鈥 ze wzgl臋du na odmienne sk艂adniki, profil aromatyczno-smakowy, technologi臋 produkcji czy wygl膮d, piwa r贸偶ni膮 si臋 mi臋dzy sob膮 tworz膮c poszczeg贸lne gatunki, style lub odmiany. W ca艂ej historii piwa licz膮cej sobie ponad 6 tys. lat r贸偶nicowano piwo wed艂ug jego barwy, smaku, zawarto艣ci alkoholu czy u偶ytych surowc贸w. Jednak偶e do XIX wieku technologia warzenia piwa nie zmienia艂a si臋 wiele. Dopiero rozw贸j nauki i techniki doprowadzi艂y do znacznego rozwoju receptur i metod warzenia piwa, kt贸re coraz bardziej zacz臋艂y si臋 r贸偶ni膰. Z czasem pa艅stwa (np. Belgia), regiony (np. Bawaria), miasta (np. Pilzno) lub miejsca (np. klasztory) wykreowa艂y charakterystyczny styl b膮d藕 gatunek piwa, 艂膮czony z miejscem jego pochodzenia. Zacz臋艂y mno偶y膰 si臋 receptury, na艣ladowcy i modyfikacje doprowadzaj膮c do powstawania nowych gatunk贸w czy styl贸w. Nowoczesne podej艣cie do typologii zaproponowa艂 pisarz i krytyk piwny Michael Jackson, kt贸ry w swojej ksi膮偶ce The World Guide to Beer z 1977 r. dokona艂 pr贸by opisu i klasyfikacji piw z ca艂ego 艣wiata. Jego prac臋 kontynuowa艂 Fred Eckhardt, kt贸ry w 1989 r. opublikowa艂 ksi膮偶k臋 Essentials of Beer Style. Obecnie ze wzgl臋du na rodzaj u偶ytych dro偶d偶y, a co za tym idzie inn膮 technologi臋 produkcji, piwa dziel膮 si臋 na dwie du偶e rodziny: Ale (czyt.: ejl); g贸rnej fermentacji Lager; dolnej fermentacjiDo piw typu ale nale偶膮 r贸wnie偶 belgijskie piwa fermentacji spontanicznej korzystaj膮ce z tzw. dzikich dro偶d偶y. W ramach obu grup wyr贸偶nia si臋 poszczeg贸lne gatunki, style i odmiany charakteryzuj膮ce si臋 r贸偶nymi elementami. O przynale偶no艣ci piwa do danego gatunku decyduje kilka czynnik贸w: rodzaj fermentacji 鈥 wyr贸偶niamy fermentacj臋 g贸rn膮 i doln膮. Rodzaj fermentacji zale偶ny jest od u偶ytych dro偶d偶y piwowarskich, kt贸re dziel膮 si臋 na dro偶d偶e g贸rnej i dolnej fermentacji. Dro偶d偶e fermentacji dolnej fermentuj膮 w ni偶szych temperaturach, osadzaj膮 si臋 na dnie fermentora, w wi臋kszym stopniu wp艂ywaj膮 na wydzielanie si臋 dwutlenku w臋gla, powoduj膮 tym samym, 偶e piwo jest bardziej orze藕wiaj膮ce, ma czystszy i pe艂niejszy smak. Po fermentacji piwo le偶akuje w niskich temperaturach, dojrzewa d艂u偶ej oraz posiada wi臋ksz膮 trwa艂o艣膰. Dro偶d偶e g贸rnej fermentacji natomiast fermentuj膮 w wy偶szych temperaturach, zbieraj膮 si臋 na powierzchni brzeczki i wydzielaj膮 wi臋ksz膮 ilo艣膰 produkt贸w ubocznych, alkoholi i estr贸w owocowych, co wp艂ywa na wi臋ksze bogactwo aromatyczno-smakowe. aromat 鈥 ka偶dy gatunek piwa ma sw贸j charakterystyczny profil aromatyczno-smakowy. Na zapach w piwie wp艂yw maj膮 niemal wszystkie sk艂adniki i surowce u偶yte do jego produkcji (poszczeg贸lne rodzaje s艂od贸w, dro偶d偶e, chmiel, woda i inne) oraz technologia produkcji (np. rodzaj zacierania, fermentacji, spos贸b i d艂ugo艣膰 le偶akowania). smak 鈥 podobnie jak w przypadku aromatu r贸wnie偶 smak charakterystyczny dla poszczeg贸lnych gatunk贸w piwa zale偶ny jest zar贸wno od u偶ytych surowc贸w jak i technologii produkcji. woda 鈥 jest to g艂贸wny sk艂adnik piwa, jej sk艂ad chemiczny i odczyn ph maj膮 fundamentalny wp艂yw na smak i po艣redni wp艂yw na kolor i poziom goryczki w gotowym piwie. Przyk艂adowo piwa jasne, lekkie i orze藕wiaj膮ce takie jak Pilzner s膮 warzone na mi臋kkiej wodzie, natomiast piwa ciemne (np. Stout, Porter) na wodzie twardszej, bardziej zmineralizowanej. s艂贸d 鈥 jest to podstawowy sk艂adnik piwa maj膮cy ogromny wp艂yw na profil aromatyczno-smakowy danego gatunku. U偶ycie danego rodzaju s艂odu lub s艂od贸w (j臋czmienne, pszeniczne, 偶ytnie, palone, w臋dzone, karmelowe) w odpowiedniej ilo艣ci decyduje w znacznym stopniu o charakterze piwa. Na charakter piwa wp艂ywa r贸wnie偶 sam proces produkcji s艂odu (s艂odowanie), nast臋pnie jego zacieranie, czas trwania oraz temperatura w jakiej zacieranie si臋 odbywa. W zale偶no艣ci od odmiany piwa mo偶na u偶y膰 jednego lub kilku rodzaj贸w s艂od贸w. chmiel 鈥 u偶ywany jest do piwa g艂贸wnie jako przyprawa. Ilo艣膰 i rodzaj u偶ytego chmielu jest cz臋艣ci膮 harmonii smakowej danego gatunku piwa. Silnie chmielone piwo zawiera mocne, aromatyczne, zio艂owo-goryczkowe tony, natomiast mniejsza ilo艣膰 chmielu mo偶e bardziej uwypukla膰 walory s艂odu np. jego s艂odycz. ekstrakt brzeczki nastawnej 鈥 czyli wodny wyci膮g ze s艂od贸w (g艂贸wnie cukry), kt贸ry po dodaniu dro偶d偶y poddawany jest fermentacji. W przypadku typologii piw podstawow膮 informacj膮 jest ilo艣膰 ekstraktu, z jakiej powsta艂o piwo. U偶ycie danej ilo艣ci ekstraktu wp艂ywa na tre艣ciwo艣膰 piwa (lekkie, ci臋偶kie), si艂臋 profilu aromatyczno-smakowego, barw臋 piwa oraz zawarto艣膰 alkoholu. Ekstrakt w gotowym produkcie podawany jest w procentach wagowych (% e.w.), stopniach Ballinga (掳Blg) lub stopniach Plato (掳P). Wszystkie trzy warto艣ci s膮 niemal identyczne. zawarto艣膰 alkoholu 鈥 wyra偶ana jest w procentach obj臋to艣ci. Odpowiednia ilo艣膰 alkoholu stanowi r贸wnie偶 o charakterze danego piwa i jego przynale偶no艣ci gatunkowej. Mniejsza zawarto艣膰 alkoholu powoduje, 偶e piwa s膮 l偶ejsze, bardziej rze艣kie i lepiej gasz膮 pragnienie, maj膮 wy偶sz膮 pijalno艣膰 (sesyjno艣膰). Mocniejsze piwa natomiast s膮 bardziej rozgrzewaj膮ce, likierowe i ci臋偶sze. Wyr贸偶nia si臋 piwa bezalkoholowe, lekkie, pe艂ne, mocne i bardzo mocne. Moc piwa nie jest miar膮 jego jako艣ci. Zawarto艣膰 alkoholu zwi膮zana jest z procesem fermentacji. Im g艂臋biej przeprowadzona jest fermentacja, tym uzyskuje si臋 wi臋ksz膮 zawarto艣膰 alkoholu. goryczka 鈥 osi膮gana jest w piwie g艂贸wnie dzi臋ki chmielowi i u偶ytej wodzie. Mog膮 ja r贸wnie偶 podnie艣膰 specjalne s艂ody (palone). Si艂a goryczki, jej jako艣膰, intensywno艣膰 i harmonia z innymi sk艂adnikami jest jednym z element贸w wyr贸偶niaj膮cych dane gatunki. Przyk艂adowo pilznery maj膮 wy偶sz膮 zawarto艣膰 goryczki od lager贸w, kt贸re z kolei charakteryzuj膮 si臋 dominacj膮 smak贸w s艂odowych (s艂odycz, chlebowo艣膰, zbo偶owo艣膰). Poziom goryczki w piwie mierzony jest w stopniach IBU (International Bittering Units) opracowanych przez European Brewery Convention. barwa 鈥 ze wzgl臋du na barw臋 wyr贸偶niamy piwa jasne i ciemne ze wszelkimi ich tonacjami np. s艂omkowo-偶贸艂te, ciemno-bursztynowe itp. Na barw臋 piwa wp艂ywa przede wszystkim rodzaj u偶ytych s艂od贸w (jasne pilzne艅skie, ciemne palone, barwi膮ce i.in.) oraz dodatki nies艂odowane np. kukurydza, ry偶. Kolor piwa podaje si臋 w jednostkach EBC. piana 鈥 jest jednym z dodatkowych element贸w 艣wiadcz膮cych o jako艣ci piwa. W zale偶no艣ci od gatunku poszczeg贸lne piwa mo偶e cechowa膰 piana bardziej lub mniej obfita, g臋sta i trwa艂a. nasycenie 鈥 powstaje w wyniku fermentacji brzeczki. Docelowe nasycenie w butelkach i kegach osi膮gane jest sztucznie przez dodanie dwutlenku w臋gla, b膮d藕 naturalnie poprzez refermentacj臋 w docelowym naczyniu. Piwa mog膮 mie膰 wysokie, 艣rednie lub niskie nasycenie dwutlenkiem w臋gla zale偶ne od danego gatunku piwa. sk艂adniki dodatkowe 鈥 r贸wnie偶 wp艂ywaj膮 na charakter poszczeg贸lnego gatunku piwa. Dodatek surowc贸w nies艂odowanych, miodu, r贸偶nych owoc贸w, przypraw czy warzyw wp艂ywa znacz膮co na profil aromatyczno-smakowy piwa.

    trawa j臋czmienna - Zbo偶a, ro艣liny zbo偶owe 鈥 grupa ro艣lin uprawnych z rodziny wiechlinowatych (traw, Poaceae). Ich owoce, o wysokiej zawarto艣ci skrobi, s膮 wykorzystywane do cel贸w konsumpcyjnych, pastewnych i przemys艂owych. Najpopularniejszymi produktami przerobu zb贸偶 s膮 m膮ki, kasze, oleje i syropy. Zbo偶a s膮 podstawowym surowcem w wielu ga艂臋ziach przemys艂u takich jak: m艂ynarstwo, piwowarstwo, gorzelnictwo, farmaceutyka.

    stewia - Stewia, skupnia (Stevia) 鈥 rodzaj z rodziny astrowatych obejmuj膮cy ok. 240 gatunk贸w. Ro艣liny te wyst臋puj膮 w Ameryce Po艂udniowej i Ameryce 艢rodkowej si臋gaj膮c na p贸艂nocy po Meksyk i Stany Zjednoczone. Naukowa nazwa rodzaju upami臋tnia Pedro Jaime Esteve (zwanego Steviusem) 鈥 botanika i medyka z Walencji, zm. 1556.

    spirulina - Spirulina Turpin ex Gomont, 1893 鈥 rodzaj sinic z rz臋du trz臋sid艂owc贸w, Spirulina Pompeckj 1912 鈥 podrz膮d dziesi臋ciornic z rz臋du Spirulida, spirulina 鈥 suplement diety stosowany w dietetyce oraz jako dodatek paszowy w akwarystyce.

    moringa - Moringowate (Moringaceae) 鈥 monotypowa rodzina ro艣lin z rz臋du kapustowc贸w. Nale偶y do niej jeden rodzaj moringa (Moringa) licz膮cy 12鈥13 gatunk贸w. S膮 to kserofity wyst臋puj膮ce w Indiach, na wybrze偶ach p贸艂wyspu Arabskiego, Madagaskaru i Namibii. Charakterystyczn膮 cech膮 budowy jest wyst臋powanie kana艂贸w gumowych w rdzeniu i wype艂nionych gumami przestrzeni w korze. Gatunkiem szeroko rozpowszechnionym w uprawie w strefie tropikalnej jest moringa olejodajna. Ma ona bardzo po偶ywne li艣cie o du偶ej zawarto艣ci wapnia, 偶elaza, witaminy C i bia艂ek. Nasiona wykorzystywane s膮 do oczyszczania wody. Z kory pozyskuje si臋 w艂贸kna s艂u偶膮ce do wyrobu sznur贸w i lin. 艁atwo korzeni膮ce si臋 p臋dy s艂u偶膮 do tworzenia 偶ywop艂ot贸w. Olej pozyskiwany z nasion ma zastosowanie w przemy艣le kosmetycznym. Podobnie wykorzystywany jest olej z gatunku Moringa drouhardii. Olej z nasion Moringa peregrina jest bardzo trwa艂y (nie ulega niemal je艂czeniu) i stosowany jest jako delikatny smar (np. w zegarmistrzostwie) oraz w kosmetyce.

    alfalfa - Lucerna siewna (Medicago sativa L.) 鈥 gatunek ro艣liny nale偶膮cy do rodziny bobowatych. Rodzimy obszar jego wyst臋powania to Afryka P贸艂nocna (Algieria, Libia, Maroko, Tunezja), znaczna cz臋艣膰 Azji i niemal ca艂a Europa, ale rozprzestrzeni艂 si臋 tak偶e na niekt贸rych innych obszarach Afryki (Egipt, Afryka Po艂udniowa, Azory), w Australii i na Nowej Zelandii, w Finlandii, w Ameryce P贸艂nocnej i Po艂udniowej. Jest uprawiany w licznych rejonach 艣wiata. W Polsce jest uprawiany, cz臋sto dziczej膮cy, kenofit.

    (藕r贸d艂o informacji o sk艂adnikach: Wikipedia)

Tagi:  ,
{{ reviewsOverall }} / 5 Ocena u偶ytkownik贸w (0 g艂osy)
Cena0
Skuteczno艣膰0
Dzia艂ania uboczne0
Opinie klient贸w Dodaj swoj膮 opini臋
Sortuj po:

Dodaj pierwsz膮 opini臋 o tym produkcie.

Zweryfikowany
{{{review.rating_comment | nl2br}}}

Poka偶 wi臋cej
{{ pageNumber+1 }}
Dodaj swoj膮 opini臋